Baran Dergisi - Baran-Haber-Görüş

Büyük Doğu Akıncıları Ankara İl Başkanlığında, Dr. Kazım Albayrak’ın katılımıyla “Büyük Doğu penceresinden teşkilat ve aksiyon” başlıklı seminer düzenlendi. Alaka ile takip edilen programda Albayrak, teşkilat fikri, aksiyon şuuru ve Büyük Doğu’nun mücadele çizgisi üzerine değerlendirmelerde bulundu. Seminerin ardından katılımcıların soruları cevaplandırılırken, program sonunda Dr. Kazım Albayrak kitaplarını imzaladı. Etkinlikte ayrıca Aylık Baran Dergisi’nin sayıları da katılımcılara dağıtıldı.

Dr. Kazım Albayrak’ın seminerde yaptığı konuşmanın tamamı şöyle:

Büyük Doğu Penceresinden Teşkilât ve Aksiyon

Sevgili Gönüldaşlar! Evvelâ Üstad'ın vefatının 43. sene-i devriyesinde ona rahmet diler ve Büyük Doğu Akıncıları Ankara şubesine teşekkür ederek konuşma başlığımı belirtmek istiyorum.

Söyleşimiz kısa bir giriş, İdeolocya, İhtilâl-İnkılâp ve Teşkilatlanma, Büyük İslam Stratejisi ve Cephe Davası ve Netice bahislerinden ibarettir.

Giriş

Necip Fazıl'ın ortaya koyduğu Büyük Doğu İdeolocyası, paradigmayı kökten reddeden inkılâpçı bir harekettir. Zaten Üstad "baş eserim, vücut hikmetim" dediği İdeolocya Örgüsü eserinde kendi dünya görüşünü "İslâm inkılâbı" (1) olarak nitelemekte ve devlet ve idare şeklini de Başyücelik (2) diye isimlendirmektedir. Nitekim Başyücelik modelini; Başyüce, Yüceler Kurultayı, Halk Divanı vb. bütün müesseseleriyle anlatmaktadır. Söz konusu eser 12 bölümden ibaret olup altıncı bölüm Beklediğimiz İnkılâp, yedinci bölüm Beklediğimiz İnkılâbın Yönleri başlığını taşımaktadır. On ikinci ve son bölüm ise Ek başlığını taşımakta olup Üstad bu bölümü Akıncı Güç kadrosuna ithaf ederek, "İslâmî anlayışı yenileyecek neslin son ve som, hepçi ve bütüncü tepki halinde zuhur etmekle mükellef" (3) olduğunu söylemektedir.

Necip Fazıl, İslâm inkılâbının merkezini Anadolu olarak işaretleyerek şöyle demektedir: "Dünyanın beklediği bu inkılâp, üç daire halinde... Dış daire dünya, içindeki daire İslâm Âlemi, onun da içinde Türkiye... Asıl Türkiye... Merkez Türkiye..." (4) Necip Fazıl bir başka eserinde de şöyle der: "Cihanı kaldıracak manivelanın dayanak noktası olarak Türkiye'yi kabul etmek" (5)

Bu ana stratejik tespitler, Büyük Doğu davasını sırtlanan Salih Mirzabeyoğlu'nun aksiyonunun gerekçe metnini oluşturmaktadır. Zira "hareketi hedeflendirmek için temellendirmek gerekir" (6) diyen Mirzabeyoğlu, Büyük Doğu davasının aksiyon cephesini örgütleştirmiş ve bu dava için harekete geçmiştir. Gölge'den Akıncı Güç'e, cepheleşmeden Körfez Savaşı'nda ABD'yi yurt çapında protesto gösterilerine, 1 Şubat 1991'de tutuklanıp 2,5 ay yattıktan sonra tahliyeye, 29 Aralık 1998'de tekrar tutuklanmaktan, Metris isyanları ve çoğu hücrede olmak üzere 16 yıl zindan hayatına kadar 2014'te yeniden yargılanmak üzere tahliye olunca meşhur Adalet Mutlak'a konferansı. Bu çileli döneminde sanattan siyasete, iktisattan ahlaka, fikirden aksiyona 68 cilt eser vermiştir. Tahliye olduktan dört sene sonra 16 Mayıs 2018'de vefat etmiş ve Üstadının Eyüp Sultan'daki kabrinin ayak ucuna defnedilmiştir. Onu da rahmetle analım.

İdeolocyadan kastımız "Büyük Doğu-İbda dünya görüşü"dür. İhtilâl-inkılâp ise Üstad'ın, "Büyük fikir ve onun büyük iş haline inkılâbı; aksiyon budur!" (7) tanımında olduğu üzere, sadece devirmek değil, toplumun kendi nizamını yıkıp yeni bir nizam kurması manasındadır. İhtilâl-inkılâp, büyük toplumsal değişimdir. Mirzabeyoğlu, İdeolocya ve İhtilâl eserinin takdiminde ideolocyanın fikir, ihtilâlin ise onun eşya ve hadiselere nakşı yani aksiyon olduğunu ve bunun da "varlık hikmetim olan bir dâva" (8) olduğunu ifade eder. Nitekim bu eserin alt başlığında görüldüğü üzere "Kavganın İçinden" olarak kaleme alınarak, "Büyük Doğu davasının aksiyon cephesini örgütleştirme yolunda ilk ve tek" (9) olduğunun altını çizer.

Büyük Doğu Mimarı Necip Fazıl, "baş eserim, vücut hikmetim" (10) dediği İdeolocya Örgüsü'nü 25 senede çile içinde tamamlamıştır. Necip Fazıl ve Salih Mirzabeyoğlu bu yönleri açısından, fikir ve aksiyon olarak birbirini tamamlayan iki kanat gibi olmuştur.

Aksiyon alanımızın rehberi olan ideolojinin zaruri oluşu noktasında şunu ifade edelim ki; Düşüncede kurulu bir sistem, bir proje olmadan (tatbik fikri), tatbike dair yapılan hareketler bir mana ifade etmez. Böyle bir hal, ne yapacağını bilmeden yıkmaya benzer ki herhangi bir şey inşa edemez.

İdeoloji şartı anlaşıldıktan sonra "Fikir mi, eylem mi tercih edilmeli?" sorusu da cevabını bulur: BD-İBDA'da işaretlenen fikir için eylemdir. Eylemsiz fikir kabul edilmediği gibi "eylem için eylem" de reddedilmektedir. (11)

Eğer bir ideolojiden hareketle "hareket sistemi" kurulmazsa, söylemde bir İslamcılıkla karşılaşırız. Yani Şeriat'ı istiyor ama bunun için nasıl bir mücadele yöntemi izleneceği ve iktidara gelirse nasıl bir model uygulayacağı muallaktadır. Halbuki BD-İBDA'nın hareket sisteminde, amaç-araç, vasıta-hedef ilişkileri belirlenmiş, kanunî ve kanun dışı yolların yeri değerlendirilmiş, değişimin yolu belirlenmiş, iktidara gelme ile ele geçirme farkına dikkat çekilerek teşkilat ve kadronun muhtevası tayin edilmiştir. Bütün bunları gerçekleştirecek "ihtilâlci şuur"a (12) da ayrıca dikkat çekilmiştir.

Hareket’i temellendiren Mirzabeyoğlu, çağımızda mücadelenin topyekun oluşu, bu meyanda gaye olan ideolojinin vasıta rolünde oluşuna da dikkat çekerek, "her türlü vasıtayla mücadele" (13) ilkesini getirmiş, her şart ve imkanın kullanılacağına ve böylece hareketin tabii gidişatı içinde güçlerin inşa edileceğine ve fikrin bulduğu vasıtayı kullanabilme yeteneğine ve fevkalade açıkgöz bir diyalektiğe sahip olunmasına işaret etmiştir.

Büyük Doğu idealinin, İslâm'ın cemiyete hâkim kılma mücadelesinin sonucu değil, o mücadelenin doğurucusu (14) olduğu şeklindeki Mirzabeyoğlu'nun tespiti yanında, ihtilâl-inkılâp "hadisenin her an yeniliği içinde, kitaptan öğrenilmesi ve şablonla gerçekleştirilmesi mümkün olmadığını hatırlatalım. Bu nokta Mısır'dan, İhvan teşkilatından tercüme eserlerle burada ithal İslamcılık ve ithal devrimcilik yapılamayacağını gösterir.

Mücadele araçlarının geniş tutulması, her türlü bahane ve pasifliği de reddedici ve her kişiye bir aksiyon alanı açıcıdır. Hiçbir kimsenin emeğini israf etmeden genele bir heyecan ve coşku verme görevi için de zengin imkanlar sunmaktadır. Ancak bu dava bağlıları kendi heyecan ve coşkusunu yenilemeli, tekerleme ve söylem İbdacılığından kurtulmalı, aklı evvellik değil, fikrin izzetini bilerek telkinci bir dil ve diyalektiğe başvurmalıdır. Siyasi itiş kakışların dedikodusunu yapmak ve yuvarlak konuşmalarla vakit geçirmek İbdacılık faaliyet değildir. Genellemeci tavırlarla oturduğu yerden ahkam kesmekle yol alınamaz. Herkesin kendi alanında ilerlemesi gerekirken, genel takılmanın rahatlığıyla vakit geçirilmesi İbdacılık değildir. Öte yandan, İbda ilkelerini tekrarlayarak, onları eveleyip geveleyerek, bundan prestij peşinde koşarak ne kendi oluşuna ne de İbda'ya bir katkı sunulamaz. İşin esasında bunlar cephe faaliyeti de değildir.

1.1. Teşkilatın Yapısı

Teşkilatlanmanın zaruretini aklıselim sahibi herkes kabul eder. Zira örgütlü yüz tane insanın yapmış olduğu işi, ortaya çıkardığı enerjiyi, üç milyon rey almış bir siyasi parti sağlayamaz. Teşkilat ve cemaatleşmek, birbirini görmeyen insanların birbirinin gücüyle iş yapmasıdır ki bu güç, tribün veya sinema seyircisinde olamaz.

Teşkilatlanmada her türlü vasıtanın kullanılabileceğini yukarıda söylemiştik. Teşkilat şuuru, hadiselere fikrin damgasını vurma, mıknatıs gibi hadiselerin nabzını yakalamaktır. Yani teferruatı kendine bağlayan asıldır. Malumatfuruşluk değildir.

Öte yandan vasıtayı gaye edinmemeliyiz. Dernekçilik, dergicilik vs. oynamamalı, İslamcılığı meta haline getirmemeliyiz. Ayrıca bir güzel iş yapılır yapılmaz hemen bir diğerine geçmeli, her an bir meşgale olmalı ve böylece birbiriyle didişme de ortadan kalkmalıdır. Böylece ataletin ve nefsine düşmenin de önüne geçilmelidir. İş ve meşguliyet ruhlara bir gençlik verir, tazelik sağlar. Zira "kişi bulunduğu işin zamanı içindedir."

Demek ki teşkilatların faaliyet alanı hayatın her sahası olup teşkilat her türlü vasıtayı amacı için kullanır. Popülistliğe veya ahbap çavuş ilişkilerine girmez, davasının soylu tavrını her türlü zorlukta su üstünde tutar. Mevzisini hiçbir zaman terketmez ve iğneyle kuyu kazar, kanaviçe işler gibi sabırlı olur. Ayrıca "Savaşı kuvvetli asker değil, dayanıklı asker kazanır" ilkesini unutmadan, hedefini, ümit ve aksiyonunu tazeler. Şunu bilir ki aksiyon, ümit etme sanatıdır.

Bu doğrultuda branşında derinleşirken fikriyatının güzelliklerini her dem ortaya çıkarmalı ve her dem yeni keşfinin zevkini yaşamalı. Böylece teşkilatını ve çevresini de motive etmeyi bilmelidir.

Üç unsur olmadan İslam inkılabı olmaz. Bu üç unsuru yerine getiremezsek ne kendimize ne İslam alemine faydamız olur. Kısaca sürünmeye devam ederiz. Bu üç unsur; kadro, teşkilat ve metottur. Kadroyu, branşlaşma ve branşında söz sahibi gönüldaşların köşe başlarını tutması olarak anlayabiliriz. Teşkilatı ise birbiriyle kenetlenmiş ve hareket kabiliyeti kazanmış bir yapılanmanın hadiselere damgasını vurması olarak algılayabiliriz. Metodu ise "hareket sistemi" şuuruyla, hedef-vasıta ilişkilerini çözmek, gerektiğinde yer altına inebilmek şeklinde ifade edebiliriz. Bu noktada "iş içinde eğitim" prensibi de ihmal edilmemelidir ve teşkilatın kadro yetiştirme vasfı gerçekleşmelidir.

Bu bahiste, İbda'nın "gerektiği yerde gerekeni yapma" ilkesini de zikretmeliyiz. Bu aynı zamanda örgütün kapsamlı çalışması ve ideolojik şuur ile her türlü şartta inisiyatif alması demektir. Şabloncu kafa değil, "yönlendirici ilke"nin şuuruyla zihnî bir berraklık ve harekete geçme (aksiyon) olmalıdır. Devler gibi eserler verebilmek için karıncalar gibi çalışmalıdır.

1.2. Değişim Biçimleri ve Tercih Edilen Yol

Malum olduğu üzere iktidara gelme yöntemleri üçtür: 1. Askerî Darbe. 2. Hukukî yoldan gelme ve darbe yapma. 3. Halk ihtilâli... İdeolocya ve İhtilâl eserinde üçüncü şık işaretlenmiş olup bu hususun zorluğu yanında sağlamlığı ve büyük inkılâbı ifade eder. Üstad'ın "İslam İnkılâbı" ve "Büyük Zuhur" tespitleriyle de bu şıkkın işaretlenmesi örtüşür. Ancak şartlar ve imkânlar fırsat verirse değerlendirilebilir, herhangi bir şıkka taassupla bağlı kalınmaz. Zaten Mirzabeyoğlu bu mevzuyu incelemiş olup "biz 'aksiyon' mevzuunu, ikinci ve üçüncü durumu göz önüne alarak izliyoruz." demektedir.

İktidarı koruma kuvvete dayandığı gibi onları bertaraf edip iktidarı ele geçirecek zamanki bunu kuvvetsiz yapamayacağını söyler. Ayrıca silahlı mücadele bu aşamada "hazırlayıcı-koruyucu-yıkıcı" rolleriyle devreye girer. "Hareket için hareket" olmayacağı gibi silahlı mücadele, teşkilatın ve metodun niteliği, kendi hedefleri ve karşıt güçlerin durumuyla alakalı olduğunu söyler.

Çağımızda iktidarı kuvvetli yapan teknolojik sebep ihtilâl-inkılâpçı güçlerin, "oluş tekniği" diye bir metodu benimsemesini ve ihtilâlin yapılış şeklinde değişikliğe gitmesine yol açmıştır. İktidarların çağımızdaki teknik gücü ve "silahların malum terakkisi karşısında silahlı kuvvetlerin karşı olduğu hiçbir hareket başarılamaz" şeklinde Üstad'ın tespiti "oluş tekniği" diye müstakil bir mevzu doğurmuştur. Üstad'ın bu tespitini ele alan ondaki manayı tashih ve tasarruf hakkına sahip olan İbda Mimarı Salih Mirzabeyoğlu ise değişim yollarından halk ihtilâli ve bunun muvacehesinde siyasi yolu kullanma tercihinden vazgeçmeyerek, orduya nüfuz ve etkilemenin de ancak gençlik kanalıyla olabileceği şeklinde şerhetmiştir. Zaten en güçlü orduların bile kararlı toplum ve gençlik hareketi karşısında çaresiz kaldığını çağımızda gözlemlemekteyiz.

1.3. Literatür

Üstad'ın İhtilâl isimli eserinin Sentez bölümü, Lider ve Kadro, Nizam ve Disiplin, Teknik ve Usül, Gelecekte İhtilâl vb. bahisleriyle, ideolocya ve ihtilâl mevzularıyla ilgilidir. Onun Dünya Bir İnkılâp Bekliyor eseri de bu mevzuyla alakalıdır. Üstad'ın Büyük Doğu Cemiyeti eseri de onun inkılâpçı bir teşkilatlanmasına misaldir.

Salih Mirzabeyoğlu'nun İdeolocya ve İhtilâl eseri bu mevzuun örgüleştirilmesinin şahikasıdır. Ayrıca onun Bütün Fikrin Gerekliliği eserinin 1. Kısmı ve bilhassa IV. Levha (bölüm) olan Değişim Biçimleri zikredilmelidir. Yine onun Kavgam I eserinde 2. Levha olan İBDA Kadrosu, Üç Işık eserinde Üç Işık konferansı, Adımlar kitabında İbda'nın cephe esprisi vs., Tarihten Bir Yaprak eserinde ise 4. Levha olan Sentez'de ve Tilki Günlüğü eserinin bazı ciltlerinde ideolocya ve ihtilâl bahisleri bulunmaktadır.

2. Büyük İslam Stratejisi ve Cephe Davası

Büyük İslam stratejisinin ana ilkesi "cephe davası"dır. Bu bahis İbda'nın temel eseri İbda Diyalektiği'nde "Büyük İslam Stratejisi" başlığında incelenir. Bu strateji aynı zamanda kendinden zuhur ve branşlaşma demektir. Birbiriyle doğrudan organik bağı olmasa da faaliyetlerin birbirini desteklemesi ve aynı havuzda erimesidir. Büyük İslam stratejisinden kastedilen, çağımızda İslami gaye ve kadrolara hâkim kılmanın önemli ilkesidir. Bu yılların kendisinden yürüdüğü ve kendisini de yürüteceği temel ise Necip Fazıl'ın hayatının sebebi olan "İslam inkılâbı"dır diyelim. Bu idealin tahkimci ve tamamlayıcısı olan Salih Mirzabeyoğlu ise "büyük İslam stratejisinin ana ilkesi cephe davası" der. Mirzabeyoğlu, "cephe davası"nı gerekçelendirirken, nice kendi kendinden ibaret faaliyetlerin bir dava etrafında bütünleşmesi ve Müslümanların enerjisinin bir havuzda toplanıp güç birliği ile zafere ulaşması için bu yolu öngördüğünü söyler. Günümüzde emperyalist güçlerin taarruzlarından ve Müslümanların birlik olamamasından şikayet ediyoruz. Şikayet değil, çözüm olarak bu strateji önerilmektedir.

Kurtarıcı İslam stratejisinin merkezi Türkiye olarak işaretlenmiş olup bu da İslam'ın iktidarını kurma vazifesi demektir. Ancak ondan sonra İslam alemine şifası olabileceğimiz de kastedilir. Zira içeride İslamî temelli bir rejim kurmadan dışarıya katkımız çok sınırlı olur. Bu ana stratejiye göre cephe davasını idrak edip Anadolu'da İslam inkılâbı ateşini yakmak zorundayız. Önce bu ateşi içimizde yakalım ki etrafımızı aydınlatalım. Zira kendimiz olmadan etrafımızı, dünyayı arındıramayız.

Netice

Aramızdaki sohbetlerin ideolojik gidişat çerçevesinde bir aksiyonun tohumu olması, irtibatsız, faydasız konuşmalar şeklinde gevezelik olmaması gerekir. Mirzabeyoğlu Marifetname eserinde şöyle diyor: "Fikir denen şey bir aksiyonun tohumu olmadıkça neye yarar?"

Ahbap-çavuşluk ilişkisi ideolojik faaliyet olmadığı gibi hizipçilik de cephe faaliyeti değildir. Yandaşlık yapmak, gönüldaşlık değildir. Kötü ve yanlış kim olursa olsun, ister yakın arkadaşın olsun "gönüldaşlık hakka boyun eğmektir" deyip eleştireceksin, "Allah için sevip, Allah için buğz" ölçüsünü bütün ilişkilerimize yerleştirmeliyiz.

Kendi oluşumumuzu temin edeceğimiz ve branşlaşmamıza katkı sunacak ortamlarda, kutlu hareketlerde bulunmalıyız. Dedikodulardan ve sözüm ona İbdacılardan uzak duralım. Kendi gelişmelerimize odaklanmalıyız.

Müzmin muhalefet ve her şeyi eleştirerek varlık bulmak yanlış bir yoldur. Bizde muhalefet ancak fikir içindir. Hakkı teslim etmekten de gocunmamalı. Birbirimize karşı da kıskançlığın doğurduğu muhalefeti yapmamalıyız. Birbirimizi sevmeliyiz.

Büyük Doğu-İbda hem dikey (tasavvufî-iç oluş) hem yatayda (dış oluş - fikir ve aksiyon) aynı anda çalışan bir sistemdir. Onda tasavvuf ve fıkıh birlikte yürür. BD-İBDA, Fert ve cemiyet inşaında gerekli fikir manzumesi demek olan ideolojinin berrak temsilidir.

Herkesin bir branşı olmalı ve onda ilerlemeli. Branşlaşmada önce 4-5 yıl, sonra 5 yıl daha, toplam 15 yıl şart. Ondan sonra bir meleke oluşur ve meyveleri toplamaya başlarsın. Bu süre kimseye uzun gelmesin. Ziya Efendi Hazretleri buyuruyor: "Meşgale nimettir. Yoksa şeytan musallat olur." Hepinizi, iş ve aksiyonuyla İBDA'nın cemiyetini inşa edecek, bir tuğla koyacak gönüldaşlar olarak saygıyla selamlarım.

Necip Fazıl Kısakürek, İman ve Aksiyon, İstanbul: Büyük Doğu, 2008, s. 11.
Mirzabeyoğlu, İdeolocya ve İhtilâl, s. 7.
Mirzabeyoğlu, İdeolocya ve İhtilâl, s. 17 ve 27.
Necip Fazıl, İdeolocya Örgüsü, s. 568.
Mirzabeyoğlu, İdeolocya ve İhtilâl, s. 36.
Mirzabeyoğlu, İdeolocya ve İhtilâl, s. 128.
Salih Mirzabeyoğlu, Necip Fazıl’la Başbaşa, İstanbul: İbda, 2119, s. 32.
Mirzabeyoğlu, İdeolocya ve İhtilâl, s. 149.
Necip Fazıl, İdeolocya Örgüsü, s. 119, 175 ve 207.
Necip Fazıl Kısakürek, Rapor 5/6, Büyük Doğu Yayınları, İstanbul, 2015, s. 67.
Salih Mirzabeyoğlu, Bütün Fikrî Gerçekliliği, İbda Yayınları, İstanbul, 2017, s. 115.
Necip Fazıl Kısakürek, İhtilâl, İstanbul: Büyük Doğu, 2017, s. 382.
Mirzabeyoğlu, İdeolocya ve İhtilâl, s. 105.
Salih Mirzabeyoğlu, İbda Diyalektiği, İstanbul: İbda, 2018, s. 229.
Salih Mirzabeyoğlu, Marifetname, İstanbul: İbda, 2019, s. 25.
Necip Fazıl Kısakürek, İdeolocya Örgüsü, İstanbul: Büyük Doğu, 2017, s. 119, 175 ve 207.
Necip Fazıl, İdeolocya Örgüsü, s. 285-386.
Necip Fazıl, İdeolocya Örgüsü, s. 567.
Necip Fazıl Kısakürek, Dünya Bir İnkılâp Bekliyor, İstanbul: Büyük Doğu, 2014, s. 10.
Necip Fazıl Kısakürek, Rapor 3/4, İstanbul: Büyük Doğu, 2009, s. 54.
Salih Mirzabeyoğlu, İdeolocya ve İhtilâl, İstanbul: İbda, 2017, s. 155.

Dördüncüsü, Hazreti Peygamber, Peygamber temelli dünya görüşünü ortaya koyması. Bunu başta kendiliğinden, bir doğaçlama olarak onu anlattık Hazreti Peygamber sevgisini, ideolocyasının temeli olmasını. Burada tekrar anlatmama gerek yok, bunu geçeyim.

Beşincisi, Başmuhabbet Kutbu ve Başnefret Kutbu işaretlemesidir. Çağımızda Allah sevgisinin merkezinde Resulullah Efendimiz vardır. Sevginin mihrakı orasıdır. Bu çağda yapılması gereken, bu yolun varislerine ve bu yolu takip edenlere tabi olmaktır. Necip Fazıl, Başmuhabbet Kutbu olarak Abdülhakim Arvasi Hazretleri’ni işaret eder. Allah ve Resulü’nün varislerine pazarlıksız bağlılığı esas alır; “Kim Allah ve Resulü diyorsa ben ondanım, o bendendir.” der. Dolayısıyla bu yola ve o yoldan gelenlere tabi olmak gerekir. Başmuhabbet Kutbu ve Başnefret Kutbu işaretlemesi, Allah için sevgi ve Allah için buğz ölçüsünü de beraberinde getirir. Sevgimiz Allah için olacak, buğzumuz Allah için olacak. Allah için sevecek, Allah için buğzedeceğiz. Burada Başnefret Kutbu ise İslam düşmanlığını alenileştiren kimse, yani o düşmanlığın sembol ismi olan kimsedir. İsim vermeye gerek yok; çünkü malumu ilan etmiş olduk.

Altıncısı, yeni bir dil, yeni bir üslup, yeni bir diyalektik ve yeni bir estetik sanat anlayışıdır. Şimdi bu doktora teziyle ilgili başta, “Ne var, yeni bir şey ne var?” gibi sorular soruldu. Ben de “Biz Ehl-i Sünnet çizgisi uzmanıyız.” dedim. “Ona ne eleştiri getirdin?” denildi. “Bir eleştiri getirmedim, akademik çalışma illa eleştiri getirmek zorunda değildir.” dedim. Hocam sağ olsun orada, “Bu bağlılık bir tez ortaya koyamaz mı? Bunun güzelliklerini, hususiyetlerini ve özelliklerini maddeler hâlinde sıralar, çağımızda neye karşılık geldiğini ve neden ihtiyaç duyulduğunu anlatır.” dedi. İlla yeni bir şey söyleyeceğim diye “Amerika yoktur.” demeye gerek yok. Yahut “Var mı, yok mu?” diye tartışıp sonra bir sentez yaparak “Varmış.” deyip mevzuyu kapatmaya da gerek yok. Yapmamız gereken bu değildir. Necip Fazıl burada yenilik getiriyor, fakat bunu geleneğe bağlı kalarak yapıyor. Kur’an, Sünnet, icma ve kıyas çizgisini aşarak değil, haddini bilerek yenilik getiriyor. Bunu yeni bir dille, estetik bir üslupla ve hikmet dilini ön plana alarak sunuyor. Elbette yenilik getiriyor. Zaten biz bu çağda yaşayan insanlar olarak yeniyiz, o manada moderniz. Fakat modernizmi, bir felsefe olarak kabul etmiyoruz. İslâm her zaman moderne de hitap eder, modernin ötesine de hitap eder. Yani İslâm çağlara, çağların öncesine ve sonrasına hitap eder. İslâm, çağlar üstü mutlak fikirdir. Bu da Salih Mirzabeyoğlu’nun “Gölge” dergisindeki tespitidir: Çağlar üstü mutlak fikir. Orada bu fikriyatın temel argümanlarını kuruyor. O dönemde çağdaşlık meselesi vardı, hâlâ da devam ediyor. Buna karşılık “çağlar üstü mutlak fikir” diyor. Bu ifade, “Gölge”nin birinci sayısının kapağında yer alıyor.

Yedincisi, Necip Fazıl’ın İdeolocya Örgüsü’nün kalbi olan Başyücelik Devlet ve İdare Mefkuresi’dir. Temel eser İdeolocya Örgüsü, onun vücudu ise Başyücelik’tir. Necip Fazıl, “Ben bunun için yaratılmışım.” diyor. Şimdi ilmî çalışmalar kıymetlidir fakat ilim ne olacak? İnsan bazı şeyleri hisseder. Her ilimde vardır bu. “Bu benim işim, bunu yapmak ruhumun derinliklerinde hissettiğim bir şey.” dersiniz. Filmlerde bile görüyoruz, kâfirlerde bile var, onların da ruh hayatı var. Materyalizm, öyle kuru bir ilim anlayışı değildir. Bunu anlatıyorum. Ondan sonra mucizeleri inkâr ediyorlar, akılları almıyor. Necip Fazıl, Başyücelik Devlet ve İdare Mefkuresi’ni kuruyor. Yani bizim yönetimimiz ne olacak? Kapitalizm var, faşizm var, liberalizm var, sosyalizm var... Müslüman ne olacak? Bu çağda ne olacak? Ben seküler, postmodern veya başka bir rejimi niye kabul edeyim? Kabul etmiyorum, bedeli neyse öderim.

İşte orada Necip Fazıl bize bir proje veriyor. “Müslüman’ın devlet ve idare mefkuresi şudur, şu şekilde olur.” diyerek bunu bir hukukçu gibi ortaya koyuyor. Ben de aynı zamanda bir hukukçuyum. Bununla ilgili bir çalışmam var, inşallah yakında çıkacak. Necip Fazıl, Müslüman’a Başyücelik devlet modelini sunuyor. Asr-ı Saadet’ten ve geçmiş tecrübelerden süzülerek gelen bu modelde Başyüce var, Yüceler Kurultayı var, Halk Divanı var. “Parlamenter sistem mi, başkanlık sistemi mi?” Hayır kardeşim, ne o ne o. Fakat her ikisinin de iyi taraflarını almış. Bu çağın mütefekkiri, faydalı şeyleri alır. Necip Fazıl da bunları almış, fakat kendine özgü bir sistem ortaya çıkarmıştır.

Necip Fazıl’ın yedinci vasfı buydu. Elbette bu sıralamalar değişebilir; bu benim yaptığım bir tasnif. Başyücelik Devlet ve İdare Mefkuresi, dünya bir inkılap bekliyor fikriyle de bağlantılıdır. Dıştaki dünya, onun içindeki İslâm âlemi, onun içindeki Türkiye... Necip Fazıl, merkez olarak Türkiye’yi gösteriyor ve bunun için de bu modeli öneriyor.

Büyük Doğu’nun temel vasıflarından biri budur. Üstad bunlar için yaşamış arkadaşlar. Vücudu bunun için yaşamış, bunlar için savaşmıştır. İdeolocya Örgüsü’nün temelinde bu vardır. Bunların işlenmesi, konuşulması gerekiyor. Necip Fazıl, mütefekkir kafa olarak bunun İslâmcasını ortaya koymuştur.

Bu, Üstad’ın vasiyeti ve bize bıraktığı çok güzel bir mirastır. Bizim bunu işlememiz gerekir. Burada hukukçu arkadaşım Mehmet Ali Bey var, ondan da bu meseleyi detaylı şekilde işlemesini bekleriz. Mesela Aylık Baran Dergisi’nin birkaç sayısını arkadaşlar buraya koysunlar. Bir sayısı sadece Başyücelik Devleti ile ilgili bir çalışmaydı. Hukukçular bunu konuşmuştu. Şuraya birkaç sayı koyun, hukukçular bunu konuşuyor. Bir de Başyücelik sayısı olsun.

“Necip Fazıl’la tanışmam”

Şimdi Necip Fazıl’la tanışmamdan biraz bahsedeyim. Gençlik dönemimizde kendimize bir yol arıyoruz, kanımız kaynıyor, kendimizi ifade etmek istiyoruz. O zamanlar daha canlı bir siyasi ortam vardı. Kimisi kurtuluşu Moskova’da buluyordu, kimisi Çin’de, kimisi Brüksel’de. Hâlâ o yolları bulanlar da var; fakat onlarda kendilerine şifa yok. Biz de arayış içerisindeydik. MTTB ve Akıncılar bize yakındı. Bu teşkilatlara dahil olduk ve Salih Mirzabeyoğlu’nun “Gölge” ve “Akıncı Güç” dergilerini gördük. Salih Mirzabeyoğlu, Akıncılar’ın isim ve mana babasıdır. Akıncı Güç dergisinde İdeolocya Örgüsü’nü temel alarak yayın politikasını ve aksiyon alanını örgütleştiriyordu. Necip Fazıl’ı o dönemde şair olarak tanıyorduk. Biraz önce eleştirdim ya, o noktada kendimi de eleştirebilirim. Onu şair olarak, kahraman olarak, mücadelesiyle ve cezaevi hayatıyla tanıyorduk. Fakat Salih Mirzabeyoğlu, İdeolocya Örgüsü’nü ortaya koyunca biz de hemen kollarımızı sıvadık, toparlandık, okuduk ve İdeolocya Örgüsü’nün kıymetini anladık. Neyse, dergi Necip Fazıl’a ulaşıyor. Bunun üzerine Necip Fazıl, “Müjdelerin Müjdesi” başlıklı yazıyı kaleme alıyor: “Akıncı Güç, Salih Mirzabeyoğlu...” Sonra “Işık” diye bir yazı yazıyor ve bizi çağırıyor, davet ediyor. Salih Mirzabeyoğlu riyasetinde, Erenköy’deki köşkünde Üstad’la müşerref oluyoruz. Üstad’ı tabii gördük, 75 yaşında bir delikanlıydı. Aksiyon ruhunu hiçbir zaman yitirmemişti. Bize gerekli şeyleri söylüyordu. Biz de etrafında toplanmış, halka olmuş vaziyette onu dinliyorduk. O günden itibaren Üstad’la fiilî temasımız devam etti.

Şimdi nedir? İslâm ruhunun eşya ve hadiseler karşısında nasıl tavır alacağını temsil eden Büyük Doğu gövdesine mukabil İBDA, onun taşıyıcı, yürütücü ve intikal ettirici kanatlarıdır. Onun içindir, onun gayesidir. Burada Büyük Doğu-İBDA arasındaki ilişkiye de girmiş olduk.

Salih Mirzabeyoğlu şunu söylüyor: “Mesela bizi bir lider olarak tanıyorlar, hürmetimiz, hayranlığımız var. Zaten bir kahraman. Ama bize ne diyor? Necip Fazıl’ı okuyacaksınız.” Bunu vurgulamasa biz yine devam edeceğiz. Kendisi de zaten mütefekkir ve eser sahibi. Fakat özellikle Necip Fazıl’ı işaret ediyor. Bunu şunun için söyledim: Birçoğu gölgede kalmak korkusuyla Üstad’ı kenarda bırakıp kendi üstadlığını oynuyor. Öyle üstadlık oynayanlar da çok var. Üstad hatırası anlatır gibi görünür, aslında kendini anlatır. Kapatalım parantezi. Mesela Salih Mirzabeyoğlu diyor ki: “Ben iftiharla söylüyorum; her zerremle Büyük Doğu’nun tesiri altındayım.” Bunu utanılacak bir şey olarak değil, iftiharla söylüyor. İnşallah biz de öyle oluruz. Neticede Salih Mirzabeyoğlu bir çile, bir mücadele ve 70 cilt eser bıraktı. Büyük Doğu’dan doğdu; “Ne olsun, Büyük Doğu benden doğarak” dediği için böyle oldu. Yani Büyük Doğu ve İBDA arasındaki ilişki, sebep ve netice, baba ve oğul ilişkisi gibidir. İBDA’sız Büyük Doğu, Büyük Doğu’suz İBDA olmaz. Şöyle ki; İBDA’sız Büyük Doğu’nun dinamikliği ve yürütülmesi sorun olur. Büyük Doğu’suz İBDA’nın ise temeli olmaz. Arkadaşlar, Necip Fazıl davası, mücadelesi ve duruşuyla örnek bir şahsiyettir. Necip Fazıl öncelikle bir dava ve ahlak adamıdır. Onun fikriyatı ahlaki bir temele oturur. İlim, hikmet ve amel burada birleşir. Necip Fazıl, her şeyden sıkılan ve sabır gösteremeyen bugünkü gençliğe de nefsine değil, aşkın bir varlığa adanmış bir hayata bağlanma noktasında örnektir. Bu, çağımızdaki birçok insanın bunalımına da çözümdür. Çünkü dünya işleri, mevki, makam ve benzeri şeyler nefsimizi doyurmaz; nefsimizin sonu yoktur, ruhumuzu da tatmin etmez. Zaten ruh hastalıklarının birçoğu da buradan kaynaklanıyor. Cihat bütün hastalıklara şifadır. Çünkü dünyanın birçok derdiyle orada sürüneceğine, tek derdin Allah derdi ve Allah davası olsun. Demek ki her şeyden önce insanın ruhiyatı önemlidir. İnsan olarak varoluş ıstırabını çekmemiz gerekir. Bundan kaçmak bizi sıkıntılardan kurtarmaz. İşte Büyük Doğu-İBDA sistemi Allah, insan ve âlem karşısındaki pozisyonumuzu ve duruşumuzu ifade eden, varoluş ıstırabımıza tercüman olan bir dünya görüşüdür. Derinlemesine bakıldığında bu görülür. Bu derinlik sadece şiirlerinde kalmaz; şiirlerinde de bu derinlik vardır.

“Ne çıkar bir yola düşmemiş gölgem, yollar ki Allah’a çıkar bendedir.” diyor Necip Fazıl. Arkadaşlar, bu mısra biraz önce söylediğim varoluş ıstırabını ifade etmiyor mu? Bu, sadece kafiyeli bir söz değildir: “Ne çıkar bir yola düşmemiş gölgem, yollar ki Allah’a çıkar bendedir.” Burada varoluş ıstırabı ve aşkın bir varlığa yönelme zarureti vardır. Çünkü bu yolda verilecek emekler ve çekilecek çileler kutsaldır; manevi ruh hayatımızı diri tutar, onurlu ve şerefli bir hayat sunar.

İşte Necip Fazıl, dünyalık dertlerin ötesinde, aşkın ve ilahi bir davanın adamı olarak dik duruşun sembolü olmuş; 80’lik bir delikanlı olarak başı dik şekilde, geride bir gençlik bırakarak ebedî âleme göçmüştür.

Şimdi toparlayalım; Büyük Doğu, bu çağda asrın muhtaç olduğu bir sistemdir. Necip Fazıl’ın devriyle günümüz devri örtüşüyor; aynı şartlarda yaşıyoruz arkadaşlar. Aynı seküler, Batıcı rejim altındayız, aynı kumpaslarla karşı karşıyayız. Dolayısıyla Necip Fazıl’ın söyleyeceği söz bitmemiştir. “Biz sustuk, yazarlarımız konuşsun.” demişler. İnşallah devir Necip Fazıl devri olacak. Onun dili, diyalektiği ve tezleri hâlâ geçerlidir. Biz ne zaman ve ne kadar sahip çıkacağız, bu bizim sorunumuzdur. Büyük Doğu bir ideal vermektedir. İdeal ve gaye farkına dikkat ederim. Gayeler yere düşer ama idealler yere düşmez. İdeal sahibi olan Necip Fazıl diyor ki: “Bir orduda mareşal olmak bir gaye olabilir, ama ideal olamaz. İdeal olması için insanın, ‘Ben bir altın ordunun neferi olacağım.’ demesi gerekir ki onun mareşal olma isteği makbul olsun.” Yani yaptığımız her işte, her mesleğimizde, öğrenimimizde ve öğretimimizde ideal sahibi olalım. Necip Fazıl da bize bunu öğütlüyor.

Hülasa olarak şunu söyleyeyim, ondan sonra sorular kısmına geçebiliriz. Necip Fazıl, şeriata sımsıkı bağlı bir dünya görüşü kurmuş, öncü ve merkezî bir mütefekkirdir. İçtimaî, siyasî ve hukukî bir nizam olan Başyücelik Devlet ve İdare Mefkûresi’ni ortaya koymuştur; özet olarak bunları söylüyorum. Dikey ve yatay oluşu aynı anda çalışan yani zihnimizi ve kalbimizi dolduran bir sistemdir. O entelektüel çilesi sonunda, “Verin cüceye, onun olsun şairlik.” demiştir. Bu yüzden onun mütefekkirlik ve aksiyon vasfını ön plana çıkarmamız gerekiyor.

Necip Fazıl ümit ve aksiyonumuzdur. Zaten Salih Mirzabeyoğlu’nun İstikbal İslâm’ındır kitabını da kendisi ona hazırlatmıştır. Son olarak hepinizi “İstikbal İslâm’ındır” şuuruyla, bugünün hakkını veren gönüldaşlar olma temennisiyle kalbî duygularımla selamlarım. Dinlediğiniz için teşekkür ederim."