Etkinlikte konuşan hukuk müsteşarı Mar'i Krizem, üniversite kürsülerinde okutulan uluslararası hukuk ilkelerinin Filistin söz konusu olduğunda işlevsiz kalmasını eleştirdi. Krizem, küresel sistemin Filistinlilere karşı ayrımcı bir tutum sergilediğini ve en temel hak olan geri dönüş hakkının kasten görmezden gelindiğini aktardı.

Enkaz üzerinde yükselen siyasi irade

Filistin Kurtuluş Cephesi Gazze Sorumlusu Muhammed el-Gul, Şati kampının enkazı üzerinde gerçekleştirilen bu eylemin tüm dünyaya verilmiş güçlü bir mesaj olduğunu belirtti. Gul, Filistin halkının siyasi ve hukuki haklarına sonuna kadar bağlı kalacağını, işgale karşı meşru müdafaanın ve direnişin devam edeceğini bildirdi.

15 Mayıs 1948’de İsrail’in kuruluşuyla başlayan ve yüz binlerce insanın evinden edilmesine sebep olan "Büyük Felaket", Filistinliler için adalet arayışının simgesi olmayı sürdürüyor. Her yıl düzenlenen bu programlar, sürgündeki milyonların vatan hasretini ve mücadele azmini daima diri tutuyor.

Bölgesel huzurun korunması adına ateşkesin devam etmesi gerektiğini savunan Bakan Fidan, her iki başkentin de mevcut çatışma ortamını sonlandırma noktasında kararlı bir tutuma sahip olduğunu belirtti. Sürece dair iyimserliğini koruyan Fidan, "Şu aşamada en büyük önceliğimiz mevcut sükunetin korunmasıdır; odaklandığımız nokta budur. Kanaatimce her iki tarafta da savaşı durdurma yönünde yeterli bir irade mevcuttur," açıklamasında bulundu.

Muhtemel bir tırmanışın bölge sınırlarını aşan sonuçlar doğurabileceğine dikkat çeken Fidan, bu durumun küresel ekonomi ve enerji yolları üzerinde kırılganlık yaratacağını dile getirdi. Şiddetin yeniden alevlenmesi ihtimalinin ağır insani sonuçlara yol açabileceğini vurgulayan Bakan, mevcut hassas dengenin büyük trajedilere sebep olabileceği uyarısını yaptı.

Deniz ticaretinde "savaş öncesi düzen" şartı

Hürmüz Boğazı’ndaki seyrüsefer serbestisinin önemine değinen Hakan Fidan, deniz trafiğinin savaş öncesindeki hukuki statüsüne dönmesinin gerekliliğini savundu. Uluslararası toplumun genel onayı bulunmayan yeni düzenlemelerin zorla kabul ettirilmeye çalışılmasının riskli olduğunu belirten Fidan, bu tür adımların yeni huzursuzluklara sebep olabileceğini işaret etti. Fidan, tüm gemilerin eskiden olduğu gibi güvenle ve özgürce geçiş yapabildiği bir ortamın herkesin çıkarına olduğunu hatırlattı.

Türkiye’nin, Pakistan’ın öncülüğünde yürütülen ve Katar gibi bölge ülkeleriyle koordine edilen uzlaşı çabalarına tam destek verdiğini belirten Bakan Fidan, diplomatik metinlerin revize edilerek ortak bir zeminde buluşulabileceğine inandığını söyledi. Müzakere süreçlerindeki tıkanıklıkların aşılması için dışarıdan gelecek yapıcı önerilerin hayati önem taşıdığını kaydeden Fidan, "Arabuluculuk faaliyetlerinde en çetin anlar, yaratıcı çözümlere ihtiyaç duyulan anlardır. Bu noktada sürece katkı sunacak güvenilir ortakların varlığı büyük bir ihtiyaçtır," diyerek sözlerini tamamladı.

Yerel seçim tablosu İşçi Partisi adına oldukça karanlık bir hal aldı. Parti genelinde yaklaşık 1.500 belediye meclisi üyeliği kaybedilirken, 40 yerel yönetimin kontrolü de elden çıktı. Bu büyük gerileme, parti içindeki fay hatlarını hareketlendirdi. Starmer, Salı günü yapılan kabine toplantısında bakanlarına kararlı bir duruş sergiledi. Ülkenin yönetim beklediğini savunan Başbakan, kabine üyelerine çalışmaya devam mesajı verdi.

Kabinede ilk çatlak: Miatta Fahnbulleh istifa etti

Sahadaki bu sarsıntı hükümet içindeki ilk çatlağa sebep oldu. Konut ve Topluluklar Bakanlığı’nda görev yapan Miatta Fahnbulleh, Starmer’dan liderlik değişimi için net bir takvim talep ederek istifasını sundu. Fahnbulleh’in bu çıkışı, seçim sonuçlarının ardından gelen ilk somut tepki niteliğinde görülüyor.

Parti kulislerinde gerilim oldukça yüksek. Özellikle göç politikaları ve ekonomik darboğaz sebebiyle düşen halk desteği, milletvekilleri arasındaki liderlik tartışmalarını tetikliyor. Bazı isimler genel seçimler öncesi taze bir kan gerektiğini savunurken, Starmer taraftarları reform paketlerine odaklanılması gerektiğini belirtiyor. Kamuoyundaki tartışmaların odağında ise Starmer’ın bu baskıya ne kadar süre göğüs gerebileceği yer alıyor.

Büyükçekmece Belediye Başkan Vekili Ahmet Şahin, savunmasında siyasi kariyerinin her aşamasında halkın desteğini alarak ilerlediğini aktardı. 2009 yılından bu yana belediye meclis üyeliği görevini yürüttüğünü hatırlatan Şahin, örgüt faaliyetleri kapsamında belirli makamlara getirildiği tezini gerçek dışı bulduğunu söyledi. Fatih Keleş ve Ekrem İmamoğlu ile arasındaki münasebetin sadece mesai ve siyaset çerçevesinde şekillendiğini belirten Şahin, herhangi bir emir-komuta zincirinin varlığını inkar etti.

Ekrem İmamoğlu’nun kayınbiraderi olan tutuklu sanık Cevat Kaya, savunmasında kişisel servetinin yeterli düzeyde olduğunu ve yasa dışı kazanç yollarına ihtiyaç duymaktan uzak bir yaşam sürdüğünü dile getirdi. Kamu zararına yol açacak her türlü eylemin uzağında kaldığını savunan Kaya, suçlamaları asılsız bulduğunu belirtti. Duruşma sırasında Ekrem İmamoğlu’nun ticari ortaklık üzerine yönelttiği soruya Kaya, “Aramızda alışverişten uzak, sadece ailevi bağa dayalı bir ilişki mevcuttur” cevabını vererek iddiaları reddetti.

Mahkeme heyeti, diğer sanık savunmalarının dinlenmesine devam edilmesi amacıyla duruşmayı bir sonraki güne erteledi.

Bu hamle, Vaşington’un Arktik bölgesindeki nüfuzunu pekiştirme arzusunu açıkça yansıtıyor. Adanın kuzeybatısındaki mevcut Pituffik Uzay Üssü, füze savunma sistemleri açısından kilit bir rol üstlenirken; yeni planlanan üsler, bölgedeki askeri hareketliliğin güneye yayılmasına sebep olacak bir stratejik dönüşümü işaret ediyor. Grönland yönetiminin egemenlik konusundaki hassasiyetleri bilinse de Vaşington ve Kopenhag hattındaki temaslar kararlılıkla ilerliyor. Temasların içeriğine dair detaylar şimdilik gizli tutuluyor ve taraflar sürecin gidişatını "olumlu bir ilerleme" olarak tanımlıyor.

Mahmut Bozteke, şampiyonluk yolunda ilk olarak çeyrek finalde diğer milli sporcumuz Hakan Keskin ile karşılaştı. Bu turu başarıyla geçen sporcu, yarı finalde Gürcistan temsilcisi Sandro Megrelishvili’yi de rahat bir oyunla eleyerek finale yükseldi. Altın madalya mücadelesinde İsrailli sporcu Adnan Milad ile karşı karşıya gelen Bozteke, rakibi üzerinde mutlak bir hakimiyet kurdu. Müsabakayı 2-0 gibi net bir skorla kazanan Bozteke, Avrupa şampiyonu unvanını korudu.

"Allah’ın davası var, biz de sahipleri olacağız!"

Zaferin ardından Türk bayrağıylatur atan milli sporcu, duygularını kameralar aracılığıyla tüm dünya ile paylaştı. Bozteke, galibiyetini ülkesine şu sözlerle ithaf etti: "Şampiyonluk ülkemize armağan olsun. Allah’ın davası var, biz de sahipleri olacağız." Bu mesaj, sporcunun inancını ve azmini ortaya koyarken sosyal medyada da büyük yankı uyandırdı. Mahmut Bozteke, elde ettiği bu sonuçla beraber Avrupa şampiyonalarındaki 5. altın madalyasını kazanarak kırılması güç bir rekorun sahibi oldu.

Şampiyonada ikinci günün sonunda ay-yıldızlı ekip, 2 altın, 1 gümüş ve 1 bronz madalya kazandı. İlk iki günün toplam bilançosu ise 2 altın, 2 gümüş ve 4 bronz olmak üzere toplam 8 madalyaya ulaştı.

Asgari ücretle modern kölelik düzeni

Resmî makamlar aracılığıyla duyurulan bu gelişme, Türkiye’deki asgari ücret seviyesinde çalıştırılacak Afgan çobanların getirilmesini kapsıyor. Yerli çobanın ailesini geçindirebilmek, sosyal güvencesini sağlamak ve zorlu doğa şartlarında ayakta kalabilmek için istediği ücretler, bu hamle ile tamamen devre dışı bırakıldı. Devlet, üreticinin maliyetini düşürme bahanesiyle, piyasada oluşan doğal emek değerini aşağı çekmek için dışarıdan müdahalede bulundu. Yapılan uygulama, yerli işçinin emeğinin değersizleşmesine ve sektörden tamamen elini çekmesine sebep oldu.

Kendi vatandaşına "pahalı" diyen anlayış

Yerli üreticiler ve çobanlar, hayat pahalılığı karşısında ezilirken, devletin kendi vatandaşına insanca yaşam standartları sunmak yerine yabancı iş gücünü bir "kurtarıcı" gibi sunması tepkileri artırdı. 17 bin TL gibi komik rakamlarla dağ başında, sosyal hayattan kopuk şekilde çalıştırılacak olan Afgan göçmenler, bir nevi "modern kölelik" sisteminin öznesi haline getirildi

Ekonomik riskler kapıda

Ucuz iş gücü ithali, kısa vadede hayvancılık yapan büyük sermaye sahiplerinin kâr marjını koruyabilir. Ancak uzun vadede bu vaziyet, yerli halkın üretimden kopmasına, köylerin boşalmasına ve yabancı bağımlılığının artmasına sebep olacak bir süreci tetikleyecek nitelikte. Kendi insanının emeğini kıymet saymak yerine, onu dışarıdan gelen ucuz iş gücüyle ikame etmeye çalışmak, bir devletin kendi sosyal sözleşmesine ihanet etmesi anlamını taşıyor.

Hükümetin bu uygulaması, emeğe bakış açısını ortaya koyan siyasi bir tavırdır. Vatandaşını koruması beklenen mekanizmaların, yabancı iş gücü reklamı yapması, yerli üreticinin ve emekçinin geleceğine vurulan en büyük darbelerden biri olarak kayıtlara geçmiştir.

Kendi gencini işsizliğe ve yoksulluğa mahkûm edip, dışarıdan gelen mülteci emeği üzerinden piyasa düzenlemeye çalışmak, toplumsal dokuyu ve yerli üretimi uzun vadede felakete sürükleyecektir!

Minullina, burada yaptığı konuşmada, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin kararıyla KazanForum'un federal statüye sahip olduğunu belirtti.

Organizasyon komitesine Rusya Başbakan Yardımcısı Marat Khusnullin'in başkanlık ettiğini aktaran Minullina, Tataristan Cumhuriyeti Reisi Rüstem Minnihanov'un forumun hazırlanmasında önemli rol oynadığını ifade etti.

Minullina, forum için yıl boyunca hazırlık yapıldığını vurgulayarak 'Kayıt sistemimize göre şu ana kadar 103 ülke katılım sağladı. Bu sayı, forum tarihinde ilk kez bu kadar geniş bir uluslararası temsil anlamına geliyor.' dedi.

Forum kapsamında 149 iş oturumunun düzenleneceğini aktaran Minullina, programın Kazan Expo Uluslararası Fuar Merkezi başta olmak üzere, çeşitli noktalarda gerçekleştirileceğini söyledi.

Minullina, etkinlikler çerçevesinde Agro-Endüstri Parkı'nda kurulan Uluslararası Kazan Helal Pazarı'nın resmi açılışının yarın yapılacağını, ayrıca sergiler, moda gösterileri, ödül törenleri ve dini etkinliklerin de programda yer aldığını ifade etti.

Forumda, 368 VIP heyetin ağırlanacağını kaydeden Minullina, 118 anlaşmanın imzalanmasının beklendiğini ve yatırım projelerine yönelik özel bir sergide 152 projenin tanıtılacağını dile getirdi.

KazanForum'un kültürel iş birliklerini güçlendirmesi hedefleniyor

Tataristan Kültür Bakanı İrada Ayupova da Kazan'ın İslam dünyasının kültür başkenti olarak seçilmesinin önemli bir gelişme olduğunu söyledi.

Ayupova, İslam İşbirliği Teşkilatı (İİT) üyesi ülkelerin kültür bakanlarının katılımıyla konferans düzenleneceğini ve etkinliklerin kültürel iş birliklerini güçlendirmeyi hedeflediğini belirtti.

Ayupova, forum kapsamında konserler, sergiler, tiyatro gösterileri ve İslam kültürüne yönelik etkinliklerin düzenleneceğini, 17 Mayıs'ta ise Bulgar Antik Kenti'nde İslam'ın kabulüne adanan geleneksel programın gerçekleştirileceğini ifade etti.

Rusya-İslam Dünyası Stratejik Vizyon Grubu Başkan Yardımcısı ve Tataristan Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Danışmanı Marat Gatin ise grubun 20'nci yılını kutladığını belirterek forum kapsamında siyaset, ekonomi, eğitim ve kültür alanlarında iş birliğini ele alan oturumların düzenleneceğini kaydetti.

Gatin, medya forumunda yapay zeka ve dijitalleşmenin gazeteciliğe etkilerinin ele alınacağını, ayrıca genç diplomatlar ve genç aşçılar programlarıyla uluslararası etkileşimin artırılmasının hedeflendiğini söyledi.

Spor ve Sosyal Projeler Genel Müdürü Maxim Denisov da organizasyon kapsamında ulaşım, konaklama ve akreditasyon süreçlerine ilişkin bilgi verdi. Denisov, etkinliklerde 600 gönüllünün görev alacağını ve katılımcılar için ulaşım ile lojistik desteğin sağlanacağını ifade etti.

Nijer Ulusal İletişim Gözlemevi tarafından alınan karar; France 24, Radio France Internationale, France Afrique Média, LSI Africa, AFP, TV5 Monde, TF1 Info, Jeune Afrique ve Mediapart’ı kapsıyor. Kararın uydu, kablo, dijital platform, internet sitesi ve mobil uygulamalar dahil tüm yayın mecralarına uygulanacağı bildirildi.

Söz konusu adım, Fransa’nın Afrika’daki eski sömürge alanlarında yaşadığı askerî ve diplomatik gerilemenin ardından, medya nüfuzu bakımından da ciddi bir kırılma yaşandığını ortaya koydu.

Eski nüfuz düzeninin medya ayağı da hedefte

Nijer’in kararı, yalnızca basın-yayın alanında alınmış idari bir tedbir olarak değil, Fransa’nın Afrika’daki geleneksel etki mekanizmalarına karşı daha geniş bir egemenlik refleksinin parçası olarak görülüyor.

Paris yönetimi uzun yıllar boyunca eski kolonilerinde siyasi, askerî, ekonomik ve kültürel bağlar üzerinden etkisini sürdürdü. “Françafrique” olarak adlandırılan bu yapı, Fransa’nın Afrika’daki varlığını resmî ilişkilerin ötesinde, güvenlik anlaşmaları, ekonomik bağımlılıklar, elit ilişkileri ve medya ağı üzerinden devam ettirmesine imkân sağladı.

Ancak son yıllarda Mali, Burkina Faso, Nijer ve Çad gibi ülkelerde Fransa karşıtı eğilimlerin güçlenmesi, bu düzenin sürdürülebilirliğini zayıflattı. Fransa, 2022’den itibaren Mali, Nijer ve Çad dahil bazı ülkelerden askerî varlığını çekmek zorunda kaldı.

Nijer’in Fransız medya kuruluşlarına yönelik son kararı, bu çözülmenin artık yalnızca askerî üsler veya savunma anlaşmalarıyla sınırlı kalmadığını, kamuoyu üretimi ve haber akışı alanına da taşındığını gösteriyor.

Niamey yönetimi güvenlik gerekçesini öne çıkardı

Nijer makamları, Fransız medya kuruluşlarının yayınlarının “savunma ve güvenlik güçlerinin moralini zayıflatabileceğini” ve “kamu düzenini ciddi biçimde tehlikeye sokabileceğini” savundu.

Kararda, ülkede güvenlik tehdidinin sürdüğü bir dönemde dış kaynaklı medya faaliyetlerinin “ulusal birlik, sosyal uyum ve kurumların istikrarı” açısından risk oluşturduğu belirtildi. Ancak düzenleyici kurum, askıya alma kararına dayanak yapılan yayınlara ilişkin ayrıntılı örnekler paylaşmadı.

Sınır Tanımayan Gazeteciler ise kararı “basın özgürlüğüne yönelik baskı” olarak nitelendirerek askıya alma işleminin geri çekilmesi çağrısında bulundu. Kuruluş, Nijer’in ileri sürdüğü suçlamaların somut biçimde ortaya konmadığını savundu.

Fransa’nın Afrika’daki zemini daralıyor

Nijer’in kararı, Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron’un Nairobi’de düzenlenen Afrika Forward Zirvesi’nde Afrika politikasını yeniden tanımlamaya çalıştığı bir döneme denk geldi.

Kenya’nın başkenti Nairobi’de düzenlenen zirve, Fransa-Afrika ilişkileri açısından dikkat çekici bir sembol taşıyor. 1973’ten bu yana belirli aralıklarla yapılan Fransa-Afrika formatındaki zirve, ilk kez Fransızca konuşulmayan bir Afrika ülkesinde düzenlendi. Zirveye 30’dan fazla devlet ve hükümet başkanı katıldı.

Paris yönetimi, zirve üzerinden Afrika ile “eşit ortaklık”, “karşılıklı saygı” ve “somut sonuçlar” temelinde yeni bir ilişki kurmak istediği mesajını verdi. Ancak bu söylem, Fransa’nın özellikle Batı ve Orta Afrika’daki eski nüfuz alanlarında yaşadığı kayıpların gölgesinde gündeme geldi.

Nairobi hamlesi yeni arayışın işareti

Fransa’nın Nairobi’de zirve düzenlemesi, Paris’in eski Frankofon nüfuz kuşağında zemin kaybetmesi üzerine Afrika politikasını İngilizce konuşulan ülkeler üzerinden çeşitlendirme arayışı olarak yorumlanıyor.

Kenya, son dönemde kendisini Afrika’da diplomatik ve ekonomik bir merkez olarak konumlandırmaya çalışıyor. Nairobi yönetimi, Fransa ile savunma alanında da yakınlaşırken, bu işbirliği ülkedeki bazı muhalefet ve sivil toplum çevrelerince egemenlik tartışmaları nedeniyle eleştirildi.

Zirvede ayrıca enerji dönüşümü, barış ve güvenlik, uluslararası finans mimarisinin reformu ve Afrika’ya yatırım konuları ele alındı. Macron’un zirvede Afrika’ya yönelik milyarlarca avroluk yatırım paketini duyurduğu bildirildi.

Nijer kararı sembolik ağırlık taşıyor

Nijer’in Fransız medya kuruluşlarına yönelik askıya alma kararı, Fransa’nın Afrika’daki nüfuz kaybının yalnızca diplomatik temsil veya askerî varlık meselesi olmadığını gösteriyor.

Fransa, eski kolonilerinde yıllarca haber ajansları, yayın kuruluşları ve Fransızca medya alanı üzerinden kamuoyu etkisini korudu. Bu nedenle AFP, France 24, RFI ve TV5 Monde gibi kuruluşlara yönelik karar, Paris’in bölgedeki anlatı kurma kapasitesine doğrudan temas eden bir hamle niteliği taşıyor.

Bu yönüyle Niamey yönetiminin adımı, Fransa’nın Afrika’daki eski nüfuz düzeninin çözülmesinde yeni bir aşamaya işaret ediyor: askerî üslerden sonra medya kanalları da tartışmanın merkezine girmiş durumda.

Egemenlik vurgusu ile basın özgürlüğü tartışması iç içe

Nijer, Mali ve Burkina Faso’da askerî yönetimler, Fransa ve bazı Batılı aktörlerle ilişkileri sınırlarken kendi güvenlik ittifaklarını kurdu ve Rusya ile askerî işbirliğine yöneldi. Bu ülkelerde yönetimler, dış müdahale ve yeni sömürgecilik eleştirilerini öne çıkarıyor.

Buna karşılık insan hakları ve basın özgürlüğü kuruluşları, söz konusu ülkelerde gazeteciler ve muhalif çevreler üzerindeki baskıların arttığını belirtiyor. Bu nedenle Nijer’in kararı, bir yandan sömürge sonrası egemenlik arayışının parçası olarak okunurken, diğer yandan basın özgürlüğü açısından tartışmalı bir uygulama olarak değerlendiriliyor.

Son karar, Fransa’nın Afrika’daki eski nüfuz alanlarında artık yalnızca askerî ve diplomatik meşruiyetini değil, medya üzerinden kurduğu etki ağını da korumakta zorlandığını ortaya koyuyor.

Konuşlandırma operasyonunun, İsrail Başbakanı Netanyahu ile BAE Devlet Başkanı Muhammed bin Zayed arasındaki bir telefon görüşmesinin ardından kararlaştırıldığı belirtiliyor.

Neden BAE?

İran ile 28 Şubat 2026’da başlayan ve şu an oldukça kırılgan olan ateşkesle devam eden süreçte, Birleşik Arap Emirlikleri en yoğun hedef alınan ülkelerden biri oldu.

BAE Savunma Bakanlığı verilerine göre, İran bu süreçte BAE’ye 550'den fazla balistik/seyir füzesi ve 2.200'den fazla drone fırlattı.

Huckabee, bu askeri desteğin 2020’de imzalanan İbrahim Anlaşmaları sayesinde kurulan "olağanüstü ilişkinin" bir meyvesi olduğunu vurguladı.

Tarihte bir ilk

Bu sevkiyat, Demir Kubbe sisteminin İsrail ve ABD dışında ilk kez operasyonel olarak bir üçüncü ülkeye yerleştirilmesi anlamına geliyor. Daha önce Singapur ve Romanya gibi ülkelerin sistemi satın aldığı haberleri çıksa da, aktif bir savaş ortamında İsrail ordu personelinin sistemi başka bir ülkede bizzat komuta etmesi askeri strateji açısından yeni bir dönem başlattı.

Huckabee ayrıca BAE'nin sadakatine övgüde bulunarak, havayolu şirketlerinin (Emirates ve Etihad) savaşın en yoğun olduğu dönemde bile İsrail uçuşlarını kesmediğini hatırlattı.

Söz konusu askeri iş birliği, Trump yönetiminin bölgede İran'a karşı kurmaya çalıştığı "Bölgesel Hava Savunma Ağı"nın (MEAD) en somut adımı olarak görülüyor.

Kaynak: Mepa News

Crooke’un değerlendirmesine göre İsrail’in kurucu döneminde güvenlik mantığı, nüfus ve kaynak sınırlılıklarını dikkate alan daha dar ölçekli bir askerî yapı üzerine kuruluydu. David Ben-Gurion döneminde İsrail’in büyük ve sürekli bir savaş makinesi gibi değil, gerektiğinde rezervleri hızla devreye sokan, savaşı kısa sürede bitirmeyi hedefleyen bir yapı olarak tasarlandığı hatırlatılıyor.

Ancak 7 Ekim sonrasında bu çizgi değişti. İsrail yönetimi, savaşı yalnızca Hamas’a karşı yürütülen sınırlı bir operasyon olarak değil, varoluşsal ve süresiz bir mücadele olarak çerçeveledi. Crooke’a göre bu durum, İsrail’in askerî hedeflerini genişlettiği kadar toplum içindeki fay hatlarını da derinleştirdi.

“Ebedi savaş” kapasite sorununu büyütüyor

İsrail’in karşı karşıya olduğu temel meselelerden biri, savaşın coğrafi ve siyasî olarak genişlemesi. Gazze’de yürütülen operasyonlar, Lübnan sınırındaki Hizbullah tehdidi, Suriye sahası, Yemen merkezli saldırılar, İran’la doğrudan veya dolaylı gerilim ve iç güvenlik baskısı aynı anda yönetilmesi gereken cepheler haline geldi.

Crooke’un aktardığına göre İsrail askerî çevrelerinde de bu durum tartışılıyor. Bazı İsrailli subaylar, mevcut cephelerin tamamında uzun süreli savaş yürütebilmek için bugünkü İsrail ordusundan çok daha büyük bir kapasite gerektiğini savunuyor. Bu eleştiri, İsrail’in yalnızca askerî değil, toplumsal dayanıklılık bakımından da sınıra yaklaştığı iddiasını beraberinde getiriyor.

Bu bakımdan “ebedi savaş” doktrini, İsrail açısından iki temel sonuç doğuruyor: Birincisi, orduyu sürekli alarm halinde tutarak insan kaynağını ve ekonomik kapasiteyi tüketiyor. İkincisi, siyasî çözüm ihtimalini geri plana iterek güvenlik sorununu daha da kronik hale getiriyor.

Askerî güç siyasetin yerine geçiyor

Crooke’un İsrail eleştirisinin merkezinde, askerî gücün siyasî çözümün aracı olmaktan çıkıp kendi başına bir stratejiye dönüşmesi yer alıyor. Buna göre İsrail, tehdidi ortadan kaldırmak için yalnızca örgütleri değil, bu örgütlerin doğabileceği sosyal zeminleri de hedef alan bir güvenlik anlayışına yöneliyor.

Bu yaklaşım, nüfusların yerinden edilmesi, bölgelerin boşaltılması, düşmanın daha oluşmadan bertaraf edilmesi ve güvenliğin kalıcı askerî baskıyla sağlanması gibi yöntemleri öne çıkarıyor. Fakat Crooke’a göre bu yöntemler sahada beklenen sonucu üretmiyor. Aksine, İsrail’in daha fazla cephede daha uzun süre savaşmak zorunda kaldığı bir kısır döngü ortaya çıkarıyor.

Burada İsrail’in çıkmazı şudur: Savaş genişledikçe güvenlik sağlanmıyor; güvenlik sağlanmadıkça savaş daha da genişletiliyor. Böylece askerî güç, siyasî aklın yerine geçiyor.

İran’ın asimetrik kapasitesi dengeyi değiştiriyor

İsrail merkezli bu krizin arka planında İran’ın yükselen asimetrik caydırıcılığı bulunuyor. İran, doğrudan klasik savaş üstünlüğüne sahip olmasa da füze sistemleri, insansız hava araçları, bölgesel müttefik ağları ve Hürmüz Boğazı üzerindeki jeostratejik konumuyla Batı-İsrail hattına karşı farklı bir baskı alanı kuruyor.

Crooke’a göre İran’ın gücü, pahalı ve merkezî askerî platformlara karşı düşük maliyetli fakat etkili yöntemler geliştirmesinden kaynaklanıyor. Bu durum yalnızca İsrail için değil, ABD’nin bölgedeki askerî varlığı için de ciddi bir meydan okuma anlamına geliyor.

İran’ın stratejisinde esas unsur, rakibin en pahalı sistemlerini doğrudan simetrik biçimde karşılamak değil; bu sistemlerin zayıf noktalarını hedef alarak maliyet-fayda dengesini tersine çevirmek. Füze saldırıları, drone sürüleri, deniz trafiği üzerindeki baskı, bölgesel vekil güçler ve kritik altyapıya yönelik tehditler bu yeni savaş mantığının parçaları olarak öne çıkıyor.

Uçak gemileri artık mutlak caydırıcılık sembolü değil

Crooke’un en dikkat çekici eleştirilerinden biri, Amerikan uçak gemilerine ilişkin. Soğuk Savaş ve sonrasındaki dönemde ABD uçak gemileri, küresel askerî gücün sembolüydü. Bir uçak gemisinin kriz bölgesine gönderilmesi, Washington’un kararlılığını göstermeye yeten güçlü bir mesaj kabul ediliyordu.

Ancak modern savaş sahası bu sembolik üstünlüğü tartışmalı hale getirdi. Ucuz drone’lar, küçük insansız deniz araçları, hassas güdümlü füzeler ve doygun saldırı yöntemleri, milyarlarca dolarlık platformları savunulması zor hedeflere dönüştürüyor.

Crooke’a göre uçak gemileri artık yalnızca güç gösterisi değil, aynı zamanda korunması gereken devasa yükler haline geldi. Bu platformlar batırılmasa bile radar sistemleri, pistleri veya operasyon kabiliyetleri hedef alınarak işlevsiz bırakılabilir. Böylece savaşın mantığı değişiyor: En pahalı sistem her zaman en etkili sistem olmaktan çıkıyor.

Batı savaş mantığının temel varsayımı sarsılıyor

İsrail örneği, daha geniş ölçekte modern Batı savaş mantığındaki krizi de görünür hale getiriyor. ABD ve müttefikleri uzun süre askerî üstünlüğü teknoloji, yüksek bütçe, hava hâkimiyeti, istihbarat kapasitesi ve gelişmiş platformlar üzerinden tanımladı.

Bu anlayışın temel varsayımı şuydu: Daha fazla harcayan, daha gelişmiş silaha sahip olan ve daha karmaşık askerî sistemler kuran taraf üstün gelir. Soğuk Savaş sonrasında Sovyetler Birliği’nin çöküşü, bu paradigmanın doğrulandığı şeklinde yorumlandı.

Fakat bugünkü savaş sahası farklı bir tablo ortaya koyuyor. Düşük maliyetli drone’lar pahalı hava savunma sistemlerini yorabiliyor. Basit deniz araçları büyük savaş gemilerini tehdit edebiliyor. Bölgesel aktörler, küresel güçlerin askerî üslerini ve lojistik hatlarını baskı altına alabiliyor. Bu nedenle savaş artık yalnızca teknoloji üstünlüğüyle değil, dayanıklılık, maliyet yönetimi, coğrafi avantaj, toplumsal seferberlik ve asimetrik kabiliyetlerle belirleniyor.

Pahalı savaş makinesi ucuz araçlarla yıpratılıyor

Modern Batı ordularının karşı karşıya olduğu sorun, askerî teknolojilerinin yetersiz olması değil; bu teknolojilerin maliyet yapısının yeni savaş biçimleri karşısında kırılgan hale gelmesi. Birkaç bin dolarlık bir drone’u vurmak için milyon dolarlık füze kullanmak, uzun vadede sürdürülebilir bir savunma modeli oluşturmuyor.

Bu nedenle asimetrik savaşın asıl etkisi yalnızca fizikî hasar değil, ekonomik ve psikolojik yıpratma üzerinden ortaya çıkıyor. Rakip, Batı’nın pahalı sistemlerini sürekli alarma geçirerek, savunma maliyetini yükselterek ve karar alıcıları baskı altında tutarak stratejik sonuç elde etmeye çalışıyor.

İsrail’in yaşadığı sorun da burada Batı’nın genel sorunu haline geliyor. İsrail, üstün teknolojiye, gelişmiş istihbarata ve güçlü hava kuvvetlerine rağmen güvenliği kalıcı biçimde tesis etmekte zorlanıyor. Çünkü karşısındaki aktörler, savaşı İsrail’in güçlü olduğu alanda değil, zayıf olduğu uzun süreli yıpratma sahasında yürütüyor.

Yeni güvenlik mimarisi arayışı

Crooke’un değerlendirmelerinde Rusya, Çin ve İran hattına özel bir önem veriliyor. Ona göre bu üç aktör, Batı merkezli güvenlik düzeninin zayıflayan noktalarını görerek yeni bir bölgesel mimari inşa etmeye çalışıyor.

Bu mimaride İran, Orta Doğu’daki asimetrik caydırıcılık merkezi olarak öne çıkıyor. Rusya askerî ve stratejik tecrübesiyle, Çin ise ekonomik ağırlığı ve enerji bağımlılığı üzerinden bu yeni dengede rol oynuyor. Hürmüz Boğazı, enerji akışları, deniz güvenliği, füze teknolojileri ve bölgesel ittifaklar bu tablonun ana unsurları haline geliyor.

Bu süreç, Körfez ülkelerini de yeni tercihlerle karşı karşıya bırakıyor. Batı güvenlik şemsiyesinin mutlak koruma sağlamadığı düşüncesi güçlendikçe, bölge ülkeleri İran, Rusya ve Çin’le daha dengeli ilişkiler kurma arayışına girebilir.

İsrail bölgesel yalnızlaşma riskiyle karşı karşıya

Crooke’a göre İsrail mevcut çizgisinde ısrar ederse, askerî olarak daha fazla cepheye yayılırken siyasî olarak daha fazla yalnızlaşabilir. Çünkü sürekli savaş stratejisi, kısa vadede caydırıcılık sağlıyor gibi görünse de uzun vadede İsrail’i bölgesel düzenin dışında kalan bir aktöre dönüştürebilir.

Bu noktada İsrail’in önündeki temel tercih, askerî kapasitesini sınırsız bir savaş hedefi için kullanmak ile siyasî çözüm arayışını merkeze alan daha sınırlı bir güvenlik anlayışına dönmek arasında şekilleniyor.

Crooke’un yaklaşımına göre mesele yalnızca İsrail’in Gazze veya İran politikası değil; modern savaş çağında yüksek teknolojiye dayalı Batı üstünlüğünün artık tek başına belirleyici olmaması. İsrail’in yaşadığı çıkmaz, Batı’nın genel askerî paradigmasının da krize girdiğini gösteriyor.

Yeni dönemin özeti

Ortaya çıkan yeni tabloda savaşın maliyet dengesi değişmiş durumda. Pahalı platformlar, düşük maliyetli saldırı araçları karşısında eskisi kadar dokunulmaz değil. Hava üstünlüğü, deniz hâkimiyeti ve teknolojik kapasite hâlâ önemli; ancak bunlar artık mutlak zafer garantisi sağlamıyor.

İsrail’in “ebedi savaş” stratejisi bu yeni şartlarda sürdürülebilirlik sorunuyla karşılaşıyor. ABD’nin uçak gemileri ve gelişmiş silah sistemleri ise caydırıcılık değerini tamamen kaybetmese de eski psikolojik etkisini korumakta zorlanıyor.

Bu nedenle modern savaşın yeni sorusu şudur: En gelişmiş silaha kim sahip? değil; uzun süreli yıpratma, düşük maliyetli saldırı ve çok cepheli baskı altında kim daha dayanıklı kalabilir?

Crooke’un değerlendirmeleri, İsrail’in askerî krizini Batı savaş mantığının genel kriziyle birleştiriyor. Buna göre savaşın geleceği, artık yalnızca teknolojik üstünlüğün değil, maliyet, coğrafya, toplumsal direnç, asimetrik kabiliyet ve siyasî çözüm kapasitesinin birlikte belirlediği daha karmaşık bir döneme girmiş bulunuyor.

Kavramlar düşünceyi kuruyor

Bakan Tekin’in açıklamalarında öne çıkan başlık, tarihî olayların hangi kelimelerle anlatıldığı meselesi oldu. Tekin, uzun yıllardır ders kitaplarında kullanılan “Haçlı Seferleri” ifadesinin tarihî hakikati tam karşılamadığını belirterek bu kavram yerine “Haçlı Saldırıları” ifadesinin kullanılacağını söyledi.

Bu değişiklik, yalnızca bir kelime tercihi olarak değil, tarih anlatısının kurucu zemini bakımından dikkat çekiyor. Çünkü “sefer” kelimesi, Türk-İslam tarih ve kültür havzasında meşru, düzenli ve çoğu zaman dinî-siyasi bir anlam alanına sahipken; Haçlı hareketlerinin Anadolu, Kudüs ve İslam coğrafyası üzerindeki yıkıcı yönünü perdeleyebiliyor.

Bu bakımdan yeni ifade, öğrencinin zihninde olayın mahiyetini daha doğrudan kurmayı hedefleyen bir kavramsal düzeltme olarak değerlendiriliyor.

Tekin’in dikkat çektiği bir diğer kavram “coğrafi keşifler” oldu. Bakan Tekin, bu ifadenin masum bir keşif anlatısı sunduğunu, oysa söz konusu sürecin aynı zamanda sömürgeciliğin başlangıcı olduğunu ifade etti.

Bu yaklaşım, Batı Avrupa merkezli tarih yazımının uzun süre “keşif”, “ilerleme” ve “medeniyet götürme” gibi olumlu çağrışımlarla anlattığı sürecin, Afrika, Amerika ve Asya halkları açısından işgal, köleleştirme, kaynak gaspı ve kültürel yıkım anlamına geldiğini hatırlatıyor.

Dolayısıyla kavram değişikliği, yalnızca terminolojik bir tercih değil; öğrencinin tarihî hadiseyi failin diliyle değil, mağdur edilen coğrafyaların hakikatiyle kavramasına imkân veren bir bakış değişikliği niteliği taşıyor.

“Orta Asya” yerine “Türkistan” vurgusu

Bakan Tekin, “Orta Asya” kavramının da İkinci Dünya Savaşı sonrası oluşan iki kutuplu dünya düzeninin dayattığı kavramsallaştırmalardan biri olduğunu belirterek, tarihî ve kültürel karşılık bakımından “Türkistan” ifadesine işaret etti.

Bu vurgu, coğrafyanın yalnızca harita üzerindeki yerini değil, tarihî hafızasını da gündeme getiriyor. “Orta Asya” ifadesi bölgeyi merkezsiz, teknik ve jeopolitik bir konumlandırmaya indirgerken; “Türkistan” kavramı tarih, kültür, dil, kimlik ve medeniyet sürekliliğine işaret ediyor.

Adlandırma, hafızayı da belirliyor

Tekin’in konuşmasında “Ege Denizi” ve “Adalar Denizi” meselesine de değinmesi, coğrafi adlandırmaların tarihî hafıza üzerindeki etkisini bir kez daha gösterdi. Tekin, Lozan döneminde “Adalar Denizi” kullanımına işaret ederek “Ege Denizi” kavramının sonraki süreçte literatürde yaygınlaştığını söyledi.

Bu başlık, müfredatta yer alan coğrafi adların da yalnızca teknik bilgi olarak değil, tarihî aidiyet ve siyasi hafıza bağlamında ele alınması gerektiğini ortaya koyuyor.

Gazetenin 50’den fazla kişiyle yaptığı görüşmelere, gizli Eurovision belgelerine ve daha önce yayımlanmamış oylama verilerine dayandırdığı habere göre, Gazze savaşı sonrası İsrail hükümeti Eurovision’u yalnızca bir müzik yarışması olarak değil, ülkenin uluslararası imajını düzeltmek için stratejik bir alan olarak değerlendirdi.

Haberde, İsrail hükümetinin özellikle halk oylamalarını önemseyerek Avrupa kamuoyunda “İsrail hâlâ destek görüyor” algısı oluşturmaya çalıştığı belirtildi.

Soruşturmaya göre İsrail’in Eurovision’a devlet düzeyinde müdahalesi 2018’e kadar uzanıyor.

İsrail adına Eurovision şarkıları hazırlayan söz yazarı Doron Medalie, hükümetin 2018’de sosyal medya reklamları için 100 bin dolardan fazla harcama yaptığını ve İsrail’in yarışmayı kazanmasının ardından Eurovision’un hükümet tarafından “iyi bir yatırım” olarak görülmeye başlandığını söyledi.

Gazze savaşı sonrası düzenlenen 2024 Malmö yarışması öncesinde ise kampanyanın çok daha büyüdüğü belirtildi.

Avrupa’da İsrail’in yarışmadan çıkarılması çağrıları yükselirken, İsrail Devlet Reklam Ajansı kayıtlarına göre hükümet yalnızca Malmö yarışması için 800 bin dolardan fazla reklam harcaması yaptı.

Habere göre bütçenin büyük kısmı İsrail dışişleri bakanlığından gelirken, Başbakan Benjamin Netanyahu’nun “hasbara” olarak bilinen propaganda ofisi de “oy teşviki” için özel bütçe ayırdı.

İsrail devlet televizyonu Kan ise New York Times’a yaptığı açıklamada hükümetin reklam kampanyalarından haberdar olmadığını ve kendi bilgilerine göre kuralların ihlal edilmediğini savundu.

2024 yarışmasında İsrail temsilcisi Eden Golan halk oylamasında ikinci oldu ve İsrail karşıtı gösterilerin güçlü olduğu ülkelerde bile yüksek oy aldı.

Bu durum bazı yayın kuruluşlarında şüphe yarattı.

Özellikle Slovenya devlet yayıncısı ayrıntılı oylama verilerini talep etti ancak Eurovision yönetimi bu talebe yanıt vermedi.

2025 Basel yarışmasında ise İsrail’in kampanyasının daha organize hale geldiği belirtildi.

Finlandiya devlet yayıncısı Yle’nin ortaya çıkardığı reklamlarda insanlardan İsrail temsilcisi Yuval Raphael için “20 kez oy vermeleri” istendi.

Habere göre Eurovision sisteminde aynı kişi aynı şarkıya birden fazla kez oy verebildiği için organize kampanyalar sonucu etkileyebiliyor.

New York Times’ın incelediği veriler, bazı ülkelerde birkaç yüz kişinin organize biçimde tekrar tekrar oy kullanmasının bile halk oylamasını değiştirebileceğini ortaya koydu.

New York Times’ın ulaştığı 2025 Eurovision finaline ait İspanya halk oylaması verilerine göre İsrail temsilcisi İspanya’daki halk oylamasında oyların yüzde 33,34’ünü aldı. Bu oran yaklaşık 47 bin 570 oya karşılık geliyor.

İkinci sıradaki Ukrayna yüzde 6,74’te kalırken, Polonya yüzde 5,66 oy aldı.

İsrail ile ikinci sıradaki ülke arasındaki farkın çok büyük olması dikkat çekti.

New York Times, Eurovision’un oylama sisteminin organize dijital kampanyalara açık olduğunu belirterek şu değerlendirmeyi yaptı:

“İsrail’in zaferini garantilemek için birkaç yüz kişinin toplu halde oy kullanması yeterli olabilirdi.”

Haberde Eurovision sisteminde aynı kişinin aynı ülkeye birden fazla kez oy verebildiği, bu nedenle organize kampanyaların özellikle düşük katılımlı ülkelerde sonucu ciddi biçimde etkileyebildiği belirtildi.

Gazetenin soruşturmasına göre İsrail hükümeti 2024 ve 2025 yarışmaları sırasında:
• çok dilli dijital reklam kampanyaları yürüttü,
• insanlardan İsrail temsilcilerine 20 kez oy vermelerini istedi,
• diaspora ağlarını harekete geçirdi,
• diplomatları devreye soktu,
• sosyal medya üzerinden koordineli oy çağrıları yaptı.

2025 yarışmasında İsrail temsilcisi Yuval Raphael için yayımlanan reklamlarda doğrudan “20 kez oy verin” çağrısı yer aldı.

Haberde, İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu’nun da sosyal medya hesabından aynı kampanyayı paylaştığı belirtildi.

New York Times, İsrail’in yasa dışı bot ağları kullandığına dair kanıt bulunmadığını vurguladı. Ancak devlet destekli yoğun reklam kampanyalarının ve organize oy mobilizasyonlarının sonuçları etkileyebilecek düzeye ulaştığını yazdı.

Soruşturmaya göre Eurovision organizatörü EBU ise ayrıntılı oylama verilerini yayın kuruluşlarından bile gizledi ve bağımsız soruşturma açmadı.

Krizin ardından İzlanda, İrlanda, Hollanda, İspanya ve Slovenya’daki yayın kuruluşları İsrail’in yarışmadan çıkarılmasını ya da boykotu tartışmaya başladı.

İsrail’in bot kullandığına ya da yasa dışı dijital manipülasyon yaptığına dair kanıt bulunamadı.

Ancak devlet destekli reklam kampanyaları, diaspora ağlarının mobilizasyonu ve yoğun sosyal medya yönlendirmeleriyle sonuçlar etkilendi.

Netanyahu da doğrudan kampanyaya katıldı.

Netanyahu’nun Instagram hesabından İsrail temsilcisine “20 kez oy verin” çağrısı yapan görseller paylaşıldı.

İsrail’in Avusturya Büyükelçi Yardımcısı Ilay Levi Judkovsky de gazeteye yaptığı açıklamada diaspora gruplarıyla iletişime geçerek destek organize ettiğini doğruladı.

Haberde diplomatların, diaspora kuruluşlarının, sosyal medya ağlarının ve devlet reklam bütçelerinin aynı kampanya içinde koordine edildiği ifade edildi.

Eurovision organizatörü European Broadcasting Union ise süreç boyunca şeffaf davranmamakla eleştirildi.

Habere göre organizasyon:
• ayrıntılı oylama verilerini gizli tuttu,
• bağımsız soruşturma açmadı,
• yayın kuruluşlarını basına konuşmamaları konusunda uyardı.

Eurovision Direktörü Martin Green, İsrail’in kampanyasının “orantısız” olduğunu kabul etti ancak sonuçları değiştirdiğine inanmadığını söyledi.

Krizin ardından İzlanda, İrlanda, Hollanda, İspanya ve Slovenya’daki yayın kuruluşları İsrail’in yarışmadan çıkarılmasını ya da boykotu tartışmaya başladı.

Buna karşılık Almanya ve Estonya gibi ülkeler İsrail’in yarışmada kalmasını destekledi.

Habere göre Eurovision yönetimi İsrail’in yarışmadan çıkarılması konusunda doğrudan oylama yapmak yerine dolaylı bir yöntem izledi.

Üyelere kişi başına maksimum oy sayısını 20’den 10’a düşüren yeni kurallar sunuldu. Ancak perde arkasında bunun İsrail’in yarışmada kalmasını kabul etmek anlamına geldiği belirtildi.

Belçika devlet yayıncısı yöneticisi Frederik Delaplace, organizasyonu “insan hakları tartışmasından kaçıp prosedürlerin arkasına saklanmakla” suçladı.

İzlanda devlet yayın kuruluşunun yönetim kurulu başkanı Stefan Jon Hafstein ise gazeteye, “İsrail hükümeti Eurovision’u ele geçirdi” dedi.

Habere göre kriz 2026 yarışması öncesinde de devam ediyor.

Bu yıl İsrail temsilcisi Noam Bettan için sosyal medyada yeniden “10 kez oy verin” kampanyaları başlatıldı.

Eurovision yönetimi ilk kez resmi uyarı yayımlayarak bu çağrıların kaldırılmasını istedi.

Brüksel'deki Dışişleri Konseyi öncesinde açıklamalarda bulunan Albares, ABD Başkanı Donald Trump'ın NATO ittifakına yönelik eleştirilerinin ardından, Avrupa ülkelerinin Rusya gibi aktörlerin Washington'ın yardımına gelip gelmeyeceğini test etmesine karşı hazırlıklı olması gerektiğini belirtti.

Albares, "Her sabah ABD'nin bir sonraki adımının ne olacağını merak ederek uyanamayız." ifadelerini kullandı.

NATO'yu zayıflatmayacak

Bağımsız bir savunma gücünün NATO'yu zayıflatmayacağını savunan İspanya Dışişleri Bakanı, ABD'nin kendi ordusunu güçlendirmesinin ittifaka zarar vermediğini hatırlattı. NATO'nun sunduğu caydırıcılığın yeniden tesis edilmesi gerektiğini kaydeden Albares, "Eğer NATO eskiden sağladığı güvenliği artık sağlayamıyorsa, Avrupalılar olarak daha fazlasını yapmalıyız." dedi.

Transatlantik ilişkilerde yeni dönem

Jose Manuel Albares, ABD'nin Avrupalıların tarihi ve doğal müttefiki olduğunu ancak Trump yönetiminin transatlantik ilişkilere dair yeni fikir ve vizyonlara sahip olduğunun kabul edilmesi gerektiğini ekledi.

Gerginlik, Almanya Başbakanı Friedrich Merz'in İran ile yürütülen müzakerelere ilişkin açıklamalarının ardından Trump'ın bu ay başında Almanya'dan 5 bin askerini çekmesiyle daha da tırmandı. İspanya, Orta Doğu'daki gelişmelere ve Trump yönetiminin politikalarına karşı Avrupa içindeki en sert eleştirileri getiren ülkelerden biri olarak öne çıkıyor.

Avrupa ordusu fikri, Trump'ın NATO'dan çekilme tehditleri ve Danimarka toprağı Grönland'ı ilhak etme girişimleri gibi tartışmalı çıkışlarının ardından Brüksel koridorlarında yeniden en önemli gündem maddelerinden biri haline geldi.

Fidan Doha’da Halil el-Hayye ile görüştü

Dışişleri Bakanı Hakan Fidan, Katar’ın başkenti Doha’ya gerçekleştirdiği ziyaret kapsamında Hamas Siyasi Büro Üyesi Halil el-Hayye ile bir araya geldi. Dışişleri Bakanlığı kaynaklarından aktarılan bilgiye göre Fidan, İsrail saldırısında oğlunu kaybeden el-Hayye’ye taziyelerini iletti. Ziyaret, Doha’daki diplomatik temaslar çerçevesinde gerçekleşti.

İsrail saldırısında oğlu şehit olmuştu

Halil el-Hayye’nin oğlu Azzam el-Hayye, İsrail’in Gazze Şeridi’ne düzenlediği saldırıda hayatını kaybetti. Reuters’ın aktardığına göre saldırı, Gazze’de devam eden müzakere süreci ve bölgedeki diplomatik temasların sürdüğü bir dönemde gerçekleşti. Haberde, Halil el-Hayye’nin Hamas’ın önde gelen isimlerinden biri olduğu ve müzakere sürecinde yer aldığı bilgisi de yer aldı.

Ziyaret Türkiye’nin Gazze diplomasisiyle aynı çizgide

Fidan’ın taziye ziyareti, Türkiye’nin Gazze’deki insani kriz, ateşkes süreci ve bölgesel güvenlik başlıklarında yürüttüğü diplomatik temasların devamı niteliği taşıyor. Bakan Fidan’ın Katar temaslarında Türkiye-Katar ilişkileri, bölgesel güvenlik, Körfez’deki gerilim ve Gazze’deki durumun ele alınmasının beklendiği bildirildi.

Katar temaslarında bölgesel dosyalar da gündemdeydi

Fidan, Doha ziyareti kapsamında Katar Başbakan Yardımcısı ve Savunma İşlerinden Sorumlu Devlet Bakanı Şeyh Suud bin Abdurrahman bin Hasan Al Sani ile de bir araya geldi. Görüşmede iki ülke ilişkileri ile küresel ve bölgesel gelişmelerin ele alındığı aktarıldı

FRANSA: HALLEDİLDİ!

Fransa Dışişleri Bakanı Jean-Noel Barrot, sosyal medya platformu X’teki hesabından yaptığı paylaşımda, AB'nin Batı Şeria’da Filistin topraklarını gasbeden ve Filistinlilere şiddet uygulayan İsrailli kuruluş ve yöneticilerine yaptırım uygulama kararı aldığını "Halledildi!" ifadeleriyle duyurdu. Barrot, Batı Şeria’daki "Son derece ciddi ve kabul edilemez" eylemlerin acilen son bulmasını istedi. Hamas liderlerinin de yaptırım kapsamına alındığını belirten Barrot, Fransa’nın iki devletli çözüme desteğini yineleyerek Eylül 2025’te imzalanan New York Bildirgesi'ni hatırlattı. İşgalci İsrail ordusu, Gazze’de soykırım işlemeye başladığı 7 Ekim 2023’ten itibaren Batı Şeria’daki saldırılarını da yoğunlaştırmıştı. İsrail ordusu kontrolünde hareket eden yasa dışı Yahudi yerleşimciler de bu süreçte Filistinlilere ait evlere, tarım arazilerine ve iş yerlerine yönelik kundaklama eylemlerini artırmıştı. Filistin hükümetinin resmi verilerine göre, İsrail ordusu ve yerleşimcilerin bu süreçte artan saldırılarında 1155 Filistinli yaşamını yitirirken 11 bin 750 Filistinli yaralanmış, 22 bini aşkın Filistinli ise tutuklanmıştı. Bu süreçte Batı Şeria genelinde 192 yeni yasa dışı Yahudi yerleşimi kuran İsrail, 780 bin Yahudi'yi bölgeye yerleştirirken 40 bini aşkın Filistinliyi yerinden etmişti.

İsrail menşeli ekonomi gazetesi Globes’un aktardığı bilgilere göre, Microsoft genel merkezinin yürüttüğü sözde soruşturma neticesinde İsrail Genel Müdürü Alon Haimovich görevinden el çektirildi. Tel Aviv’i ziyaret eden Microsoft heyeti, işgal ordusuyla kurulan "kanlı iş birliğinin" boyutlarını incelediğinde, İsrail Savunma Bakanlığı’nın bu sistemleri kullanırken tam bir gizlilik ve karanlık yöntemlerle hareket ettiğini saptadı.

200 Milyon saatlik ses kaydıyla dijital takibat

Microsoft’un, Batı Şeria ve Gazze’deki Müslümanların telefon görüşmelerini depolamak için 'Azure' bulut platformunun özel bir sürümünü işgalcilerin hizmetine sunduğu tescillendi. Siyonist istihbarat birimi 8200 tarafından kullanılan bu platformda, Filistinlilere ait yaklaşık 200 milyon saatlik ses kaydı depolandı. Bu veri yığını, Siyonistlerin havadan ve karadan gerçekleştirdiği kalleş saldırılar için istihbarat kaynağı olarak kullanıldı. Yaklaşık 11 bin 500 terabaytlık bu verinin büyük kısmının Hollanda, İrlanda ve İsrail’deki sunucularda saklandığı sızdırılan belgelerle kesinleşti.

Geçtiğimiz Eylül ayında bulut hizmetlerinin sivilleri gözetlemek için kullanıldığına dair somut deliller ortaya çıkınca, Microsoft bazı hizmetleri durdurmak zorunda kalarak suçunu zımnen itiraf etmişti.

Yapay zeka destekli katliam makinesi

Mesele sadece veri depolamakla sınırlı kalmıyor. 2025 başlarında yapılan araştırmalar, Microsoft ve OpenAI tarafından geliştirilen yapay zeka modellerinin, Gazze ve Lübnan’daki bombalama hedeflerini seçmek üzere Siyonist askeri programlara entegre edildiğini gösterdi. Müslümanların hayatını birer veri puanına indirgeyen bu teknolojik barbarlık, masum sivillerin katledilmesine doğrudan sebep oldu.

Batılı sermaye ve teknoloji odaklarının, Siyonist rejimin bekası için ahlak ve hukuk tanımaz tavrı, "medeni dünya" maskesinin altındaki vahşi emperyalizmi bir kez daha teyit etti. Microsoft’un elindeki kan, bir yönetim değişikliği veya ofis taşıma hamlesiyle temizlenemeyecek kadar derindir!

Sosyal medya kanalları üzerinden mesaj yayımlayan Kalibaf, İran Silahlı Kuvvetleri'nin olası her türlü müdahaleye karşı hazırlıklı olduğunu belirtti. Trump’ın küçümseyici ifadelerine cevap niteliği taşıyan açıklamada, yanlış stratejilerin daima ağır bedellere yol açacağı vurgulandı. Kalibaf, Tahran’ın savunma planlarında tüm ihtimallerin değerlendirildiğini ve saldırganların alacakları karşılık karşısında büyük bir şaşkınlığa uğrayacağını ifade etti.

Gazze’nin güneyindeki Han Yunus kenti, Filistin Kurtuluş Örgütü Mülteci İşleri Dairesi’nin organizesiyle tarihi bir buluşmaya ev sahipliği yaptı. Nasır Hastanesi yakınlarında gerçekleştirilen 'Ulusal Geri Dönüş Festivali', her yaştan Filistinlinin katılımıyla devasa bir gövde gösterisine dönüştü. Ellerde dalgalanan Filistin bayrakları ve sürgün edilen atalarından kalan evlerin anahtarları, vatan toprağına duyulan özlemin ve mülkiyet hakkının sarsılmaz sembolleri olarak meydandaydı. Geleneksel debke dansları ve folklor gösterileri, Filistin kimliğinin kültürel bir direniş biçimi olarak dimdik ayakta olduğunu kanıtladı.

"Toprağımızda kök salmaya devam ediyoruz"

Deyr el-Belah’taki Halk Mülteci Komitesi temsilcisi Abdurrahman el-Kurdi, bu yılki anma faaliyetlerinin büyük bir savaş ve zorunlu yerinden edilme girişimlerinin gölgesinde yaşandığını vurguladı. El-Kurdi, yaşanan acıların halkın azmini pekiştirdiğini belirterek şu ifadeleri kullandı:

"Öldürme, yıkım ve açlık politikaları bizi topraklarımıza daha sıkı bağladı. Burada kalmaya ve haklarımızı savunmaya devam ediyoruz. Bağımsız Filistin devleti kurulana dek mücadelemiz sürecek."

Yazar Ahlam Ebu Suud ise Filistinlilerin ellerinde taşıdığı anahtarların ve tapuların, 1948’de terk edilmek zorunda bırakılan evlerin hukuki ve manevi mirası olduğunu hatırlattı. Ebu Suud, son saldırıların halkı köklerinden koparma amacı taşıdığını ancak Filistinlilerin bu topraklarda asırlık ağaçlar gibi kök saldığını ifade etti.

Nekbe’nin kanayan yarası: Esirler

Nekbe’nin 78. yılındaki bir diğer önemli durak Gazze kentindeki Uluslararası Kızılhaç Komitesi (ICRC) binasının önüydü. Onlarca Filistinli, İsrail zindanlarındaki esirlerin yaşadığı zulmü protesto etmek amacıyla bir araya geldi. Göstericiler, esir meselesini 1948’den bu yana devam eden işgalin ve büyük felaketin bir parçası olarak nitelendirdi.

'Esirler için Vaad Derneği' Direktörü Abdullah Kandil, Nekbe’nin sadece geçmişte kalan bir olay olduğunu kabul etmenin hata olacağını, bu sürecin bugün zindanlardaki işkencelerle devam ettiğini söyledi. Kandil, 1948’den bu yana 1,5 milyondan fazla Filistinlinin tutuklanmasının büyük bir trajediye sebep olduğunu aktardı. İsrail’in 'yavaş ölüm' olarak adlandırılan tıbbi ihmal ve baskı politikalarıyla esirlerin hayatını tehlikeye attığına dikkat çeken Kandil, uluslararası kurumları sorumluluk almaya çağırdı.

Uluslararası hukuk ve hesap verebilirlik

Filistin Sivil Toplum Kuruluşları İttifakı Başkanı Teysir Muhaysin ise işgalin ve yerinden edilme süreçlerinin 78 yıldır kesintisiz sürdüğünü ifade etti. Muhaysin, bugün itibarıyla 9 bin 600’den fazla Filistinlinin hapishanelerde ağır koşullarda tutulduğunu ve bu durumun uluslararası insani hukukun açık bir ihlali olduğunu belirtti.

Filistinliler için 15 Mayıs, sadece bir anma günü değil; atalarının topraklarına kavuşma inancının her yıl yeniden filizlendiği bir milat olma özelliğini koruyor. Gazze halkı, yaşadığı tüm yıkıma rağmen "Ne kadar uzun sürerse sürsün, bir gün mutlaka evimize döneceğiz" haykırışıyla Nekbe’nin 78. yılında direnişin sancağını yükseltiyor.

Amerikan Fox News kanalına konuşan Trump, Hürmüz Boğazı'ndaki son duruma ilişkin açıklamalarda bulundu.

Trump, bir yandan İran'la görüşmeler sürerken, öte yandan Hürmüz Boğazı'nın petrol taşıyan ticari gemilere mümkün olduğunca açılması için çalışmaya devam edeceklerini belirtti.

ABD Başkanı, röportajında, "Özgürlük Projesi operasyonunu genişleterek yeniden başlatmayı düşündüğünü" ifade etti.

Trump ayrıca, söz konusu operasyonun, bu kez "daha geniş çaplı bir askeri operasyonun sadece bir parçası olacağı" konusunda uyarıda bulundu.

ABD'nin bu adımlarının ardından İran'ın ne yapacağı ile ilgili, "Pes edecekler" yorumunu yapan Trump, İran'ın mevcut liderleriyle görüşmelere devam edip etmeyeceği sorusuna ise, "Anlaşma yapana kadar onlarla muhatap olmaya devam edeceğim." cevabını verdi.

Trump ayrıca, İranlı müzakerecilerin kendisine Tahran'ın tahrip edilmiş nükleer tesislerindeki radyoaktif maddeleri temizleyecek teknolojiden yoksun olduğunu ve ABD'nin "nükleer tozu" geri alması gerekeceğini söylediklerini iddia etti.

Özgürlük Projesi nedir?

Trump, 4 Mayıs itibarıyla, Hürmüz Boğazı'nda mahsur kalan ve Orta Doğu'daki krizle ilgisi olmayan "tarafsız" ülkelere ait gemilerin, boğazdan geçişine yardım etmeye başlayacaklarını açıklamış ve buna "Özgürlük Projesi" adını vermişti.

ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio, Beyaz Saray'da verdiği basın brifinginde İran'ın Hürmüz Boğazı'nı kapatmasından ötürü Körfez bölgesinde 87 farklı ülkeden yaklaşık 23 bin sivilin kurtarılması için "Özgürlük Projesi" adlı operasyonu başlattıklarını savunmuştu.

Trump, 6 Mayıs'ta yaptığı açıklamada, Özgürlük Projesi'nin kısa süreliğine durdurulmasına karar verdiklerini bildirmişti.

“Mütefekkir fikrini ve aksiyonunu diri tutan insandır”

Konuşmasında “mütefekkir” kavramı üzerinde duran Dr. Hıdır, fikir ile tefekkür arasındaki farka dikkat çekti. Ona göre mütefekkir, fikrini, zikrini ve aksiyonunu sürekli diri tutan; statükoya teslim olmayan insandır. Dr. Hıdır, Kur’an-ı Kerim’de tefekkür, tezekkür ve taakkul gibi kavramların fiil formunda kullanılmasının, insanın sürekli bir idrak ve hareket hâlinde olması gerektiğini gösterdiğini söyledi.

Necip Fazıl’ın “İman ve Aksiyon” eserine de değinen Hıdır, bu eserin Kur’an’daki “Ey iman edenler, iman edin” hitabıyla doğrudan irtibatlı okunabileceğini belirtti. Dr. Hıdır’a göre iman bir iddiadır ve bu iddia sosyal hayatta, ibadet hayatında, fikir hayatında amelle ve aksiyonla ispat edilmelidir.

• "Necip Fazıl ve Gençlik" programı İZÜ’de yapıldı

“Zor zamanlar, büyük mütefekkirleri ortaya çıkarır”

Dr. Hıdır, İslâm tarihinde kriz dönemlerinin büyük âlimleri ortaya çıkardığını vurgulayarak İmam Gazali örneğini verdi. Moğol, Haçlı, Batınilik ve aşırı zahirilik gibi meydan okumaların bulunduğu bir dönemde İmam Gazali’nin büyük eserler verdiğini hatırlatan Hıdır, Necip Fazıl’ı da modern dönemde ölçü koyan şahsiyetler arasında değerlendirdi.

“Necip Fazıl Büyük Doğu gençliğini idealize etti”

Dr. Hıdır, Necip Fazıl’ın nesil yetiştiren bir mütefekkir olduğunu belirterek Büyük Doğu gençliği ve Nur Gençlik vurgusuna dikkat çekti. Tarihte Nabi’nin Hayriyye’si, Mehmet Akif’in Asım’ın Nesli, Sezai Karakoç’un Diriliş Nesli gibi örneklerin bulunduğunu ifade eden Hıdır, büyük mütefekkirlerin daima bir nesil ideali ortaya koyduğunu söyledi.

Gençlere mefkûre verilmesinin bugün daha da hayati hâle geldiğini belirten Dr. Hıdır, mefkûresiz, ideali olmayan ve istikamet duygusundan mahrum gençliğin ciddi savrulmalar yaşayabileceğini dile getirdi. Bu çerçevede Hz. İbrahim’in teslimiyetini, Hz. Peygamber’in genç sahabilerle kurduğu irtibatı ve Zeyd bin Sabit’in kısa sürede farklı bir dili öğrenerek devlet işlerinde vazife almasını örnek gösterdi.

Necip Fazıl’ın hayatında aksiyon ve tefekkürün her alana yayıldığını söyleyen Dr. Hıdır, gençlerin vakit disiplinini kuşanması gerektiğini, Necip Fazıl’ın Abdülhakim Arvasi Hazretleriyle tanışmasının onun hayatında büyük bir kırılma meydana getirdiğini, “O ve Ben” eserinde anlatılan bu hadisenin onun perspektifini bütünüyle değiştirdiğini belirtti.

“Necip Fazıl bir tuz mesabesindedir”

Konuşmasının sonunda Necip Fazıl’ı “tuz” metaforuyla anlatan Dr. Hıdır, tuzun bozulmayı önleyen bir unsur olduğunu belirtti. Necip Fazıl gibi merkezî mütefekkirlerin toplumda bozulmaya karşı koruyucu bir rol üstlendiğini, Müslümanın da kendi hayatında bu manada “tuz” olması gerektiğini söyledi.

Aylık Baran Dergisi Yayın Kurulu Üyesi Dr. Kâzım Albayrak programda “Büyük Doğu Davası” başlığı altında Üstad Necip Fazıl’ın fikir, dava ve gençlik anlayışına dair değerlendirmelerde bulunarak şunları dile getirdi:

“Kıymetli hocalarım, sevgili gençler; Necip Fazıl’ın Büyük Doğu davasını ben anılarımdan yola çıkarak anlatmaya çalışacağım. Şimdi gençlik dönemimizde bir arayış içerisindeyiz. Kendimizi ifade etmek istiyoruz hâliyle. Kaldırımları arşınlıyoruz. Sağ-sol çatışmalarının yoğun olduğu bir dönem. Bunun da şöyle bir faydası oluyor: “Biz kimiz?” diye kendi kimliğimizi arıyoruz. Aileden tevarüs ettiğimiz bir inanç sistemi var, ona bağlıyız Allah’a şükür. İnsan 18 yaşında Müslüman olur ama 60 yaşında da Müslüman olur, 80 yaşında da Müslüman olur. 18 yaşında Müslüman olurken İslam literatürünü, İslam’ın emirlerini, ölçülerini hepsini biliyor muyuz? Bilmiyoruz. Önce takliden başlar.

Şimdi o dönemde bize yakın ne var? Kendimizi ifade etmek istiyoruz. Akıncılar Teşkilatı’nın kurulduğunu duyuyoruz, tamam diyoruz, bu bize yakın. Milli Türk Talebe Birliği var, tamam diyoruz. Ve Necip Fazıl... Necip Fazıl kim? Necip Fazıl Üstad. Necip Fazıl her şeyimiz. Necip Fazıl “Ruh Hamurkârı.” Belki çoğunuz bilmez, Üstad olarak bilinir. O dönem Necip Fazıl için mesela çok kullanılan ifade “Ruh Hamurkârı”dır. Konuşmalardan zaten bu çıkıyor; Necip Fazıl’a neden Ruh Hamurkârı dendiği anlaşılıyor, değil mi?

Fakat sevmek için bilmek gerek. Necip Fazıl’ı seviyoruz ve zaten büyük bir emeği var; yol açıcı, çığır açıcı, merkezi mütefekkir ve aksiyoner. Yani sahada, meydanda, sokakta. Şimdi Necip Fazıl’a hayranız; konferanslara gidiyoruz, dinliyoruz. Fakat Necip Fazıl’ın hakikatini bilmek, derinlemesine bilmek gerekiyor. Sadece şair değil, aksiyon adamı. Biz daha çok kahraman yönüyle biliyoruz, şiirlerini de zaten ezberlemişiz.

• "Necip Fazıl ve Gençlik" programı İZÜ’de yapıldı

Bu arada Necip Fazıl’la benim tanışmam oluyor; yanına gitmem söz konusu oluyor. Hemen onu da anlatayım. Şimdi o dönem Gölge dergisi çıkıyor Salih Mirzabeyoğlu tarafından. Akıncı Güç dergisi çıkıyor. Akıncı Güç dergisinde Salih Mirzabeyoğlu, İdeolocya Örgüsü’nü merkeze koyup değerlendirmelerde bulunuyor; gaye-hedef ilişkilerini, mücadelenin ilkelerini, hedefi bunları çiziyor. Bu sefer, hani Büyük Doğu’yu biliyoruz fakat bu şekilde altı çizilince İdeolocya Örgüsü’nü yeniden okumaya başlıyoruz. Ve Akıncı Güç dergisi Necip Fazıl’a ulaştırılıyor. Necip Fazıl bunu beğeniyor, çok beğeniyor. “Müjdelerin Müjdesi” diye yazı yazıyor ve başta Salih Mirzabeyoğlu olmak üzere Akıncı Güç kadrosunu çağırıyor. Gidiyoruz şimdi Üstad’ın yanına. Bir akşam yemeğine çağırıyor Erenköy’deki köşküne. Bir masa başında, etrafında yay gibi halkalanmışız. Orada hemen söyleyeyim, intibaım nedir? Şimdi ben pratikten teoriyi desteklemiş olacağım böylece.

Necip Fazıl’da gördüğüm; 75 yaşında ihtiyar, biz de 20 yaşında delikanlıyız. Necip Fazıl’da gördüğüm, 75 yaşında bir delikanlı. Eşya ve hadiselere tahakküm etmek isteyen, böyle vecd içerisinde eşya ve hadiselere hâkimiyetini gösteren bir delikanlı. Yani çok ileri bir seviyede yorum yapıyor, bir aksiyon alıyor. Ondan sonra Necip Fazıl’ın arkasında akşam namazını kılıyoruz. O, unutamadığım anılardan bir tanesidir; orada kıldığım namaz.

Şimdi “Necip Fazıl’ın Büyük Doğu davası” diyoruz ya arkadaşlar; Necip Fazıl, Büyük Doğu ve dava. Bu üçü birbirine çok güzel denk geliyor, bunlar özdeşleşmiş kavramlar. Büyük Doğu’yu biraz sonra, konuşmamın sonunda yedi umde hâlinde anlatacağım inşallah; kısa kısa başlıklar hâlinde. Şimdi dava deyince arkadaşlar, dava burada ideal manasında. Maddi istekler, zaruri istekler insanın ruhunu doyurmaz. Maddi isteklerimiz lazım ama ruhumuzu doyurmaz. Biz de böyle bir arayış içerisindeydik. Burada hemen gaye ile ideal arasındaki farkı belirtelim. Üstad’ın şöyle bir sözü var: “Her ideal bir gayedir, fakat her gaye ideal değildir. Gayeler aşağılara düşebilir, idealler düşmez.” Üniversiteyi bitirmek, ondan sonra diyelim ki akademisyen olmak...

Necip Fazıl burada şöyle bir misal veriyor: Bir askerin mareşal olması bir gaye olabilir ama bir ideal değildir. Bunun ideal olması için ne lazım? Üstad söylüyor: “Bunun ideal olması için de Altın Ordu’nun bir neferi olarak veya bir mareşali olarak görev yapmak istemesi lazım.” Yani konu, gaye ile ideal arasındaki farktır.

Necip Fazıl ideal adamı. Ve bu idealine uygun olarak da Büyük Doğu idealini çizmiş. Büyük Doğu ideali nedir? Bunu bilmemiz gerekir. Yani sathî anlamaktan derinlemesine anlamaya geçmemiz lazım. Burada aslında herkes bir iç âlem düzeni peşinde koşuyor; iç âlem düzeni ve mutlak güzeli arıyoruz. Yani mesele aslında maddi değil. Maddi şeyler fiziki varlığımızı sürdürmek için elzem, zaruri. Aslında insanın aradığı şey bir iç âlem düzeni, bir huzurdur. İnsan mutlak güzeli arıyor farkına varmadan mutlak güzeli arıyor. Güzel, hep mutlak güzele vasıta ve vesile. Bu noktada hemen söyleyeyim; Necip Fazıl’ın estetik planı başa almasının altını çizelim.

Hamurkâr’ı söyledik. Demek ki biz bu şekilde Necip Fazıl’ın bir şiirini hatırlıyoruz: “Ne çıkar bir yola düşmemiş gölgem / Yollar ki Allah’a çıkar, bendedir” der. Arkadaşlar, gölgemizin bir yola düşmesi lazım. Bu yol, kendimizin haricinde aşkın bir varlığa olacak; tabii ki Allah ve Resulü’ne. Davamızda da bunun sürdürülmesi gerekir. Ben bunun mücessem olmuş hâlini Necip Fazıl’da gördüm. Yani her bakımdan bana hitap etti. Bunu birçok noktada misallendirebilirim.

Büyük Doğu, bir söylem İslâmcılığı değildir; içselleştirilecek, kana karışacak ve enerji olarak açığa çıkacak bir davadır. Necip Fazıl edebiyat olsun diye yazmamış; kan ve çileyle yoğrulan bir hayatta yaşadıklarını yazmış, yazdıklarını yaşamıştır. Onun en çok sevdiği kelime ise aksiyondur. Burada iman ve sanat da birliktedir. Bunu da unutmayalım arkadaşlar. Bunun ayrıntısına şimdi kısa zaman içerisinde giremiyorum.

Şu kadarını söyleyeyim: Güzeli arıyoruz dedim ya; bakın, iman ve sanat burada bir arada. Güzel olmayan şey, güzeli anlatamaz. Hocalarım anlattı; estetik, hesap kitap sordurmadan yakalayıcı ve fethedicidir. Yani pis borudan temiz su akmaz. Kötü bir nefesten İslâm anlatılmaz. Buna dikkat etmemiz gerekiyor. Şimdi daha önce bana birkaç soru yöneltilmişti. Hemen o iki soruyu kısaca cevaplandırıp yedi umdeye geçeceğim.

Necip Fazıl’ın hayatını değiştiren en önemli şey ne? Hocalarım kısaca bahsetti, ben bir kelimeyle söyleyeyim: Seyyid Abdülhakim Arvasi ile tanışmasıdır. Vapurda karşısına gelen bir kişi, bir Müslüman ona vesile olmuştur, aracı olmuştur. Tanımadığı birisidir. “O ve Ben” kitabında bunun hikâyesi de gayet güzel anlatılmıştır.

Necip Fazıl’ın gençlikten beklediği nedir? Tabii ki Necip Fazıl’ın gençlikten beklediği Büyük Doğu, İslâm İnkılabı’dır ve bunu “İdeolocya Örgüsü”nde ifade edilmiştir. Necip Fazıl’ın “Özlediğimiz Nesil” konferansında gençlikten bekledikleriyle ilgili nasihatleri var. Hemen ilk üçünü söyleyeyim size:

Birincisi aşk. Üstad diyor ki: “Aşksız adam pörsümeye ve aşksız cemiyet sönmeye mahkûm ve kâinatın protoplazması aşktır.”

İkincisi üstün akıl ve sır idraki. Aklı yine akılla mat eden üstün anlayışa ve bilhassa sır idrakine yükselmek, diyor Necip Fazıl.

Üçüncüsü nefs muhasebesi. Atacağını dibinden söküp atma, alacağını dibinden söküp alma, tutacağını da köküne kadar yapışıp tutma hassası deniyor.

“Büyük Doğu, İslâmiyet’in emir subaylığıdır. Büyük Doğu, İslâm içinde ne yeni bir mezhep ne de yeni bir içtihat kapısıdır; sadece Sünnet ve Cemaat Ehli tabirinin ifadelendirdiği mutlak ve pazarlıksız çerçeve içinde, olanca saffet ve asliyetiyle İslâmiyet’e yol açma geçidi ve çoktan beri kaybedilmiş bulunan bu saffet ve asliyeti 21. asrın eşiğinde eşya ve hadiseye tatbik etme işidir.” Üstad’ın tanımı bu. Büyük Doğu yekpare bir inanış, görüş ve ölçülendiriş manzumesidir.

Şimdi yedi umdeyi hemen söyleyeceğim:

Birincisi, şeriattan zerre taviz vermeyen bir dünya görüşü. Hiçbir şeye taviz yok. Yani liberalizme, sosyalizme, çağın moda akımlarına... Hiçbirine taviz yok. Bu, Necip Fazıl’ın Büyük Doğu’daki birinci vasfıdır. Dinî ilimlere de bakabilirsiniz arkadaşlar. Çünkü Üstad bunları hep kontrol ederek, danışarak hazırlıyor.

İkincisi, tarih muhasebesi yapıyor arkadaşlar. Son beş asrın tarih muhasebesini yapıyor: Ulu Hakan Abdülhamid Han, Vahdettin Han... “Nereden geldiğini bilmeyen, nereye gideceğini bilmez.” Bu sözüm bence yeter, bunu geçiyorum.

Üçüncüsü, Necip Fazıl bir dünya görüşü sistemi kuruyor. Arkadaşlar, bütün hakkında bir fikrimiz olmadan parçaları değerlendiremeyiz, kavrayamayız. Körün fil tarifi var ya, onun gibi. Onun için “İdeolocya Örgüsü” olmadan yol alamayız; “İdeolocya Örgüsü”nü benimsemeden, kuşanmadan yol alamayız. Kafamızda bir ev fikri olmadan kapı ve pencere hakkında fikir sahibi olabilir miyiz? Olamayız. İşte ev fikri, “İdeolocya Örgüsü”dür.

Dördüncüsü, ideolocyanın temelini Allah Resulü’ne dayandırıyor arkadaşlar. Yani peygambere imandan öte, fikriyatını buna dayandırıyor. “En evvel, en üstün” diyor. Birçok eserinde buna dayandırıyor. Çalıştığım mevzu bu; 2700 küsur adet hadis kullanmış. Burada “Nur-u Muhammedi”, “Muhammedi Nur” kavramı da devreye giriyor. Bu kâinat görüşünü buraya dayandırıyor. Ve sahabeler... “Olanca imtizacımız sahabelerdir bizim” diyor.

Beşincisi, dost ve düşman kutuplarını işaretlemesi, hedefleştirmesi önemli. Baş nefret kutbu, baş muhabbet kutbu. Baş muhabbet kutbu olarak Seyyid Abdülhakim Arvasi Hazretlerini işaret ediyor. Baş nefret kutbu da İslâm’a düşmanlığını ilan eden her kimse, herhangi bir zümreyse bunu eserlerinde açıkça ilan ediyor.

Altıncısı, Üstad yeni bir usul ve tarz getirdi; geleneğe bağlı ama yenilikçi. Hem gelenekçi hem devrimci. Yeni bir usul ve tarz getiriyor, yeni bir diyalektik getiriyor, yeni bir estetik getiriyor. Bu da mutlak ölçülere ve geleneğe sımsıkı bağlı.

Yedincisi, İslâm İnkılabı diyor, bunun çokça altını çiziyor. “Büyük Zuhur” diye işaret ediyor. Bu minvalde “Başyücelik Devleti ve İdare Mefkûresi” var arkadaşlar “İdeolocya Örgüsü”nde. Bunu neden yazdı Üstad? Bizim siyasi ve içtimai bir modelimiz olmasın mı? Biz başkalarının biçtiği gömleği, elbiseyi niye giyelim? Bilmem Stuart Mill, Descartes, bilmem ne falan...

Allah ve Resulü’ne ve ulema geleneğine bağlı bir sistem istiyoruz. Necip Fazıl bunu da planlamış. Necip Fazıl son olarak diyor ki: “Dünya bir inkılap bekliyor; dünyanın beklediği bu inkılap üç daire hâlinde: Dış daire dünya, içindeki daire İslâm Âlemi, onun da içinde Türkiye. Asıl Türkiye, merkez Türkiye.” diyor Üstad. Bunu da yazalım, not alalım.

İslâmi İlimler Kulübü’ne, İslâm Ekonomisi ve Finans Kulübü’ne bu organizasyon için teşekkür ederim. Son olarak şunu söylüyorum: İslâm âlemine ve dünyaya bir teklifi olan, kurtarıcı İslâm nizamı fikri olan Büyük Doğu ideali etrafında kenetlenen gençler ve gönüldaşlar olarak hepinizi saygıyla selamlıyorum.”

Dünyada çocukları askeri mahkemelerde prangalarla yargılayan tek yapı olan İsrail; yüzde 99,7’lik göstermelik mahkumiyet oranları, 60 saniyelik duruşmalar ve raporlara giren tecavüz tehditli sistematik işkenceleriyle Epstein’ı aratmayan bir insanlık suçu işlemektedir.

Filistinli yavruları dondurucu soğukta demir kafeslere mahkum eden bu sistematik zulüm, sadece bir işgal yöntemi değil, çocukların ruhunu ve geleceğini hedef alan kurumsal bir vahşet sistemidir.

İşte videoda dile getirilenler:

Sorgulamadan sonra çocuklar yargılanmak üzere buraya, Kudüs yakınlarındaki Ofer askeri hapishanesine getiriliyor. Ordu, Four Corners ekibinin içeride çekim yapmasına izin vermedi.

Bu duvarların ardında üç kez bulundum. Avluda elleri kelepçeli ve ayakları prangalı bir şekilde sürüklenerek götürülen çocuklar gördüm. Bazı duruşmalar sadece 60 saniye sürdü. Bir çocuğun, annesi nerede tutulduğunu bilsin diye hapishanesinin adını bağırdığını gördüm.

Yargıcın, bazı çocukları suratlarına bir kez bile bakmadan mahkum ettiğini gördüm. Tüm bunların ortasında gördüğüm şey, mahkum edilen çocuklardan oluşan bir "taşıma bandı" (seri üretim sistemi) gibiydi.

Bu sistemin askeri açıdan ne kadar verimli olduğuna dair size bir fikir verebileceğimi düşünüyorum. Askeri mahkemenin kendi kayıtlarına ve yıllık raporlarına göre, mahkemelerin mahkumiyet oranı yaklaşık yüzde 99,74 civarında.

Genellikle taş atmaktan suçlu bulunan Filistinli bir çocuk, yaklaşık 3 ay hapis cezasına çarptırılıyor.

Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu, geçen yıl İsrail'in sistemi hakkında sert bir rapor yayımladı. Raporda, Filistinli çocukların ölümle, fiziksel şiddetle, hücre hapsiyle ve kendilerine ya da bir aile üyelerine yönelik cinsel saldırıyla tehdit edildiği saptandı.

Rapor; bu kötü muamelenin, çocuğun tutuklandığı andan hüküm giyme sürecine kadar sistemin tamamında yaygın, sistematik ve kurumsallaşmış olduğunu ortaya koydu.

Geçen ay, insan hakları gruplarının baskısıyla İsrail, çocukları geceleri dışarıdaki kafeslerde tutma şeklindeki uzun süreli uygulamaya son verdi. Çocuklar, kar fırtınaları sırasında bu kafeslerde dondurucu soğukta tutulmuştu.

Tartışma, Holokost’ta hayatını kaybedenlerin sayısı üzerine başladı. Gaines’in ekibinden gelen “en fazla 271 bin” çıkışına, konuğun “6 milyon olduğunu biliyorum” yanıtını vermesi üzerine ortam gerildi. Gaines, bugüne kadar tartışılması dahi teklif edilemeyen rakamların artık yüksek sesle sorgulanmaya başladığının sinyalini vererek tarihin, kazananlar ve medya gücünü elinde tutanlar tarafından nasıl şekillendirildiğine dikkat çekti.

Hollywood’un “Masum Yahudi” Kurgusu Çöküyor

Haberin odak noktasını ise Gaines’in "İsrail soykırım yapıyor mu?" sorusuna konuğun verdiği kaçamak cevap oluşturdu. Genç kızın Gazze’deki katliamlar için “Bu karmaşık bir soru” demesi üzerine Gaines, adeta bir mantık dersi verdi. Gaines, Hollywood’un on yıllardır süren “ebedi mağdur” ve “masum Yahudi” imajının artık 1080p çözünürlüklü gerçeklerle yerle bir olduğunu ifade etti.

“Bugün Yalan Söyleyen, Dün Neden Söylemesin?”

Gaines şunları söyledi:

“Eğer 2024 yılında, ellerinde her türlü yüksek çözünürlüklü görüntü varken bugün gözümüzün önünde gerçekleşen bir soykırımı inkâr edebiliyorlarsa, neden tüm kimliklerini ve Hollywood endüstrisini üzerine inşa ettikleri geçmiş bir olay hakkında yalan söylemesinler? Kamera kayıtlarının olmadığı bir dönemde söylediklerine neden güvenelim?”

Tekelci Mağduriyet Anlayışı

Programda ortaya çıkan en çarpıcı gerçek ise, Siyonist anlatının kendileri dışındaki hiçbir halkın acısını “soykırım” olarak kabul etmemesi oldu. Kendi tarihlerini dokunulmaz kılanların, bugün Gazze’de parçalanan çocukları görmezden gelmesi, “insan hakları” ve “soykırım” kavramlarının nasıl seçici bir şekilde kullanıldığını bir kez daha kanıtladı.

Artık sosyal medya çağında, Hollywood stüdyolarında kurgulanan sahte kahramanlık hikayeleri ve tek taraflı mağduriyet anlatıları işe yaramıyor. Myron Gaines’in bu yayını, dijital dünyada uyanan bilincin ve yıkılan tabuların en somut örneklerinden biri oldu.

İşte o konuşmanın tamamı:

Yahudi: Holokost'ta sizce kaç Yahudi öldürüldü?

Gaines: En fazla 271 bin.

Yahudi: 6 milyon. Yanlış cevap.

Gaines: 6 milyon olduğunu mu düşünüyorsun?

Yahudi: 6 milyon olduğunu biliyorum.

Gaines: Yahudi misiniz?

Yahudi: Sizce?

Gaines: Muhtemelen. Bu noktada şaşırdık mı? Bu konuda ne yapacaksın? Peki, İsrail'in bir soykırım yaptığını düşünüyor musun?

Yahudi: Bu karmaşık bir soru.

Gaines: Peki, o zaman sana şunu sorayım: Eğer 2023'ten 2024'e kadar, ellerinde 1080p görüntüler varken bir soykırımı inkar edebiliyorlarsa; mağduriyet anlatılarını, pek çok Hollywood filmini ve tüm kimliklerini üzerine inşa ettikleri İkinci Dünya Savaşı'ndaki trajik bir olay hakkında neden yalan söylemesinler? Bu konuda yalan söylemeyeceklerini mi sanıyorsun?

Yahudi: Yani senin dışındaki her anlatı tamamen hükümsüz ve geçersiz mi? Yani herkesin bu konuda yalan söylüyor olma ihtimali hiç mi yok?

Gaines: Holokost hakkında mı yoksa soykırım hakkında mı?

Yahudi: İsrail.

Gaines: Konuyu kaçırıyorsun. Diyorum ki; "6 milyon" diyen aynı kişiler, tam önümüzde gerçekleşen bir soykırımı inkar ediyorlar. Kamera kayıtlarının olmadığı ve çok daha az kanıtın olduğu bir zamanda yalan söylemeyeceklerini mi düşünüyorsun?

Yahudi: Bazı görüntüler gösterebilir misin?

Gaines: Gazze'nin bombalanmasıyla ilgili mi?

Yahudi: Evet.

Gaines: Araştır bak. Eğer bunu destekleyecek gerçeklerin varsa göreyim. Tamam, şunu yapabilirsin: Twitter'a gir, "Gazze" yaz; bombalanan, öldürülen ve kelimenin tam anlamıyla parçalara ayrılan çocukları göreceksin.

• OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ

Gazze'de bu yapılanlarla görülüyor ki bunlar, insanlık ailesinin bağrına saplanmış zehirli bir hançerdir. Bir lokma yiyecek için koşan aç insanı hedef alacak kadar haysiyetsiz, ateşkes sözü verip arkadan vuracak kadar cani namertler var insanlığın karşısında. Tarih, rızık peşindeki mazlumu vuran, çocukların boğazından geçecek ekmeğe kan bulaştıran en aşağılık mahluklar olarak kaydedecek, kaydetti ve kaydediyor.

Etkinlikte, Akıncı Güç Gençlik Hareketi Başkanı Harun Şimşak da davetliler arasında yer aldı. Harun Şimşak öncülüğünde Müslüman öğrenciler hep birlikte meydanı intikam yeminiyle inletti. "Ya Muntakim Allah, Bizi intikamına memur et" sesleri Medeniyet Üniversitesi semasında yankılandı. Coşkulu anların yaşandığı buluşmada En’am Suresi’nin 162’nci ayeti okunarak meydanı dolduran kalabalık tarafından hep birlikte tekrar edildi.

İftar programı boyunca üniversite kampüsünde yoğun bir atmosfer oluşurken, etkinlik öğrencilerin toplu duaları ve sloganlarıyla sona erdi.

Bir çocuğun, toplumun ortak değeri olan cami avlusunda bu denli pervasızlaşması, akıllara tek bir gerçeği getiriyor: Hangi el onları bu kinle besledi? Çocuk çocuktur ancak o masayı kıran nefret, ancak aile ocağında pişmiş olabilir veya okullarda dayatılan Kemalizm.

Görünüşe göre bu "p.ç kurularının" ardında, onlara mukaddesat düşmanlığını miras bırakan, aynı yolun yolcusu anne ve babalar var. Kendi kültürüne, kendi dinine bu denli yabancılaşmış bir güruhun türemesi, ocağındaki yangının sokağa taşmasıdır.

Memlekette İslam düşmanlarına verilen cezaların komik düzeyde kalması, bu fare deliklerinden çıkanları cesaretlendiriyor. Ceza yemeyeceklerini bildikleri için bu kadar pervasızlar! En önemlisi de, bu p.ç kuruları henüz Müslümanların sert tokadını, o sarsıcı sopasını yemedikleri için kendilerini meydanda zannediyorlar. Eğer hak ettikleri karşılığı bulsalardı, o fare deliklerinden başlarını çıkarmaya dahi cesaret edemezlerdi.

Bu memleketin huzuruna ve dinine kasteden bu zihniyet, hak ettiği bedeli en ağır şekilde ödemelidir. Cezasızlık zırhına bürünüp sokaklarda, sosyal mecralarda terör estiren bu güruha karşı sessiz kalınmamalıdır. Müslümanların mukaddesatına el uzatanın eli kırılmalı, bu soysuzluk kökünden kurutulmalıdır!

Şurası da bir gerçek; Abdülhakim Arvasi Hazretleri veledi zinanın kemalat bulmayacağını söyler. Yani bunlar ne uyarıyla, ne eğitimle ne de sopayla düzelir.

Programa sabotaj teşebbüsü

"Özgürlük" ve "eşitlik" sakızını çiğneyerek yıllardır mazlum edebiyatı yapan sapık şebeke, hakikatler yüzlerine çarpılınca asıl karakterleri olan faşizme rücu etti. Konferans salonuna sızarak sloganlarla akademik ortamı terörize etmeye yeltenen gruba emniyet güçleri anında müdahale etti. Salonu provoke eden ve "nefret suçu" yalanıyla hakikati susturmaya çalışan şahıslar yaka paça dışarı çıkarıldı.

Gökkuşağı faşistlerine ters kelepçe

Olaylar sırasında operasyonel tavırlarla düzeni bozmaya kalkan 2 kişi gözaltına alındı. Polise mukavemet gösteren şahıslara ters kelepçe uygulandı. Gözaltına alınanlar işlemlerinin ardından serbest bırakılsa da, üniversite koridorlarında estirilmek istenen terör havası amacına ulaşamadı.

Fikir bitince şamata çıkardılar

Marmara Üniversitesi’nde yaşanan bu hadise, LGBT lobisinin fikir karşısındaki zavallılığının en net vesikasıdır. "Baskı altındayız" diyenlerin, aslında en küçük bir fikri eleştiriye dahi tahammülü olmayan azınlık faşistleri olduğu bir kez daha tescillenmiştir. Müslüman Anadolu’nun evlatlarını ve aile yapısını hedef alan bu ifsat projesi, deşifre edildikçe hırçınlaşmaktadır. Fikrin bittiği yerde şamataya sarılan bu aparatlar için yolun sonu gözükmektedir.

Baran Dergisi

Ramazan coşkusu bir "etkinlik" değil, bu milletin asli değerlerinden gelen bir neşedir. Bu neşeyi "karanlık" ilan edenlerin "eşitlik" ve "teminat" dediği şey ise, Müslüman Anadolu insanını kendi öz yurdunda parya tutma projesidir.

Koruma kanunu dolayısıyla sorgulanamaz bir dogma haline gelen ve seküler bir dine dönüşen Kemalizm, tekno-paganizm adı altında, yeni, hazza dayalı bir putperestliği meydan yerine dikerek toplumu büyük bir felakete sürüklüyor. İktidar da bu felaketi önlemek yerine, eziklik psikolojisi dolayısıyla sırf yaranmak uğruna Kemalist putperestlerin dayattığı seküler kimliğe rızayı gösteriyor.

Milletin sırtına binerek 22 senedir iktidarda olan ve yine İslâmî değerleri ve kültürü yaşatmak sözüyle iktidarda kalan hükümet, ruhî imarı gerçekleştirmek yerine bilakis her türlü sapkınlığa kapı aralıyor ve bununla da övünüyor. “Kemalist rejim günlüğü” başlığı altında yorumladığımız haberlerde de görüleceği üzere bir yangın yerine dönüşen ve her an tutuşmaya hazır bir memleketi göreceksiniz.

İşte vaziyetimiz:

Son Karar, Türkiye’de 1988-1990 yılları arasında yayınlanmış ve Büyük Doğu-İbda fikriyatına nisbetle faaliyet göstermiş bir dergidir.

Dergi ilk sayısını Mayıs 1988 tarihinde ve “Aylık Siyasi Fikir ve Aksiyon Dergisi” olarak yayımlamıştır. İstanbul merkezli olarak yayın yapan derginin yazı işleri müdürlüğünü Serdar Yücel üstlenmiş, genel yayın yönetmenliğini ise Kaya Balaban yapmış ancak Şubat 1989 sayı 8’den itibaren Ali Hışıroğlu üstlenmiştir.

Dergide Abdullah Kiracı, Ali Hışıroğlu, Atilla Özdür, Enver Küçükgörür, Enes Duymaz, Harun Yüksel, Hayrettin Soykan, Kâzım Albayrak, Mehmet Tarakçı, Mevlüt Koç, Mustafa Saka, Saadettin Ustaosmanoğlu, Süleyman Dal, Şükrü Sak, Oktay Şener gibi birçok yazarın yazıları yayınlanmıştır.

Son Karar’ın 1988 tarihli 1. sayısının kapağında Salih Mirzabeyoğlu’na ait “Gençliğin Cevabı” başlıklı bir deklarasyon yayınlanmış ve yazıda, Batı’nın olumsuz etkilerine karşı durulması ve hakikat yolunda kararlı bir nesil yetiştirilmesi gerektiği ifade edilmiş ve “Allah için buğz ve Allah için aşk ölçüsüne uygun şekilde, baş nefret kutbu ile baş muhabbet kutbunu tayin etmiş olarak...” denilmiştir.

Derginin ikinci sayısı Büyük Doğu ve Necip Fazıl özelinde çıkmıştır. Bu sayıda Necip Fazıl Kısakürek ve Büyük Doğu ideolojisi, bu ideolojinin modern dünyada nasıl uygulanması gerektiği ve İslâm’ın sosyal, siyasi ve kültürel hayatta yeniden nasıl yer alması gerektiği ele alınmıştır. İçerik olarak, gençliğe hitap eden yazılar, sosyal güvenlik açısından zekâtın önemi, Filistin meselesi, Ayasofya’nın durumu gibi konular ele alınmıştır. “Üstad’ı anmak” başlığı altında, onun ideolojik mirasının sadece anılmakla kalmayıp, aksiyoner bir şekilde hayata geçirilmesi gerektiği ifade edilmiştir.

Mütefekkir Salih Mirzabeyoğlu’nun 1988 yılında yaptığı “Nasıl Birlik?” konferansı, derginin Haziran 1988 tarihli 2. sayısında; “İşkence ve Filistin Meselesi” konferansı, derginin Temmuz 1988 tarihli 3. sayısında; Cemaat ve Aksiyon” başlıklı konferansı ise Ağustos 1988 tarihli 4. sayısında yayımlanmıştır.

Salih Mirzabeyoğlu’nun kaleme aldığı “M. Kemal hakkındaki Bir Gün” başlıklı yazı da ilk defa Son Karar’ın Kasım 1988 tarihli 6. sayısının 31. sayfasında, daha sonra da Ekim-Kasım 1989 tarihli 14. sayısının 22. sayfasında yayımlanmıştır. Karar’ın Kasım 1988 tarihli 6. sayısı, Bir Gün başlıklı yazıdan dolayı, “Mustafa Kemal’e hakaret” gerekçesiyle toplatılmıştır.

Son Karar Dergisi’nin önemli hususiyetlerinden biri, ilk defa Fetullah Gülen eleştirisi yapılan yayın organı olmasıdır. Son Karar Dergisi’nin 15 Aralık 1989 tarihli 15. sayısının 17. sayfasında imzasız yayınlanan “Hem Gülen - Hem Güldüren” başlıklı bir sayfalık yazıda, türban gösterilerini provokatörlükle suçlayan Fetullah’ın “düzenist Müslüman” tipini yetiştirme görevini devralan “sinsi bir hain” olduğu ve ondan hesap sorulacağı söylenmektedir.

Derginin geneline baktığımızda Seyyit Ahmet Arvasi, Muhsin Yazıcıoğlu, Atilla Özdür gibi şahsiyetlerle mülakatlar yapıldığı görülmektedir. Bilhassa Seyyit Ahmet Arvasi’nin yayımlanan röportajı vefatından önceki son röportajıdır.

Dergi, Türkiye’nin siyasî ve içtimâî sorunlarına Büyük Doğu-İbda perspektifinden bakmaya çalışmış, Kemalist rejime ve Batı’ya karşı net bir duruş sergilemiş, sert bir üslupla eleştiride bulunmuş, iman şuurunu ve aksiyon ruhunu sürekli kamçılamayı hedeflemiştir. Sadece aktüel siyasetle ilgilenmemiş, aynı zamanda tarih, sanat, edebiyat ve felsefe gibi konularda da makaleler ve yorumlar yayınlamıştır.

Fikirle eylemi birleştirmede şu örnekleri sayabiliriz:

Flama Kültür Faaliyeti lokalinde yapılan ve cepheleşme yapılanmasının ilk örneği sayılabilecek, her cephenin bir bildiri sunduğu faaliyet, derginin Haziran 1988 tarihli 2. sayısında yer almıştır. Karar’ın Kasım 1988 tarihli 6. sayısında Mahir Çakır’ın “Hakkını Vermek” başlıklı yazısı cepheleşme ve içtimaileşme açısından dikkat çekmektedir. Ayrıca Ayasofya için imza kampanyası da derginin Şubat 1990 tarihli 16. sayısında yer almıştır.

Tespitlerimize göre İbda’nın cepheleşmesine atıfla “İBDA-C” isminin ilk kullanıldığı yayın organı bu dergidir. Son Karar Dergisi’nin 15 Aralık 1989 tarihli 15. sayının arka kapağında aynen şöyle denmektedir:

“Büyük Doğu mücadelesi ve onun yumuşattığı iklim... Ve Müslümanların önünde bir korkuluk gibi duran “Menemen” hatırasını bir tekmede deviren şanlı GÖLGE! Akıncı Güç patlaması, Rapor talimi, Gönüldaş, çaba ve direnci, İBDA taarruzu! Hedef iktidardır!” İşte İBDA-C KARAR’ın nereden geldiğinin ve ne yapmak istediğinin hikâyesi...”

Karar Dergisi’nin Temmuz 1988 tarihli 3. sayısında yer alan Cahit Yeşilyurt’un “Gerçek Beraberlikler” yazısı Tilki Günlüğü 2. cilt s. 439’da iktibas edilmiştir. Aynı şekilde Haziran 1988 tarihli 2. sayıda yer alan Kâzım Albayrak’ın “Kayan Yıldız Sırrı Üzerine” başlıklı yazısı da Tilki Günlüğü eserinde, 3. cilt, s. 231’de iktibas edilmiştir.

Karar Dergisi Kasım 1988 tarihli 6. sayısında Salih Mirzabeyoğlu’nun “Suda Boğulan Balık” isimli bir hikayesi yayımlanmıştır. Ayrıca Mart 1989 sayı 9’dan itibaren aralıklı sayılarda Salih Mirzabeyoğlu’nun altı şiiri (Devri Daim, Altın Nazar, Perde, Kabarcık, Lügat ve Çehre) yayımlanmıştır. Karar Dergisi’nin bazı takdim yazıları ve çerçeve içerisindeki bazı arka kapak yazıları, İBDA Mimarı’nın telkin ve tavsiyeleri doğrultusunda kaleme alınmıştır.

Özellikle genç neslin uyanışına ve mücadeleye katılımına büyük önem veren dergi, gençlerdeki idealizm, heyecan ve aksiyon ruhunu harekete geçirmek ve onları Büyük Doğu-İbda fikriyatına kazandırmak için çaba göstermiştir. Türkiye’deki İslâmcı düşünce ve hareket tarihinde önemli bir yere sahip olan Son Karar, 17 sayı çıkmış ve 1 Mart 1990 yılında yayın hayatına son vermiştir.

5 Eylül 2024 

Aylık Baran Dergisi

Konferansta İsrail’e yönelik boykotun önemine dikkat çekildi. Filistin davasına daha aktif bir şekilde sahip çıkılması gerektiği vurgulandı.

Said Ercan: Gündemimizde sürekli Gazze olmalı!

Dursun Ali Erzincanlı: Gazze’ye sahip çıkan insanlar aziz ve şereflidir

Ercan Çifci: Gazze bir fikirdir. Gazze Y*hudi’nin yerle bir edildiği yerdir.

Ayçin Kantoğlu: 21 bin çocuk kayıp Gazze’de. 21 bin. Bunun tercümesi şu: Bu dünyada 8 milyar insan kayıp!

Kâzım Albayrak: ABD-Y*hudi emperyalizminin tekerine çomak sokucu işler yapılmalı!

Yakup Köse: Uzak gördüğünüz şey aslında size çok yakın!

Tayyar Tercan: Türkiye'den İsrail'e katliam yapmaya gidenlerin vatandaşlıktan çıkarılmasını istiyoruz.

Haberin tamamı için TIKLAYINIZ

Dergimizin olduğu kitabevleri:

Gölge Kitabevi: Ali Kuşçu, Büyük Karaman Cd. 4A, 34083 Fatih/İstanbul

Kökler Kitabevi: Hırka-i Şerif, Kadı Sk. No:14, 34091 Fatih/İstanbul

Ağaç Kitabevi: Akşemsettin, Şehitkubilay Sk. No:6, 34010 Fatih/İstanbul

İnkılap Kitabevi: Fevzipaşa Caddesi, Şehitkubilay Sokak No: 6/A-B Fatih-İstanbul

Ankara Birleşik Kitabevi: Tuna caddesi Bulvar Pasajı, D:no:3/3, Çankaya/Ankara

Gaziantep Akyol Kitabevi: Şahinbey, 44002. Bedesten Sk. No:15, 27410 Şahinbey/Gaziantep

Mephisto Kitabevi: Kuloğlu, İstiklal Cd. No:125, 34435 Beyoğlu/İstanbul

Kitap Dünyası İlahiyat Şubesi: Aşkan Mah. Aşkan Cad. No: 22/1 Meram / Konya

Nasıl abone olunur?

Aylık Baran Dergisi’ne abone olmak için adres ve irtibat bilgilerinizi telefon yahut mail ile bize bildirdikten sonra abone bedelini yatırmanız yeterlidir.

Abone olmak için irtibat numaramız 0533 166 20 50

1 senelik abonelik ücreti (2025 itibariyle) kargo dahil 1560 TL'dir.