Eğitim sistemi, "bilmediğini bilmeyen" (cehli mürekkep) nesiller yetiştirmek üzere kurgulanmış bir mekanizmaya dönüşmüş durumda. Bu mekanizmanın en büyük başarılarından biri de "matbaayı Gutenberg buldu" ezberidir.

Gutenberg’den tam 400 yıl evvel, Uzak Asya’da Budist metinlerin (Elmas Sutra vb.) çoğaltılması bir ibadet vecdiyle yapılıyordu. Tek bir kitabın 70.000 baskı yaptığı bir üretim kapasitesi mevcutken, tarihin Gutenberg ile başlatılması düpedüz bir fecaattir. Batı’da matbaa bir "ticari icat" gibi sunulurken, Doğu’da metni çoğaltmak (Budizm’de metni çoğaltmak, İslam’da ezberlemek gibi) bir ibadetti. İhtiyaç Doğu’daydı, teknoloji de Doğu’da doğdu.

Modern eğitimden geçmemiş bir Anadolu insanı "bilmiyorum" derken; bu sistemin tedrisatından geçen "aydın" kişi, yanlış bilgiyi hakikat sanıp bununla prestij devşirmeye çalışıyor. Batı, kendi prestijini korumak adına dünyayı bu "beyaz" masallarla uyuşturuyor.

KİM BARBAR, KİM AYDIN?

Batı’nın teknolojik üstünlük iddiası, aslında kendi yetersizliklerini Doğu’ya fatura etme kurnazlığıdır. Doğu Hindistan Şirketi’nin "aydınlatma" bahanesiyle hırsızlığa (sömürmeye, kan dökmeye) gittiği Japonya’da yaşananlar, bu tenakuzun en somut belgelerindendir:

• Kağıda Yazamayan Sömürgeci: 600’lü yıllarda Semerkant ve Bağdat kağıdın merkeziyken; Japonya’da kağıt mimarinin bir parçasıyken (Sooshi), Avrupalıların elinde kağıt dahi yoktu. Japonya’ya giden sözde "medeni" Avrupalılar, kendi ilkel ve kalitesiz kalemleriyle o muazzam Japon kağıtlarına yazı yazmayı becerememiş; suçu kağıda atıp "Bunlar kağıt yapmayı bilmiyor" diye Belçika ve Hollanda’ya mektuplar yağdırmışlardır.

• Hırsızlığın Envanteri: Sömürgeciler çaldıkları her şeyin envanterini tutarken, "kağıdı Japonlar bizden taklit etti ama beceremiyorlar" masalına kendilerini dahi inandırmışlardır. Kendi paçavra kağıtlarına alışık olan bu barbarlar, Japonya'nın asırlık yazma kültürünü "masal/mit" diyerek aşağılamışlardır.

BATI’NIN "BUKALEMUN" BİLİMİ

Eğer bir keşif Batı’ya ait değilse, Batı o keşfi "bilim" saymamak için anında tanım değiştirir. Meriç’in "tevil kalitesi" dediği bu sefalet şöyle işler:

1. Fayda Varsa Bilim Değildir: Mısırlılar Nil Nehri’nin taşması sebebiyle geometri ve matematik ürettikleri için Batı "Bu bilim değildir, çünkü fayda gözetilmiştir" der. Aristoteles'in rahiplerin "boş vakti" olduğu için ürettiği bilgisini bile "fayda" kılıfına sokup bilim dışı ilan ederler.

2. İktisadileşme Kurnazlığı: İş buharlı gemiye gelince tanım değişir. İskenderiyeli Her (Hero) buharı binlerce yıl önce kullansa da; Batı "bir şeyin keşfi onun iktisadileşmesidir" diyerek icadı kendine yazar. Yani; Doğu yapınca "faydalıysa bilim değildir", Batı yapınca "faydalı (iktisadi) ise bilimdir" denilerek koca bir tenakuz abidesi dikilir.

3. Yunan Mucizesi Balonu: Bizzat Platon, Mısırlıların matematik düzeyi karşısında "Yunanlılar adına çok utandım, Mısırlılar karşısında domuz yavruları kadar cahiliz" itirafında bulunur. Ancak bu itiraf, Batı’nın sömürgeci tarih yazımında "Yunan Mucizesi" yalanıyla sansürlenir.

Altay Cem Meriç’in de vurguladığı üzere; bugün okutulan "Bilim Tarihi", 19. yüzyılın dünyayı sömürgeleştiren barbar İngiliz veya Belçika köylüsü gibilerinin kafasındaki hayalden ibarettir.

• 19. yüzyıl kurgusuna göre Doğu, Batı'nın bulduğu bilgiyi Orta Çağ'da emaneten taşıyan, sonra karanlığa gömülen bir "bakıcı" veya "maymun" mesabesindedir. Oysa bilim, Batı'nın dünyayı sömürmesini sağlayan şeyin adıdır onlara göre.

• Batı'nın "hayatımı hangisi daha çok değiştirdiyse sahibi odur" mantığının ne kadar absürt olduğunu anlamak için Apple örneğine bakmak yeterlidir. Bugün Mısır'da Apple yüzünden bir iç savaş çıksa ve bir Mısırlı "Bu telefon benim hayatımı Amerikalıdan daha çok değiştirdi, o yüzden mucidi benim" dese bu ne kadar saçmaysa, Batı'nın kağıt veya barut için kurduğu cümleler de o kadar saçmadır. Bilim, Batı'nın dünyayı sömürmesini sağlayan şeyin adı haline getirilmiştir.

• Bilim, Batı’nın lehine bir "müphemlik" alanıdır. Tanımlar sürekli onların lehine esnetilir. Bu hikaye, Batı dışındaki tüm halkları itibarsız kılmak ve onları "tarih dışı" bırakmak için kurgulanmış bir politik silahtır.

Bakanlığın açıklamasında, şifreli haberleşme programı 'ByLock'u kullandıkları, ankesörlü telefonlarla iletişim kurdukları ve örgüt içerisindeki kişilerle irtibatlı oldukları, sosyal medya platformlarında FETÖ propagandası yaptığı tespit edilenlere yönelik polis ekiplerince 26 ilde operasyon düzenlendiği kaydedildi.

Operasyonlarda, FETÖ'nün 'eğitim ve mahrem yapılanmaları' içerisinde faaliyette bulunan 90 zanlının yakalandığı belirtilen açıklamada, bunlardan 69'unun tutuklandığı, 16'sı hakkında adli kontrol hükümleri uygulandığı, diğerlerinin ise işlemlerinin sürdüğü ifade edildi.

Osnabrück Barış Girişimi (OFRI) tarafından Osnabrück Tiyatro Meydanı'nda, 'Savaşları reddedin-Barışı sağlayın' temasıyla protesto gösterisi düzenlendi.

Meydanı dolduran göstericilerden bazılarının Filistin bayrağı taşıdığı gözlendi.

Göstericiler, otomobil fabrikasında silah veya savaş malzemesi üretmek yerine sivil üretim yoluyla Volkswagen'in Osnabrück fabrikasındaki iş imkanlarının güvence altına alınmasını isteyerek, 'Osnabrück bir barış şehri olarak kalmalı' sloganları attı.

Alman hükümetinden, ABD Hava Kuvvetleri'ne ait en büyük askeri üslerden biri olan Ramstein Hava Üssü'nün dünya çapındaki askeri operasyonlarda kullanılmasına karşı olan göstericiler, Bramsche'deki NATO yakıt deposunun genişletilmesine de izin verilmemesini talep etti.

Göstericiler, daha sonra şehir merkezinde yürüdü.

AA

Stantta Kumandan Salih Mirzabeyoğlu’nun külliyatından eserler (Münşeat, Başyücelik Devleti, Sefine vb.) ve Üstad Necip Fazıl’ın eserleri de yer alıyor. Ayrıca Şehid Yahya Sinvar’ın kaleme aldığı Diken ve Karanfil romanı ile Kemalist Mezalim, Racul'üs Sanem, Vahşi Sürgün gibi yakın tarih kitapları da yer alıyor.

Ankara'daki kitap fuarında bu kıymetli eserler tüm okuyucularını bekliyor.

Şehitler, Gaziler ve Esirler Ofisi yayımladığı bildiride, işgal rejimi tarafından Mısır’a sürgüne gönderilen Beytlahim’e bağlı Teku beldesi sakini eski esir Riyad El-Ammur’un şehit olduğunu duyurdu.

Kahire’de şehit olan El-Ammur’un işgal rejimi zindanlarında tutulduğu yıllar boyunca maruz kaldığı kasıtlı tıbbi ihmal politikası neticesinde sağlık durumunun kötüleştiği belirtilen bildiride, Filistinli şehidin 23 yıl işgal rejimi zindanlarında esir tutulduğu ve birçok işkenceye maruz kaldığı kaydedildi.

Bildiride ayrıca El-Ammur’un kalp hastalığı gibi çeşitli hastalıklardan muzdarip olmasına rağmen ihtiyaç duyduğu tedaviden mahrum bırakıldığı, birçok esire uygulanan kasıtlı tıbbi ihmal politikasının kurbanı olduğu ve yavaş yavaş ölüme terk edildiği dile getirildi.

Şehitler, Gaziler ve Esirler Ofisi, El-Ammur’un Ekim 2025’teki esir takasıyla özgürlüğüne kavuştuğunu ancak işgal rejimi zindanlarında maruz kaldığı tıbbi ihmalin etkilerinin dışarıda da peşini bırakmadığını ve topraklarından uzakta şehit olduğunu bildirerek, şehidin ailesine ve Filistin halkına başsağlığı diledi.

ILKHA

İnsanoğlu, bilginin zihni doldurduğunu ve aklını da işlevsel hale getirdiğini biliyor, ama hikmetin insan hayatını anlamlandırdığını ve yön tayin edici bir role sahip olduğunu, ya bilmiyor, ya da idrak edemiyor. Bu nedenle insan, bilgiye çok kolay ulaşsa da bu bilgileri doğru yerde, doğru biçimde ve zamanda kullanabilecek bir maharete, bilgeliğe ve tecrübeye sahip olmuyor. Dolayısıyla da bilginin tecrübe ve ahlâkla yoğrulmuş, içselleştirilmiş özümsenmiş ve süzülmüş hâlini ifade eden hikmetten mahrum kalıyor.

Bilgi, insanın aklını besliyor; hikmet ise akıl ile kalp arasındaki dengeyi ve uyumu sağlıyor. Bilgi, araştırarak, keşfederek ve öğrenilerek elde edilirken, hikmet de tecrübe ve tefekkür ile elde ediliyor. Bu yüzden eski çağlarda büyük ilim adamlarına sadece “alim” değil, aynı zamanda “hakîm” de deniliyordu. Dolayısıyla hakîm, bilgiyi hikmete dönüştüren, doğruyu sezebilen ve sözleri ile insanlara yol gösteren bilgeyi tanımlıyordu. Bu yüzden İslam düşüncesinde hakîm, aklı, gönlü ve kalbi birlikte çalışan; firaset ve basiret sahibi bilim insanını ifade ediyordu.

Çağımızda ise hakîm kavramının, neredeyse unutulmaya yüz tuttuğu, kimsenin de âlim veya bilge kişilere hakîm demediği görülüyor. Çünkü günümüzde bilgi, hikmetle irtibatlandırılmıyor sadece bir güç unsuru olarak anlaşılıyor. Dolayısıyla bilgi ile hikmet, bilmek ile anlamak arasındaki fark da giderek açılıyor. Bu nedenle günümüzün insanı, çok şey biliyor, ama bu bilgiyi, hikmetten yoksun olduğu için doğru zamanda, doğru ölçüde ve doğru amaçla kullanamıyor. Zira bu insan, hikmetin, sadece aklın değil; aynı zamanda gönlün, tecrübenin ve ahlâkın da bir ürünü olduğunu fark etmiyor/edemiyor. Eski kültürümüzde yaşlılara saygı gösterilirdi. Bunun bir sebebi de yaşlıların engin bir tecrübeye sahip olduğu düşüncesiydi. Çünkü yaşlılık yalnızca geçen yılların değil, aynı zaman da hikmetin de sembolü sayılırdı. Zira insanın, yaşlandıkça tıpkı dağa tırmanan ve yükseldikçe ufku genişleyen kişi gibi geniş ufuklu, tecrübe, basiret ve irfan sahibi olduğu düşünülürdü.

Bu nedenle günümüzde insanlar, çok şey öğreniyor ve çok şey biliyor, ama bildiklerini anlamlandıramıyor ve hikmete dönüştüremiyor. Dolayısıyla modern insan, dünyanın işleyişini çözebiliyor, bilim ve teknoloji üretebiliyor ve olguları tahlil edebiliyor, ama çoğu zaman kendi iç dünyasını anlamakta aciz kalıyor. Zira sahip olduğu bilgi, insanın dış dünyasını aydınlatsa da iç dünyasını aydınlatmıyor ve onun bir hayat felsefesi oluşturmasına da katlı sunmuyor. Çünkü insan, iç dünyasını aydınlatacak ve ona yol gösterecek ışığın hikmet olduğunu ya bilmiyor ya da öğrendiği bilgiyi hikmet sanıyor; dolayısıyla da bilgi ile hikmeti birbirine karıştırıyor. Bu nedenledir ki bilginin, bir araç değer; hikmetin ise o bilgiye yön tayin eden bir pusula olduğunu idrak edemiyor. Nasıl ki pusulasız bir gemide kaptan, rotasını doğru tespit edip sahil-i selamete ulaşamıyorsa, hikmetsiz bilgi de insanı doğru yola ulaştıramıyor.

Her ne kadar günümüzde insanlık, ilimde ve teknolojide büyük ilerlemeler kaydetse de, iletişimi hızlandırıp mesafeleri kısaltsa da, bu üretim ve bu gelişme, modern insanın içindeki boşluğu bir türlü dolduramadı. Bu da insanın anlam dünyasında derin bir boşluk oluşturdu. Günümüzde İnsanlar, çok konuşuyor ve çok bilgi paylaşıyor, ama sözlerinden çoğunda bir derinlik bulunmuyor. Çünkü modern insan, hızlı düşünüyor ve bu düşüncesini de hemen yaymak istiyor. Bu nedenle de üretilen fikirler, yeterince olgunlaşmadığı için, yüzeysel kalıyor ve bir derinlikten de yoksun bulunuyor.

Daha açık bir ifade ile bugün hızın hâkim olduğu bir dünyada yaşıyoruz, ama bu hız, bizim sağlıklı ve doğru düşünmemize fırsat vermiyor ve bir katkı sunmuyor. Dolayısıyla da doğru dürüst düşünce üretilemiyor. Düşünce üretilmeyince de hikmet doğmuyor. İnsanlar okumaktan ve dinlemekten daha çok konuşmaya önem veriyor. Oysa hikmet, aceleye gelmeyen bir olgunlaşmayı ifade ediyor; sessiz büyüyor, gelişiyor, tefekkürle derinleşiyor ve insanın kalbinde kök salıyor. Bu nedenle insanlığın bugün muhtaç olduğu şey, sadece yeni bilgi üretmek değil, aynı zamanda o bilgilerin hikmete dönüşmesini sağlayacak bir iradeye ve yönteme de sahip olmaktır. Çünkü bilgi dünyayı, hikmet ise insanı değiştirmektedir.

Nitekim günümüzde sözler çoğaldı, ama bu sözlerin ağırlığı da o nispette azaldı. Bilgi hızla yayıldı, ama hikmet, yavaş elde edildiği için çoğu zaman bilginin gerisinde kaldı ve ona bir türlü yetişemedi. Oysa insanı olgunlaştıran şey, sadece bilgi değildi, aynı zamanda o bilgiyi doğru anlamak ve yaşamaktı. Bu da insanın hem kendisini, hem de olguları ve olayları doğru anlayabilmesi demekti. Bilim, bize eşyanın nasıllığını öğretirken hikmet de hayatın niçinlerini gösteriyor, bilgiyi anlam ve erdemle buluşturuyor. Çünkü bilgi insana güç veriyor, ama o gücü doğru kullanmayı ve doğru istikameti de bize hikmet gösteriyor.

Eskiden insanlar, az konuşur ama öz konuşurlardı. Çünkü söz, tecrübenin süzgecinden geçmeden söylenmezdi. Kimi zaman bir cümle, bir ömürlük hayat tecrübesinin bir özeti gibi olurdu ve bu kişilere de toplumda “arif” denilirdi. Her ne kadar hakîmlik ile ariflik arsında nitelik ve kavramsal bir farklılık olsa da benzer yanları da bulunuyor ve bunun da tecrübeden kaynaklandığı biliniyor. Nitekim gençliğimde de arif olduğunu bildiğimiz bir komşumun, bana “Bak evladım! Bir işe karar vermeden önce yedi kişiye danış ve fikrini al; yedi kişi bulamazsan yedi yoldan git gel, onu da bulamazsan bir yoldan yedi defa git gel, düşün, sonra da kararını ver. Karar verdikten sonra, aleyhine de olsa asla bu kararından dönme, çünkü söz namustur. Sözünden dönersen dürüstlüğünü ve itibarını kaybedersin ve bir daha da aynı itibara sahip olamazsın!” dediğini hayatım boyunca hiç unutmadım.

Bu nedenle kendimize sormamız gereken soru şudur: Bilgiyi artırdık ve çoğalttık, ama hikmeti koruyabildik mi? Eğer bu soruya vereceğimiz cevap olumsuzsa, yapılması gereken şey, yeni bilgiler peşinde koşmaktan önce yitirdiğimiz hikmeti yeniden aramak ve bulmaktır. Çünkü hikmetsiz bilgi, insanı yüceltmeye kâfi gelmiyor ve bazen onu daha da tehlikeli hâle getirebiliyor, hatta vahşileştiriyor. Nitekim dün 2. Dünya Savaşında, bugün de Gazze ve İran’da bunun acımasız örneklerini okuyor ve yaşıyoruz.

Bu nedenle insanlık, bugün büyük bir imtihanla karşı karşıyadır. Bilgi çağında yaşıyoruz, ama bu bilginin, insanlık için bir bereket ve huzur kaynağı olmadığını da görüyoruz. Bunun için de bilginin yeniden hikmetle buluşması gerekiyor. Çünkü hikmetten yoksun bilgi, insanı yanıltabiliyor, zira bilgi ancak hikmetle buluştuğunda hem insanı hem de dünyayı aydınlatıyor. Nitekim, Mevlana’nın ve Yunus’un, eserleri, hâlâ okunuyor ve günümüzü aydınlatmaya devam ediyorsa, bunun bir nedeni de bilgi ile hikmeti birleştirmiş olmalarıdır. Her ne kadar Mevlana ve Yunus kadar okunmasa da, bir çok bilim ve din adamının, felsefecinin, düşünürlerin de hikmet dolu sözlerini unutmamak icap ediyor. Dolayısıyla insanlığın istikametini ve yönünü doğru tayin edebilmesi için yeni bilgiler üretmekle birlikte, hikmetin yeniden keşfedilmesine ve üretilen bu bilgilerin hikmetle buluşturulmasına bağlı bulunuyor.

Sonuç olarak bugün insanlık, bilginin ışığında yol aldığını zan etse de, aslında hikmetten yoksunluğun karanlığında yönünü bulamamakta ve bocalayıp durmaktadır. Zira bilgi, her ne kadar tek başına bir güç olsa da hikmetle birleşmediği sürece bu güç, insanı yüceltmemekte, bilakis uçlara savurmakta, içine düştüğü ifrat ve tefrit çukurundan kurtarmaya kâfi gelmemektedir. Nitekim Peygamberimizin “Fayda vermeyen ilimden" Allah’a sığınması da bize böyle bir mesaj vermektedir. Bu nedenle asıl mesele, daha çok bilmek değil; edinilen bilgiyi anlamlandırmak, içselleştirmek ve hikmete dönüştürebilmektir. Çünkü bilgi dünyayı, hikmet ise insanı değiştirmekte, olgunlaştırmakta ve ona yön tayin etmektedir. Bu nedenle insanoğlunun yaşadığı mekanı huzur içinde yaşanacak bir coğrafyaya dönüştürebilmesi için hikmetle buluşması ve onu elde edebilmek için çaba göstermesi, aklını iyi kullanması ve güçlü bir iradeye de sahip olması gerekiyor.

Prof. Dr. Celal Kırca, Mirat Haber

Afganistan İslam Emirliği Sözcü Yardımcısı Hamdullah Fıtrat, saldırıların çarşamba günü başladığını ve Kunar, Paktika ile Host vilayetlerindeki yerleşim alanlarının hedef alındığını söyledi.

Fıtrat, "Dünden bu yana Pakistan güçleri havan, roket ve insansız hava araçlarıyla aralıksız saldırılar düzenliyor" ifadelerini kullandı ve kayıpların büyük bölümünü çocuklar da dahil olmak üzere sivillerin oluşturduğunu belirtti.

Kunar vilayetinde 150'den fazla havan ve top mermisinin Sarkanu ve Manoğay ilçelerine isabet ettiği, iki çocuğun yaralandığı ve maddi hasar meydana geldiği rapor edildi.

Sarkanu'daki Dosaraki mevkiinde düzenlenen top atışlarında sekiz çocuk yaralandı, iki çocuk da hayatını kaybetti.

Fıtrat, bombardımanın perşembe günü de sürdüğünü, Sarkanu ilçesine yaklaşık 185 top mermisinin düştüğünü ve en az 10 sivilin daha yaralandığını vurguladı.

Paktika vilayetinin Şkin ilçesinde düzenlenen bir insansız hava aracı saldırısında üç sivil, komşu Host vilayetinin Caci Meydan ilçesinde gerçekleştirilen ayrı bir insansız hava aracı saldırısında ise iki sivilin yaralandığı bildirildi.

Afgan yetkililer saldırıları kınayarak, sivil yerleşim alanlarının kasıtlı olarak hedef alındığını ve bunun yerel halk üzerinde büyük zarara yol açtığını belirtti.

Saldırılar, taraflar arasında diplomatik görüşmelerin devam ettiği bir süreçte gerçekleştirildi.

Mepa News

NYT'nin konuya yakın iki ABD'li yetkiliye dayandırdığı haberine göre, Basra Körfezi'nde bugün ikinci ABD savaş uçağı daha vurularak düşürüldü.

Uçağın pilotu olaydan kurtuldu.

Öte yandan A-10 Warthog savaş uçağı, Hürmüz Boğazı yakınında F-15 savaş uçağıyla aynı anlarda düşürüldü.

NBC: Pilot sağ kurtuldu

Öte yandan Amerikan NBC televizyonu konuya yakın kaynaklara dayandırdığı haberinde A-10 tipi savaş uçağının vurulduktan sonra Kuveyt hava sahasına girdiğini belirtti.

İrtifa kaybında pilotun atlayarak kurtulduğu ve uçağın düştüğü kaydedildi.

Ne olmuştu?

İran Devrim Muhafızları Ordusu, sabah saatlerinde ülkenin orta kesimlerinde bir savaş uçağını hava savunma sistemleriyle vurarak düşürdüğünü duyurmuştu.

İran basını, ABD'ye ait savaş uçağının pilotunun yakalanarak esir alınmış olabileceğini yazmıştı.

ABD basınına konuşan yetkililer de uçağın düştüğünü doğrulayarak mürettebattan bir kişinin kurtarıldığını, ikinci kişi için arama kurtarma çalışmalarının sürdüğünü belirtmişti.

Kara Kuvvetleri: 247 yaralı, Deniz Kuvvetleri: 63 yaralı, Hava Kuvvetleri: 36 yaralı, Deniz Piyadeleri: 19 yaralı.

Asıl kayıplar gizleniyor

Pentagon’un yayınladığı bu rakamlar resmi bir itiraf niteliği taşısa da sahadaki yerel kaynaklar ve bağımsız gözlemciler, Vaşington’un kamuoyunu teskin etmek adına gerçek tabloyu manipüle ettiğini belirtiyor. Bölgeden gelen bilgiler, ABD’nin lojistik merkezlerine ve üslerine yönelik gerçekleştirilen karşı operasyonlarda ölü ve yaralı sayısının açıklananın çok daha üzerinde olduğunu gösteriyor. Pentagon’un, Amerikan halkının tepkisinden çekindiği için kayıpları zamana yayarak veya farklı sebeplerle açıklayarak gizlediği belirtiliyor.

WSJ'nin arabuluculara dayandırdığı haberine göre, İran arabuluculara ABD'nin taleplerinin kabul edilemez olduğunu ve Tahran yönetiminin yakın zamanda İslamabad'da ABD'li yetkililerle görüşmek istemediğini söyledi.

Arabulucular, Türkiye ve Mısır'ın hala bir orta yol bulmak için çabaladığını ve Katar'ın başkenti Doha ya da İstanbul'da yeni önerilerle iki tarafı bir araya getirmeye çalıştığını aktardı.

ABD-İsrail'in İran'a saldırıları

İsrail ve ABD, Tahran ile Washington yönetimleri arasında müzakereler sürerken 28 Şubat'ta İran'a askeri saldırı başlattı.

İran da İsrail'in yanı sıra ABD üslerinin bulunduğu Katar, Birleşik Arap Emirlikleri (BAE) ve Bahreyn başta olmak üzere bazı bölge ülkelerinde belirlediği hedeflere saldırılarla karşılık verdi.

ABD-İsrail saldırılarında, İran lideri Ali Hamaney'in yanı sıra çok sayıda üst düzey yetkili öldü.

Öte yandan Axios'a konuşan yetkili, İran'da düşürülen ABD savaş uçağının iki mürettebatından birinin ABD özel kuvvetleri tarafından kurtarıldığını öne sürdü.

İran Devrim Muhafızları Ordusu, ülkenin orta kesimlerinde bir F-35 savaş uçağını hava savunma sistemleriyle vurarak düşürdüğünü beyan etmişti.

Düşürülen uçağa ait olduğu iddia edilen fotoğraflar, ülke medyasında paylaşılmıştı.

Düşürüldüğü açıklanan uçağa ilişkin İran basınında yayımlanan fotoğraflarda, uçağın kuyruk enkazındaki 'U.S. Air Forces in Europe' yazısının bulunduğu amblem, F-15 Eagle uçakları üzerindeki amblemlerle eşleşiyor.

ABD'nin uçağın pilotunu kurtarmak için Black Hawk helikopteri ve bir C-130 askeri kargo uçağıyla arama çalışmalarına teşebbüs ettiği ancak çabalarının başarısız olduğu ifade edilmişti.

Saldırıların hemen ardından güvenlik protokolleri en üst seviyeye çıkarılarak saha tamamen boşaltıldı. Patlamaların şiddeti; alüminyum izabe tesisi, dökümhane, enerji santrali ve alümina rafinerisi gibi kritik birimlerde ağır hasara sebep oldu. Teknik ekipler, daha büyük felaketlerin önüne geçmek amacıyla tüm birimlerde acil durum kapatma prosedürlerini uygulamaya koydu. Mevcut durum, üretimin belirsiz bir süre boyunca askıya alınmasıyla sonuçlandı.

Tam kapasiteye dönüş bir yılı bulacak

EGA tarafından paylaşılan ilk teknik raporlar, tesisin eski işleyişine dönmesinin uzun ve meşakkatli bir süreç gerektirdiğini ortaya koyuyor. Birincil alüminyum üretiminin bel kemiği olan izabe tesisindeki indirgeme hücrelerinin yeniden devreye alınması, ciddi bir altyapı onarımı gerektiriyor. Mühendislerin değerlendirmelerine göre, üretimin tam kapasiteyle süreklilik kazanması 12 aylık bir zaman dilimine yayılacak. Alümina rafinerisi ve geri dönüşüm tesisinin daha erken faaliyete geçmesi planlansa da bu durum, enkaz kaldırma ve detaylı hasar tespit çalışmalarının sonucuna göre netlik kazanacak.

Küresel ekonomi için kritik rakamlar

Al Taweelah tesisi, sadece yerel değil, küresel ölçekte de devasa bir üretim gücünü temsil ediyor. Tesisin geçmiş performans verileri, kaybın boyutunu şu şekilde özetliyor:

Döküm Alüminyum: 2025 yılında gerçekleşen 1,6 milyon tonluk üretim, küresel pazarın önemli bir ihtiyacını karşılıyordu.

Alümina Rafinerisi: Yıllık 2,4 milyon tonluk üretim kapasitesiyle şirketin toplam alümina ihtiyacının yüzde 46’sını tek başına sağlıyordu.

Geri Dönüşüm: Yıllık 185 bin tonluk kapasiteyle sürdürülebilir üretim döngüsünde kilit rol oynuyordu.

Şirket yönetimi, bu büyük üretim boşluğunu BAE ve dünya genelindeki mevcut stokları ile sevkiyat ağlarını kullanarak yönetmeye çalışacak.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, İran ve İsrail arasındaki karşılıklı saldırıların bölge barışını tehlikeye attığını ifade etti. Bu tür askeri hamlelerin bölge güvenliğine zarar verdiğini dile getiren Erdoğan, savaşın yayılmasını önlemek adına tüm tarafların sükûneti koruması gerektiğini vurguladı. Netanyahu hükümetinin saldırgan stratejilerinin durdurulması hususuna dikkat çeken Erdoğan, Kudüs’ün mevcut statüsünü bozmaya yönelik girişimlerin karşısında durulması gerektiğini Putin’e iletti.

Suriye’de kazanımların korunması

Suriye’deki son gelişmeleri yakından takip ettiğini belirten Erdoğan, bu coğrafyada huzurun tesisi için atılacak her adımın hem Türkiye hem de Rusya’nın ortak menfaatine olduğunu hatırlattı. Sahadaki mevcut kazanımların muhafaza edilmesinin stratejik bir öncelik olduğunu kaydeden Cumhurbaşkanı, istikrarı bozacak hamlelerden kaçınılması yönündeki beklentisini dile getirdi.

Karadeniz güvenliği ve barış arayışları

Rusya-Ukrayna savaşına dair barışçıl bir çözüm için Türkiye’nin arabuluculuk çabalarının kesintisiz sürdürülmesi gerektiğini belirten Erdoğan, Karadeniz’deki ticari gemilerin güvenliğinin sarsılmasının istikrar ortamına darbe vurduğunu ifade etti. Ortadoğu’daki gerilimin Ukrayna krizini daha karmaşık hale getirecek yeni çatışma zeminlerine sebep olması ihtimaline karşı uyarıda bulunan Erdoğan, tüm tarafları provokatif adımlardan uzak durmaya davet etti.

İran Devrim Muhafızları Ordusu, sabah saatlerinde ülkenin orta kesimlerinde bir savaş uçağını hava savunma sistemleriyle vurarak düşürdüğünü duyurmuştu.

İran basını, ABD'ye ait savaş uçağının pilotunun yakalanarak esir alınmış olabileceğini yazmıştı.

Tesnim Haber Ajansının haberinde, "Bazı bilgilere göre, bu sabah Devrim Muhafızları Ordusu tarafından gelişmiş Amerikan savaş uçağının imha edilmesinin ardından uçağın pilotu fırlatma koltuğunu kullanarak ülke içine indi" ifadelerine yer verilmişti.

Uçağın düştüğü Kohgiluye ve Buyerahmed eyaletindeki haber kaynaklarının, ABD'nin uçağın pilotunu kurtarmak için Black Hawk helikopteri ve bir C-130 askeri kargo uçağıyla arama çalışmalarına teşebbüs ettiğini ancak çabalarının başarısız olduğunu bildirdiği aktarılmıştı.

Birinci, batı etkisinin belirginleştiği 19. yüzyıl, özellikle de Tanzimat sonrası dönemdir.

İkinci eşik ise, Cumhuriyetin ilk yılları, özellikle 1923 sonrasıdır. Çünkü eğitim, dil, hukuk, tarih ve devlet-toplum ilişkilerinde daha sistemli ve devrimci dönüşümler bu dönemde yoğunlaşmıştır.

Bu yüzden bazı şahıslar "Türk aydınlanması" ifadesini erken Cumhuriyet dönemi için kullanır.

Ve fakat...

Türkiye'de uzun yıllar tarih okutulmadı, ezberletildi. Çocuklara hazır hükümler verildi. Bu hükümlerin tam ortasına da Cumhuriyetin kurucu unsurları yerleştirildi.

Tanzimat'la Osmanlı dünyası yalnızca yeni kurumlarla tanışmadı. Aynı zamanda kendi hakikat ölçülerinden kuşku duymaya başladı. Bu durum zamanla zihni bir aşağılık duygusuna evrildi.

Tedbir diye başlayan arayış, giderek taklide dönüştü.

Islah niyeti taşıyan hamleler, bir süre sonra kimlik çözülmesine kapı araladı.

Böylece zihin dünyamızda köksüz bir yenilik tutkusu ile utandırılmış bir geçmiş duygusu yan yana yürüdü.

Yeni bir tarih yazıldı. Yeni bir kahramanlık şeması kuruldu. Yeni bir vatandaş tipi üretildi.

Ders kitapları bunun en açık sahasıydı.

Tarih ilim olmaktan çıkıp ideolojik tahkimata dönüştü.

Arap isyanı, Arapların topyekûn ihaneti gibi okutuldu.

Çocukların zihnine tarih şuuru değil, öfke yüklendi.

Abdülhamid yıllarca tek yönlü bir karartmanın hedefi yapıldı. Ders kitaplarında baskı, korku ve istibdat denince onun adı öne çıkarıldı.

Çocuklara hakikat yerine dönemin ihtiyacına göre ayarlanmış hükümler verildi.

Köy Enstitüleri yıllarca romantik bir destan gibi anlatıldı. Oysa yeni rejimin kültürel taşıyıcılarını üretme arzusundan başka bir şey değildi.

Vahdeddin hain diye taze dimağlara zerk edildi.

Hakeza Şeyh Said meselesi bir isyan olarak kabullendirildi.

Bütün bunların merkezinde Cumhuriyeti kuranlar vardı.

Eğitim sistemi bunların etrafında döndü. Tarih kitapları bunların etrafında örüldü. İlerleme bunların adıyla tanımlandı.

Öncesi karanlık, sonrası aydınlık gibi sunuldu.

Bir milletin tarihi tek bir merkez etrafında dondurulursa hakikat zayıflar.

Bir lider, eleştirinin üstüne yerleştirilirse düşünce cılızlaşır.

Bir dönem sorgulanamaz hale getirilirse toplum öğrenmez, ezberler.

5816'nın gölgesi de bu iklimi büyüttü. Bazı isimler rahat konuşulmaz, bazı dönemler kurcalanmaz, bazı hükümler yeniden tartışılmaz duygusu yıllarca toplumun zihnine yerleştirildi.

Sonunda çocuk, tarih öğrenmiş olarak değil, devletin hangi tarihi sevdiğini öğrenmiş olarak okuldan çıktı.

Bu sebeple Tanzimat'tan Cumhuriyet'e uzanan çizgiyi bir "aydınlanma destanı" gibi okumak bana göre büyük bir kavramsal körlüktür.

Türkiye'nin gerçek aydınlanması çok daha yeni, çok daha taze, çok daha halk içinden doğan bir süreç olarak son yıllarda filizlenmeye başladı.

Bir toplumun aydınlanmaya girmesi için önce kendisine ezberletilen doğrulardan kuşku duyması gerekir.

Genç kuşaklar artık yalnızca ders kitabına bakmıyor. Resmi anlatıyı mutlak veri gibi almıyor.

Arşiv arıyor, belge arıyor, karşılaştırma yapıyor. Bu ülkenin çocukları ilk defa bu ölçekte "Bize ne anlatıldı" sorusunu soruyor.

Aydınlanma, kendi hakikatinden utanmamak demektir.

Aydınlanma, yalan söyleyen kurumları fark etmek demektir.

Aydınlanma, korkutulmuş hafızayı ayağa kaldırmaktır.

Gençler artık ders kitabındaki cümleye eskisi kadar kolay teslim olmuyor.

Farklı kaynaklara bakıyor. Aynı olayın neden farklı anlatıldığını soruyor. Lideri duvardaki siluet olmaktan çıkarıp tarihin içindeki bir figür olarak görmeye başlıyor.

Eski aydınlanma anlatısı topluma yukarıdan bir kalıp indiriyordu.

Yeni aydınlanma ise aşağıdan yukarıya doğru hakikat arıyor.

Eski anlatı "bunu öğren" diyordu.

Yeni arayış "neden bunu öğreniyorum" diye soruyor.

Eski anlatı tarihi bitmiş bir metin gibi sunuyordu.

Yeni arayış tarihin üzerindeki örtüyü kaldırmak istiyor.

Eski anlatı milleti terbiye etmeyi amaçlıyordu.

Yeni arayış milletin hafızasını geri çağırıyor.

Burada kör bir öfke yok. Burada resmî tarihin elinden hafızayı geri alma iradesi var.

Projektör kayıyor.

Gölge çekiliyor.

Ve tarih ilk defa, devletin ağzından değil, milletin vicdanından konuşmaya hazırlanıyor.

Mustafa Sabri Beşer, Star

ABD Başkanı Donald Trump, Truth Social platformundan İran savaşına ilişkin paylaşım yaptı. Trump paylaşımında, "Biraz daha zamanımız olsaydı Hürmüz Boğazı'nı kolayca açıp, petrolü alıp büyük bir servet kazanabilirdik. Bu, dünya için bir 'petrol patlaması' olurdu, değil mi?" ifadelerini kullandı. Trump, Hürmüz Boğazı'nın nasıl yeniden açılabileceği konusunda defalarca farklı görüşler dile getirmişti. Trump, Batılı ülkelerin askeri yollarla kendi başlarına boğazdan petrol tedarikinin geçmesini sağlamaları gerektiğini belirtmişti.

Bir medeniyetin kendini ele verdiği yerlerden biri üniversiteleridir. Orada yalnızca bilgi değil, aynı zamanda bir insan tipi ve gelecek tasavvuru üretilir. Üniversite, hakikatin peşinde olduğu ölçüde anlamlıdır, aksi hâlde diplomaların dolaşıma girdiği bir yapıya irca edilir.

Bugün üniversitelerimize bakıldığında, inşadan çok bir çözülme hâli göze çarpıyor. Bilgi var, fakat fikir yok. Unvan var, fakat derinlik yok. Artan yayınlara rağmen anlamın çoğalmaması, meselenin kemiyet değil zihniyet olduğunu gösteriyor.

Asıl kırılma burada: Üniversite, hakikat arayışının mekânı olmaktan çıkıp statü ve araç hâline geliyor. Bu da onu üreten değil tekrarlayan, derinleşen değil satıhta kalan bir yapıya dönüştürüyor.

Bu dosya, üniversitelerimizin bugünkü hâlini teşhis etmekle birlikte, kaybolan inşa iradesini yeniden düşünmeye davet ediyor. Çünkü inşa, ancak neyin peşinde olduğumuzu yeniden sormakla başlar.

SATIN ALMAK İÇİN TIKLAYINIZ

İÇİNDEKİLER

Üniversitenin Krizi: Diploma, Kadro ve Kaybolan Hakikat - Kerim Kulu

Benim Üniversitelerim - Muzaffer Doğan

Bizim Üniversitelerimiz - Alper Kaan Aykut

S. Ahmet Arvasi’nin Eğitim Anlayışı - Mehmet Sami Pınar

Necip Fazıl’ın Siyasî Mücadelesi ve Partilere Bakışı - Dr. Kâzım Albay

ABD-İsrail-İran-İngiltere-Çin Derin Küresel Savaş - İbrahim Tatlı

Bekleyen İhtimallerin Ötesinde: Yönelmek, Tanımak ve İnşa Etmek - Aslıhan Tunçbilek

İstiklal Mahkemeleri, Şapka Devrimi, Harf Devrimi ve Lozan - Murat Akdemir

Yüzünü Telefonda Unutan İnsan - M. Taha İnci

Paslı Tellerden Vitrin Işıklarına: Zamansız Bir Metallıca Diskografisi - Yavuz Arslan

Hayme-i Hadra, Nusret-i A’la, Rütbe-i Ulya, Devlet-i Kübra - Handan Özduygu

Prof. Dr. Ömer Özyılmaz: Üniversiteler Bizim Ama Üniversitelerin Dünya Görüşü Bizim Değil

Osmanlı’da Köylüyü Toprağa Bağlayan Teşvikler - Prof. Dr. Ahmet Tabakoğlu

Siyasetçi Yazar İbrahim Kavaz: Yök, Sistemi Korumak Adına Tekelci Anlayışa Bağlı Bir Eğitimi Esas Almıştır

Dairenin Büyüsünden Köşelerin Keskinliğine - Ayşe Nur Kaya

Paslı Tellerden Vitrin Işıklarına: Zamansız Bir Metallica Diskografisi - Yavuz Arslan

İzmir Kâtip Çelebi Üniversitesi Öğretim Üyesi Dr. Hüseyin Dursun: Üniversitenin Asli Vazifesi Kökleriyle İrtibatını Koparmamış Şahsiyetler İnşa Etmektir

• Sosyal medya platformları, Türkiye’nin kimlik doğrulama talebini kabul etti.

• Sistem üç ay içerisinde tamamen hayata geçecek.

• Yasanın Meclis’ten geçişini müteakip Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu (BTK) süreci yönetecek.

• Mevcut doğrulanmamış hesaplara bir geçiş süreci tanınacak; bu süre zarfında kimliğini ibraz etmeyen "gölge varlıklar" dijital sahneden silinecek.

Bu adım, Batı’nın "dijital sömürgecilik" aparatlarına karşı milli bir haysiyet mücadelesidir. Yıllardır klavye arkasına saklanıp küfreden, fitne yayan ve cemiyetin sinir uçlarıyla oynayan "müstear isimli" lejyonerlerin dönemi kapanıyor.

Fikir, sahibinin ismiyle değer kazanır. İsmini gizleyen, aslında fikrinden utanan veya bir hıyanetin içindedir. Kimlikle giriş mecburiyeti, "söylediğinin bedelini ödeme" ahlakını geri getirecektir. Sözün namusu, onu söyleyenin şahsiyetiyle kaimdir.

Bakanlığın bu çalışmada Aile Bakanlığı ile "yakın temas" kurması tesadüf değildir. Dijital dehlizlerde savunmasız bırakılan gençlerimiz, sahte hesaplar üzerinden yürütülen operasyonlarla kimliksizleştiriliyordu. Kimlik tespiti, bu saldırı hattında bir "kale duvarı" işlevi görecektir.

Sosyal medya, bugünkü haliyle bir "lağım çukuru" hüviyetindedir. Kimlikle giriş düzenlemesi, bu çukurun ıslahı yolunda atılmış önemli bir adımdır. Ancak unutulmamalıdır ki; sadece "kimlik" sormak yetmez, o mecralarda üretilen "içeriğin" de milli ve manevi süzgeçlerden geçirilmesi elzemdir. Üç ay sonra başlayacak olan bu yeni dönem, umuyoruz ki dijital dünyada "başıboşluğun" değil, "hakkaniyetin ve ahlakın" hakimiyetine vesile olur.

Baran Dergisi

Kitapta yer alan en acı vesikalardan biri, bir imparatorluğun varisi olan Şehzade Ahmet Nureddin Efendi’nin hikâyesidir. Avrupa sokaklarında açlık ve sefalet içinde, bir park bankasının üzerinde hayatını kaybetmesi, sürgünün insani "vahşetini" tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyor. Yanlarına tek kuruş almalarına dahi izin verilmeyen hanedan üyelerinin, yabancı diyarlarda dinlerini ve dillerini kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kalarak eriyip gidişi, bir "nesil soykırımı" olarak niteleniyor. 13 aylık bebeklerin dahi hudut dışına sürülmesindeki dinmek bilmeyen öfke, cumhuriyetin laik hükümetinin Müslüman Anadolu insanının ruh köküne sapladığı bir hançer olarak tarif ediliyor.

Eserin en çarpıcı bölümlerinden birini, Fransız Büyükelçiliği’nin Şehzade Mahmud Şevket Efendi ve ailesine yönelik gösterdiği vefa oluşturuyor. Kendi topraklarından ve hatta Mısır’dan dahi kovulan hanedan üyelerini kucaklayan Fransız diplomatının, "Kanunî Sultan Süleyman zamanında bizim krallığımızı kurtarmıştı, şimdi biz size büyük borçlarımızı ödüyoruz" diyerek aileye pasaport vermesi, tarihin en büyük trajedilerinden biri olarak okuyucuya sunuluyor. Kendi vatanında "istenmeyen" ilan edilenlerin, asırlar önceki bir vefanın gölgesinde hayata tutunmaya çalışması, sürgünün arka planındaki emelleri sorgulatıyor.

Kitap, 1952 ve 1974 yıllarındaki geri dönüş izinlerine dair yürütülen tartışmalara Şehzade Ali Vasıp Efendi’nin onurlu duruşuyla son noktayı koyuyor. Vatan hasretine rağmen geri dönüş için sunulan "af" kelimesini reddeden Şehzade’nin, "Af suçlular içindir, biz suç işlemedik! Bu kelime altında vatanımıza dönmeyiz" şeklindeki çıkışı, eserin en etkileyici sahnelerinden birini oluşturuyor. Ayrıca dönmek isteyenlerden talep edilen "Türkçe sınavı" ve "sağlık raporu" gibi aşağılayıcı şartların, bir zamanlar bu toprakların sahibi olan insanları nasıl incittiği ilk kez bu kadar net bir dille aktarılıyor.

Sadece bir hanedanın dramı değil, aynı zamanda resmi tarihin ezberci zihniyetine karşı üzeri örtülen yakın tarih muhasebesine de yer veren eserde; Cumhuriyet’in kuruluş dönemindeki devrimlerin Fransız İhtilâli’nden çok daha sert geçtiği ve "tek adam" rejiminin Müslümanlara yönelik baskısını da anlatıyor. "Lozan’da Sahnelenen Rezil Tiyatro", "İslam ile Aldatma" ve "Hangi M. Kemal?" gibi başlıklar altında toplanan notlar, hanedan tasfiyesinin aslında İslâm medeniyetini Anadolu’dan kazıma projesinin bir parçası olduğunu kanıtlıyor. 720 sayfaya varan bu eser, sahte kahramanlık anlatılarıyla hesaplaşmak ve tarihin kayıtlarda kalan sessiz çığlığını duymak isteyenler için bir başvuru kaynağıdır.

SATIN ALMAK İÇİN TIKLAYINIZ

Şimdi son dönemde Türkiye’de yapılan operasyonlara bir değinelim. 13 bin 115 operasyon marifet mi, yoksa tablonun vahametini mi gösteriyor? Her gün 145 uyuşturucu operasyonu yapılan bir ülke, aslında uyuşturucuyu ne kadar frenleyebilmektedir? Bu soruları sormak hem gazetecilik görevidir hem de yeni bakana yapılabilecek en yapıcı katkı olsa gerek.

Uyuşturucu yaşı Türkiye’de 12 yaşa kadar düşmüş durumda

Dünya Uyuşturucu ile Mücadele Federasyonu Başkanı Halit Toprak, uyuşturucu kullanım yaşının düştüğünü belirterek "18 yaş altına indiğimizde tablo daha da vahim. Kullanım yaşı 12'lere kadar düşmüş durumda" ifadelerini kullandı.

12 yaş. İlkokul son sınıf çocukları.

Çocukların ağa çekilmesi

18 yaş altı kullanıcıların yüzde 90'ının kendi iradesi dışında bu ağın içine çekildiği ifade ediliyor. Çocuk ve gençlerin önce bağımlı hâle getirildiği, ardından "madde karşılığında satış yapma" ya da "taşıyıp teslim etme" gibi işlerde kullanıldığı anlatıldı. Genç kadınların fuhşa zorlandığı, erkek çocukların ise kundaklama ve silahlı yağma gibi suçlarda kullanılmak üzere bağımlı hâle getirildiği de dile getiriliyor.

Çocuklarda suç organında yüzde 143 artış

Türkiye'de 2010 yılında 83 bin 393 olan suça sürüklenen çocuk sayısı 2024 yılında yüzde 143'lük artışla 202 bin 800 oldu.

2023'te 179 bin olan suça sürüklenen çocuk sayısı 2024'te yüzde 13'lük artışla 14-17 yaş aralığında 202 bin çocuğa ulaştı.

Güvenlik birimlerine gelen veya getirilen çocukların karıştığı olay sayısı 2024 yılında 2023 yılına göre yüzde 9,8 oranında artarak 612 bin 651 oldu.

Bu çocukların suç kırılımı da son derece çarpıcı: Suça sürüklenen çocukların yüzde 40,4'üne yaralama, yüzde 16,6'sına hırsızlık, yüzde 8,2'sine uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak, satmak veya satın almak suçlamaları yöneltildi.

Yani her 12 suça sürüklenen çocuktan biri uyuşturucuyla doğrudan bağlantılı. Ve bu çocukların büyük çoğunluğu bağımlı hâle getirilmiş, sonra suç aracı olarak kullanılmış.

Sokak çeteleri

Bakan Çiftçi, bir başka konuşmasında 2026’yı sokak çeteleriyle mücadele yılı ilan etmişti.

Son dönemde "yeni nesil sokak çeteleri" olarak adlandırılan yapılanmaların iddianamelerinde yer alan bilgilere göre çocuklar çoğunlukla sosyal medya üzerinden hedef alınıyor. Daltonlar ve Barış Boyun Suç Çetesi gibi örgütlerin özellikle 14-17 yaş aralığındaki çocuklara kısa sürede ulaşabildiği belirtiliyor. Çeteler çocukları tehdit, şantaj ya da para vaadiyle suç zincirine dahil ediyor. İstanbul'da özellikle Gaziosmanpaşa, Bağcılar ve Esenyurt gibi ilçelerde yaşayan çocukların hedef alındığı ifade ediliyor.

Bu çocukların çetelerin hedefinde olmasının sebepleri arasında 18 yaş altına verilen cezaların yetişkinlere oranla düşük olması da var. Ama uzmanlara göre tek neden bu değil. Çeteler çocukları yetiştirmek için alıyorlar. Gerçi bu hususta TBMM’de bir düzenleme üzerinde çalışılıyor. Meclis'te gündeme gelen düzenleme, suça sürüklenen çocukların yanı sıra ailelerin sorumluluğunu da artırmayı hedefliyor. Çocuğunu suçtan uzak tutamayan, bakım ve gözetim görevini ihmal eden anne babalara yönelik cezaların ağırlaştırılması planlanıyor. Bunun ne kadar işe yarayacağını önümüzdeki süreçte göreceğiz.

• Müfredat zehirliyor, yasalar eli kolu bağlıyor: Fatura neden sadece aileye kesiliyor?

Bakan Çiftçi’nin muhatap olduğu hâdise

Bakan Çiftçi Valilik görevini yürüttüğü dönemde yaşadığı bir sahneyi TRT'ye anlattı:

"Bir defasında bir annemiz geldi görüşmek için. Oğlu uyuşturucu müptelası olmuş. Çocuğunun, oğlunun uyuşturucu bulamadığı zamanlarda, para bulamadığı zamanlarda kendisine yaptığı muameleyi gösterdi bana. Kolunu sıyırdığında kolunun mosmor olduğunu gördüm. Yani demek ki bir evlat annesine bunu yapabiliyorsa, geldiğimiz noktayı düşünün."

Bu anlatım, Bakan Çiftçi'nin konuyu gerçekten kavramış biri olduğunu gösteriyor. Ama kavramak ile çözmek arasındaki mesafe, tam da burada soruların başladığı yerdir.

13 bin 115 operasyon muazzam bir sayı. Ama bu operasyonların kaçında bağımlı rehabilitasyona yönlendirildi? Kaçı gözaltında bırakıldı, kaçı tedaviye gönderildi? Yakalamak tek başına çözüm değil; panzehir, tedavi ve sosyal destek sistemi operasyonlarla eş değer yatırım gerektiriyor.

Eğitim Reformu Girişimi verilerine göre zorunlu eğitim çağında olup okula gitmeyen çocuk sayısı 611 bin 612. Bu çocukların üçte ikisi çetelerin hedefindeki 14-17 yaş aralığında. Bu çocuklar acaba ne yapmaktadır?

Çeteler artık sadece sokakta değil, ekranda örgütleniyor. 14 yaşındaki çocuklar TikTok üzerinden "iş teklifi" alıyor, Discord üzerinden görev alıyor. Bu alana yönelik somut bir yasal düzenleme ve denetim mekanizması hâlâ yeterince güçlü değil.

Bakan Çiftçi'nin anlattığı o anne, valilik kapısına dayanmak zorunda kaldı. Mesele, valiye intikal etmeden önce nasıl çözülmez?

Her gün 145 uyuşturucu operasyonu yapılan bir ülkede uyuşturucu 12 yaşına inmiştir. 15 yılda suça sürüklenen çocuk sayısı yüzde 143 artmıştır. 15 milyon kişi bağımlılık gölgesinde yaşamaktadır.

Bu tabloda her operasyon haberi bir başarı değil, sorunun ne kadar büyüdüğünün göstergesidir. Bataklık kurutulmadan, avlanılan her sineğin haberi maalesef gücü değil, zafiyeti göstermektedir. Belli ki ne cezalar ne de ıslah sistemi doğru-düzgün çalışmıyor.

Baran Dergisi

• OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ

Gazze'de bu yapılanlarla görülüyor ki bunlar, insanlık ailesinin bağrına saplanmış zehirli bir hançerdir. Bir lokma yiyecek için koşan aç insanı hedef alacak kadar haysiyetsiz, ateşkes sözü verip arkadan vuracak kadar cani namertler var insanlığın karşısında. Tarih, rızık peşindeki mazlumu vuran, çocukların boğazından geçecek ekmeğe kan bulaştıran en aşağılık mahluklar olarak kaydedecek, kaydetti ve kaydediyor.

Etkinlikte, Akıncı Güç Gençlik Hareketi Başkanı Harun Şimşak da davetliler arasında yer aldı. Harun Şimşak öncülüğünde Müslüman öğrenciler hep birlikte meydanı intikam yeminiyle inletti. "Ya Muntakim Allah, Bizi intikamına memur et" sesleri Medeniyet Üniversitesi semasında yankılandı. Coşkulu anların yaşandığı buluşmada En’am Suresi’nin 162’nci ayeti okunarak meydanı dolduran kalabalık tarafından hep birlikte tekrar edildi.

İftar programı boyunca üniversite kampüsünde yoğun bir atmosfer oluşurken, etkinlik öğrencilerin toplu duaları ve sloganlarıyla sona erdi.

Bir çocuğun, toplumun ortak değeri olan cami avlusunda bu denli pervasızlaşması, akıllara tek bir gerçeği getiriyor: Hangi el onları bu kinle besledi? Çocuk çocuktur ancak o masayı kıran nefret, ancak aile ocağında pişmiş olabilir veya okullarda dayatılan Kemalizm.

Görünüşe göre bu "p.ç kurularının" ardında, onlara mukaddesat düşmanlığını miras bırakan, aynı yolun yolcusu anne ve babalar var. Kendi kültürüne, kendi dinine bu denli yabancılaşmış bir güruhun türemesi, ocağındaki yangının sokağa taşmasıdır.

Memlekette İslam düşmanlarına verilen cezaların komik düzeyde kalması, bu fare deliklerinden çıkanları cesaretlendiriyor. Ceza yemeyeceklerini bildikleri için bu kadar pervasızlar! En önemlisi de, bu p.ç kuruları henüz Müslümanların sert tokadını, o sarsıcı sopasını yemedikleri için kendilerini meydanda zannediyorlar. Eğer hak ettikleri karşılığı bulsalardı, o fare deliklerinden başlarını çıkarmaya dahi cesaret edemezlerdi.

Bu memleketin huzuruna ve dinine kasteden bu zihniyet, hak ettiği bedeli en ağır şekilde ödemelidir. Cezasızlık zırhına bürünüp sokaklarda, sosyal mecralarda terör estiren bu güruha karşı sessiz kalınmamalıdır. Müslümanların mukaddesatına el uzatanın eli kırılmalı, bu soysuzluk kökünden kurutulmalıdır!

Şurası da bir gerçek; Abdülhakim Arvasi Hazretleri veledi zinanın kemalat bulmayacağını söyler. Yani bunlar ne uyarıyla, ne eğitimle ne de sopayla düzelir.

Programa sabotaj teşebbüsü

"Özgürlük" ve "eşitlik" sakızını çiğneyerek yıllardır mazlum edebiyatı yapan sapık şebeke, hakikatler yüzlerine çarpılınca asıl karakterleri olan faşizme rücu etti. Konferans salonuna sızarak sloganlarla akademik ortamı terörize etmeye yeltenen gruba emniyet güçleri anında müdahale etti. Salonu provoke eden ve "nefret suçu" yalanıyla hakikati susturmaya çalışan şahıslar yaka paça dışarı çıkarıldı.

Gökkuşağı faşistlerine ters kelepçe

Olaylar sırasında operasyonel tavırlarla düzeni bozmaya kalkan 2 kişi gözaltına alındı. Polise mukavemet gösteren şahıslara ters kelepçe uygulandı. Gözaltına alınanlar işlemlerinin ardından serbest bırakılsa da, üniversite koridorlarında estirilmek istenen terör havası amacına ulaşamadı.

Fikir bitince şamata çıkardılar

Marmara Üniversitesi’nde yaşanan bu hadise, LGBT lobisinin fikir karşısındaki zavallılığının en net vesikasıdır. "Baskı altındayız" diyenlerin, aslında en küçük bir fikri eleştiriye dahi tahammülü olmayan azınlık faşistleri olduğu bir kez daha tescillenmiştir. Müslüman Anadolu’nun evlatlarını ve aile yapısını hedef alan bu ifsat projesi, deşifre edildikçe hırçınlaşmaktadır. Fikrin bittiği yerde şamataya sarılan bu aparatlar için yolun sonu gözükmektedir.

Baran Dergisi

Ramazan coşkusu bir "etkinlik" değil, bu milletin asli değerlerinden gelen bir neşedir. Bu neşeyi "karanlık" ilan edenlerin "eşitlik" ve "teminat" dediği şey ise, Müslüman Anadolu insanını kendi öz yurdunda parya tutma projesidir.

Efsanenin perde arkası: Toplama kampları ve gaz odaları

Siyonist propogandayla dikte edilmiş resmî tarihin iddiasına göre, Nasyonal Sosyalist Almanya, işgal ettiği topraklarda Yahudileri imha etmek amacıyla Auschwitz, Treblinka ve Dachau gibi "ölüm kampları" kurmuştur. Bu kamplarda insanların Zyklon-B gazı basılan odalarda topluca katledildiği ve ardından krematoryumlarda yakıldığı öne sürülür.

Ancak meselenin teknik ve tarihî gerçekliği bambaşka bir tablo çizmektedir:

• Toplama kamplarının mahiyeti: Zündel'e göre bu kamplar, savaş döneminde düşman unsurların bir arada tutulduğu çalışma ve lojistik merkezleridir. Salgın hastalıkların (özellikle tifüs) yayılmasını önlemek amacıyla kıyafetlerin dezenfekte edilmesi için kullanılan fırınlar ve gazlar, bugün "insan yakma ve öldürme" düzenekleri olarak pazarlanmaktadır.

• Gaz odası paradoksu: Kimyagerler ve yapı uzmanları, iddia edilen "gaz odalarının" sızdırmazlık ve havalandırma açısından teknik olarak kitle imhasına uygun olmadığını defalarca ispat etmiştir. Bugün Auschwitz’de turistlere gezdirilen odaların, savaş sonrası Sovyetler tarafından "mizansen" amacıyla inşa edildiği bizzat müze yetkilileri tarafından dahi (Dr. Piper örneğinde olduğu gibi) kısmen itiraf edilmiştir.

Küresel propagandanın sinir uçlarına dokunan yayıncı

Ernst Zündel, tam da bu noktada devreye girerek "kral çıplak" diyen isimlerin başında gelir. 1939 doğumlu Alman yayıncı, 1958'de gittiği Kanada'da Samisdat Yayınevi'ni kurarak Siyonist ezberleri sarsan gerçekleri dile getirmiştir:

Zündel, 6 milyon rakamının matematiksel bir imkansızlık olduğunu, kamplardaki toplam kaybın 20 bini geçmediğini söyler.

Kamplardaki ölümlerin çoğunun iddia edilen gazlardan değil, savaşın son dönemindeki kıtlık, bombalamalar sonucu kesilen ikmal hatları ve tifüs salgınlarından kaynaklandığını belgeleriyle ortaya koyar.

Gerçeklerin bedeli: Hapis ve sürgün

Siyonist "mağduriyet endüstrisi" için ciddi tehditlerden biri, Zündel’in bu teknik ve tarihî ifşalarıydı. Bu yüzden Zündel; Kanada’da "yalan haber yaymak" suçlamasıyla taciz edilmiş, 2005’te Almanya’ya iade edilerek 5 yıl zindana atılmıştır. 2017'deki vefatına kadar da "Holokost inkârcısı" yaftasıyla küresel bir lince tabi tutulmuştur.

Netice itibariyle; Ernst Zündel’in ifadeleri, Batı’nın "ifade özgürlüğü" masalının Siyonizm’in çıkarları söz konusu olduğunda nasıl bir engizisyona dönüştüğünün ispatıdır. Bugün Gazze’de canlı yayında soykırım yapanlar, dünün uydurma mağduriyetleriyle bugünkü cürümlerini örtmeye çalışmaktadır. Zündel’in mücadelesi, bu örtüyü kaldırma mücadelelerindendir.

Baran Dergisi

Avrupa’da İslam düşmanlığı artık münferit vakalarla izah edilemeyecek bir hız ve pervasızlıkla sürüyor. Hollanda’da başörtülü Müslüman bir kadının polis tarafından taciz edilerek kovalandığı, ve ardından Müslüman kadının akıllıca bir manevrayla polisi düşürerek metro istasyonunda kaçtığı görüldü. Batı’nın “hukuk” ve “özgürlük” söyleminin içinin boşaldığı artık ayan beyan ortadadır.

Bu hadise, Avrupa’nın uzun süredir Müslüman kimliğe karşı yürüttüğü sistematik baskı örneklerinden sadece biri. Olayla ilgili soruşturma çağrıları yükselirken, Avrupa’nın İslamofobi sicili bir kez daha kabarıyor.

Türkiye’deki ve dünyadaki Müslümanlar böyle. Şu an Türkiye’de epey kâfir var, sayısı oldukça fazla. Onlar da aynı şeyleri iddia ediyorlar: “Bak küfrediyoruz, Allah’a inanmıyoruz, Allah’la alay ediyoruz, stand-up şovlarda dinle alay ediyoruz, bak bir şey olmuyor.” Adam ellerini büküp silip karakola alınıyor ve süklüm püklüm çıkıyor. Çünkü Allah’a ve Peygamber’e küfrettiği zaman 5816 diye bir kanun yok.

İslâm şeriatı olsaydı, Allah’ın kuralları uygulansaydı, bir Allah’a veya Peygamber’e küfredilseydi... Şu Rize’nin meydanında Allah’a küfreden birinin sallandığını görse bir insan, “Allah Celle Celâluhu” sadece bunu diyebilirdi. Peygamber’e çok rahat küfedebiliyor. Peygamber’in namusu, eşi hakkında ileri geri konuşabiliyor; çünkü bir cezası yok. Ne demek istiyor? “Bak konuşuyorum, bir şey oluyor mu? Bak stand-up yapıyorum, Allah’ın diniyle alay ediyorum, millet gülüyor.”

Bir tane kaşar var, yeni gösteri yaptı. İsmini söylemeyeyim, ahiretle alay ediyor, millet de gülüyor. Allah Celle Celâluhu o günleri bize göstersin, izzetimizi tekrar kazanmayı nasip etsin. Yanımızda, sağımızda, solumuzda Resûlullah’la alay ettirmeyin. Korkmayın, başınıza bir şey gelmez. Siz Allah Resûlü’nü himaye ederseniz, Allah da sizi himaye eder.

Senin yanına biri gelip eşin hakkında bir şey söylese, ne yaparsın? Ne yaparsın burada? Allah ne verdiyse... “Beni karakola götürürler, hapse atarlar” diye düşünür müsün? Ne var ne yok dalarsın. Anana, bacına, birinin namusuna... Ki haklı mısın? El cevap haklısın. Peygamber ne dedi: “Men qutila dûne ‘ırzihi fehuve şehîd.” Kim namusunu korumak için öldürülürse şehittir.

Adam Peygamber’e küfrediyor, alay ediyor. Peygamber’le, ahirette Cebrâil’le gülüyor, inandığın iman esaslarıyla dalga geçiyor. Sen ne yapıyorsun? Sessizce sigara içiyorsun. Peygamber senin katında anan kadar, eşin kadar kıymetli değil. Ve sen sahâbiyle aynı cennete gitmek istiyorsun? O sahâbi Peygamber’e, “Anam babam sana feda olsun ya Resûlullah” diyordu.

Biraz izzetiniz olsun, korkmayın. Tek başına yeryüzünün en tehlikeli silahı, davası için ölmekten korkmayan Müslümandır. Bir tanesinden korkar dünya, bir tanesinden Amerika. Bakın, bu sarı baş domuz (Trump) bir miting yaparken biri şaka diye “Allahu Ekber” diye bağırdı. Sadece bağırdı. “Allahu Ekber” deyince kürsüde süzüldü yere. Sadece bağırdı. Yeryüzünde herkes bundan korkar; yeter ki içi iman dolu Müslümanlar olalım.

Desteklemek için gittiği sistemin, kendisi gibi "öteki" gördüğü herkese karşı sergilediği düşman ve barbar tavır, Yahudilerin gerçek yüzünü bir kez daha deşifre etti.

Batı dünyasında milyarlarca dolarlık bütçelerle kurgulanan sahte kahramanlık hikâyeleri, sahadaki gerçekliğin duvarına çarparak yerle bir oluyor. Terörist Yahudilerin sadece Müslümanlara değil, kendisine tam biat etmeyen ve "üstün ırk" ideolojisine uymayan herkese karşı takındığı vahşi tavır, destekçilerini bile dehşete düşürüyor.

Kendi müttefiklerine bile tahammül edemeyen, onları aşağılayan ve dışlayan bu işgalci zihniyetin, yıllardır her türlü zulmü reva gördüğü Filistinli mazlumlara neler yaşattığını düşünmek bile vicdanları yaralıyor. Bu olay, siyonist propagandanın sadece bir yalan üzerine kurulu olduğunu değil, aynı zamanda kendi celladına aşık edilenlerin bile sonunda gerçeğin tokadıyla uyandığını gösteriyor.

Akit

Koruma kanunu dolayısıyla sorgulanamaz bir dogma haline gelen ve seküler bir dine dönüşen Kemalizm, tekno-paganizm adı altında, yeni, hazza dayalı bir putperestliği meydan yerine dikerek toplumu büyük bir felakete sürüklüyor. İktidar da bu felaketi önlemek yerine, eziklik psikolojisi dolayısıyla sırf yaranmak uğruna Kemalist putperestlerin dayattığı seküler kimliğe rızayı gösteriyor.

Milletin sırtına binerek 22 senedir iktidarda olan ve yine İslâmî değerleri ve kültürü yaşatmak sözüyle iktidarda kalan hükümet, ruhî imarı gerçekleştirmek yerine bilakis her türlü sapkınlığa kapı aralıyor ve bununla da övünüyor. “Kemalist rejim günlüğü” başlığı altında yorumladığımız haberlerde de görüleceği üzere bir yangın yerine dönüşen ve her an tutuşmaya hazır bir memleketi göreceksiniz.

İşte vaziyetimiz:

Son Karar, Türkiye’de 1988-1990 yılları arasında yayınlanmış ve Büyük Doğu-İbda fikriyatına nisbetle faaliyet göstermiş bir dergidir.

Dergi ilk sayısını Mayıs 1988 tarihinde ve “Aylık Siyasi Fikir ve Aksiyon Dergisi” olarak yayımlamıştır. İstanbul merkezli olarak yayın yapan derginin yazı işleri müdürlüğünü Serdar Yücel üstlenmiş, genel yayın yönetmenliğini ise Kaya Balaban yapmış ancak Şubat 1989 sayı 8’den itibaren Ali Hışıroğlu üstlenmiştir.

Dergide Abdullah Kiracı, Ali Hışıroğlu, Atilla Özdür, Enver Küçükgörür, Enes Duymaz, Harun Yüksel, Hayrettin Soykan, Kâzım Albayrak, Mehmet Tarakçı, Mevlüt Koç, Mustafa Saka, Saadettin Ustaosmanoğlu, Süleyman Dal, Şükrü Sak, Oktay Şener gibi birçok yazarın yazıları yayınlanmıştır.

Son Karar’ın 1988 tarihli 1. sayısının kapağında Salih Mirzabeyoğlu’na ait “Gençliğin Cevabı” başlıklı bir deklarasyon yayınlanmış ve yazıda, Batı’nın olumsuz etkilerine karşı durulması ve hakikat yolunda kararlı bir nesil yetiştirilmesi gerektiği ifade edilmiş ve “Allah için buğz ve Allah için aşk ölçüsüne uygun şekilde, baş nefret kutbu ile baş muhabbet kutbunu tayin etmiş olarak...” denilmiştir.

Derginin ikinci sayısı Büyük Doğu ve Necip Fazıl özelinde çıkmıştır. Bu sayıda Necip Fazıl Kısakürek ve Büyük Doğu ideolojisi, bu ideolojinin modern dünyada nasıl uygulanması gerektiği ve İslâm’ın sosyal, siyasi ve kültürel hayatta yeniden nasıl yer alması gerektiği ele alınmıştır. İçerik olarak, gençliğe hitap eden yazılar, sosyal güvenlik açısından zekâtın önemi, Filistin meselesi, Ayasofya’nın durumu gibi konular ele alınmıştır. “Üstad’ı anmak” başlığı altında, onun ideolojik mirasının sadece anılmakla kalmayıp, aksiyoner bir şekilde hayata geçirilmesi gerektiği ifade edilmiştir.

Mütefekkir Salih Mirzabeyoğlu’nun 1988 yılında yaptığı “Nasıl Birlik?” konferansı, derginin Haziran 1988 tarihli 2. sayısında; “İşkence ve Filistin Meselesi” konferansı, derginin Temmuz 1988 tarihli 3. sayısında; Cemaat ve Aksiyon” başlıklı konferansı ise Ağustos 1988 tarihli 4. sayısında yayımlanmıştır.

Salih Mirzabeyoğlu’nun kaleme aldığı “M. Kemal hakkındaki Bir Gün” başlıklı yazı da ilk defa Son Karar’ın Kasım 1988 tarihli 6. sayısının 31. sayfasında, daha sonra da Ekim-Kasım 1989 tarihli 14. sayısının 22. sayfasında yayımlanmıştır. Karar’ın Kasım 1988 tarihli 6. sayısı, Bir Gün başlıklı yazıdan dolayı, “Mustafa Kemal’e hakaret” gerekçesiyle toplatılmıştır.

Son Karar Dergisi’nin önemli hususiyetlerinden biri, ilk defa Fetullah Gülen eleştirisi yapılan yayın organı olmasıdır. Son Karar Dergisi’nin 15 Aralık 1989 tarihli 15. sayısının 17. sayfasında imzasız yayınlanan “Hem Gülen - Hem Güldüren” başlıklı bir sayfalık yazıda, türban gösterilerini provokatörlükle suçlayan Fetullah’ın “düzenist Müslüman” tipini yetiştirme görevini devralan “sinsi bir hain” olduğu ve ondan hesap sorulacağı söylenmektedir.

Derginin geneline baktığımızda Seyyit Ahmet Arvasi, Muhsin Yazıcıoğlu, Atilla Özdür gibi şahsiyetlerle mülakatlar yapıldığı görülmektedir. Bilhassa Seyyit Ahmet Arvasi’nin yayımlanan röportajı vefatından önceki son röportajıdır.

Dergi, Türkiye’nin siyasî ve içtimâî sorunlarına Büyük Doğu-İbda perspektifinden bakmaya çalışmış, Kemalist rejime ve Batı’ya karşı net bir duruş sergilemiş, sert bir üslupla eleştiride bulunmuş, iman şuurunu ve aksiyon ruhunu sürekli kamçılamayı hedeflemiştir. Sadece aktüel siyasetle ilgilenmemiş, aynı zamanda tarih, sanat, edebiyat ve felsefe gibi konularda da makaleler ve yorumlar yayınlamıştır.

Fikirle eylemi birleştirmede şu örnekleri sayabiliriz:

Flama Kültür Faaliyeti lokalinde yapılan ve cepheleşme yapılanmasının ilk örneği sayılabilecek, her cephenin bir bildiri sunduğu faaliyet, derginin Haziran 1988 tarihli 2. sayısında yer almıştır. Karar’ın Kasım 1988 tarihli 6. sayısında Mahir Çakır’ın “Hakkını Vermek” başlıklı yazısı cepheleşme ve içtimaileşme açısından dikkat çekmektedir. Ayrıca Ayasofya için imza kampanyası da derginin Şubat 1990 tarihli 16. sayısında yer almıştır.

Tespitlerimize göre İbda’nın cepheleşmesine atıfla “İBDA-C” isminin ilk kullanıldığı yayın organı bu dergidir. Son Karar Dergisi’nin 15 Aralık 1989 tarihli 15. sayının arka kapağında aynen şöyle denmektedir:

“Büyük Doğu mücadelesi ve onun yumuşattığı iklim... Ve Müslümanların önünde bir korkuluk gibi duran “Menemen” hatırasını bir tekmede deviren şanlı GÖLGE! Akıncı Güç patlaması, Rapor talimi, Gönüldaş, çaba ve direnci, İBDA taarruzu! Hedef iktidardır!” İşte İBDA-C KARAR’ın nereden geldiğinin ve ne yapmak istediğinin hikâyesi...”

Karar Dergisi’nin Temmuz 1988 tarihli 3. sayısında yer alan Cahit Yeşilyurt’un “Gerçek Beraberlikler” yazısı Tilki Günlüğü 2. cilt s. 439’da iktibas edilmiştir. Aynı şekilde Haziran 1988 tarihli 2. sayıda yer alan Kâzım Albayrak’ın “Kayan Yıldız Sırrı Üzerine” başlıklı yazısı da Tilki Günlüğü eserinde, 3. cilt, s. 231’de iktibas edilmiştir.

Karar Dergisi Kasım 1988 tarihli 6. sayısında Salih Mirzabeyoğlu’nun “Suda Boğulan Balık” isimli bir hikayesi yayımlanmıştır. Ayrıca Mart 1989 sayı 9’dan itibaren aralıklı sayılarda Salih Mirzabeyoğlu’nun altı şiiri (Devri Daim, Altın Nazar, Perde, Kabarcık, Lügat ve Çehre) yayımlanmıştır. Karar Dergisi’nin bazı takdim yazıları ve çerçeve içerisindeki bazı arka kapak yazıları, İBDA Mimarı’nın telkin ve tavsiyeleri doğrultusunda kaleme alınmıştır.

Özellikle genç neslin uyanışına ve mücadeleye katılımına büyük önem veren dergi, gençlerdeki idealizm, heyecan ve aksiyon ruhunu harekete geçirmek ve onları Büyük Doğu-İbda fikriyatına kazandırmak için çaba göstermiştir. Türkiye’deki İslâmcı düşünce ve hareket tarihinde önemli bir yere sahip olan Son Karar, 17 sayı çıkmış ve 1 Mart 1990 yılında yayın hayatına son vermiştir.

5 Eylül 2024 

Aylık Baran Dergisi

Konferansta İsrail’e yönelik boykotun önemine dikkat çekildi. Filistin davasına daha aktif bir şekilde sahip çıkılması gerektiği vurgulandı.

Said Ercan: Gündemimizde sürekli Gazze olmalı!

Dursun Ali Erzincanlı: Gazze’ye sahip çıkan insanlar aziz ve şereflidir

Ercan Çifci: Gazze bir fikirdir. Gazze Y*hudi’nin yerle bir edildiği yerdir.

Ayçin Kantoğlu: 21 bin çocuk kayıp Gazze’de. 21 bin. Bunun tercümesi şu: Bu dünyada 8 milyar insan kayıp!

Kâzım Albayrak: ABD-Y*hudi emperyalizminin tekerine çomak sokucu işler yapılmalı!

Yakup Köse: Uzak gördüğünüz şey aslında size çok yakın!

Tayyar Tercan: Türkiye'den İsrail'e katliam yapmaya gidenlerin vatandaşlıktan çıkarılmasını istiyoruz.

Haberin tamamı için TIKLAYINIZ

Dergimizin olduğu kitabevleri:

Gölge Kitabevi: Ali Kuşçu, Büyük Karaman Cd. 4A, 34083 Fatih/İstanbul

Kökler Kitabevi: Hırka-i Şerif, Kadı Sk. No:14, 34091 Fatih/İstanbul

Ağaç Kitabevi: Akşemsettin, Şehitkubilay Sk. No:6, 34010 Fatih/İstanbul

İnkılap Kitabevi: Fevzipaşa Caddesi, Şehitkubilay Sokak No: 6/A-B Fatih-İstanbul

Ankara Birleşik Kitabevi: Tuna caddesi Bulvar Pasajı, D:no:3/3, Çankaya/Ankara

Gaziantep Akyol Kitabevi: Şahinbey, 44002. Bedesten Sk. No:15, 27410 Şahinbey/Gaziantep

Mephisto Kitabevi: Kuloğlu, İstiklal Cd. No:125, 34435 Beyoğlu/İstanbul

Kitap Dünyası İlahiyat Şubesi: Aşkan Mah. Aşkan Cad. No: 22/1 Meram / Konya

Nasıl abone olunur?

Aylık Baran Dergisi’ne abone olmak için adres ve irtibat bilgilerinizi telefon yahut mail ile bize bildirdikten sonra abone bedelini yatırmanız yeterlidir.

Abone olmak için irtibat numaramız 0533 166 20 50

1 senelik abonelik ücreti (2025 itibariyle) kargo dahil 1560 TL'dir.

Haftalık çıkan Baran Dergisi, 783 sayıdan sonra kardeş yayın organı olan Aylık Dergisi ile birleşerek "Aylık Baran" adı altında aylık olarak yayınlanmaya devam etmiştir.