Kiev'deki Aziz Sofya Katedrali önünde yaptığı konuşmada Burnham, Ukrayna'nın Rusya'ya karşı direnişini İngiltere'nin Nazi Almanyası'na karşı verdiği mücadeleye benzetti.

Burnham, kış öncesi Kiev'in hava savunmasını güçlendirmesine yardım etme sözü vererek, "Rusya'nın ülkemize yönelik çirkin tehditlerine rağmen Ukrayna'ya desteğimizi sürdüreceğiz." dedi.

Başbakan Burnham, Rusya üzerindeki baskıyı sürdürmenin ve bu ülkenin finansman kabiliyetini kısıtlamanın da tam zamanı olduğu değerlendirmesinde bulundu.

"UKRAYNA AVRUPA'YI GÜVENDE TUTMANIN ÖN CEPHESİDİR"

Rusya karşısında Ukrayna halkının gücünü hayranlık uyandırıcı olarak niteleyen Burnham, "Ukrayna, Avrupa'nın koruyucusu olmuştur; güvenliğimiz için bir yük değil, Avrupa'yı güvende tutmanın ön cephesidir. Ukrayna halkı sadece sürekli desteğimizi değil, şükranımızı ve saygımızı da hak ediyor." dedi.

Ukrayna Devlet Başkanı Volodimir Zelenskiy de İngiltere'nin ülkesine süregelen desteği dolayısıyla Ukrayna halkının minnettarlığını göstermek amacıyla Burnham'a onur nişanı takdim etti.

"GÖNÜLLÜLER KOALİSYONU" TOPLANTISINA DA EŞBAŞKANLIK YAPACAK

Başbakanlık Ofisi 10 Numara'dan ziyarete ilişkin yapılan yazılı açıklamada da Burnham'ın, Kiev'de İngiltere'nin Ukrayna'nın bağımsızlığını tam anlamıyla desteklediğini ve Rusya'nın tehditlerinin ülkesinin kararlılığını daha da güçlendirdiğini söyleyeceği belirtildi.

Açıklamada, Burnham'ın, göreve gelmesinden bu yana gerçekleştireceği ilk yurt dışı gezisi kapsamında, Kiev'in uzun menzilli füzelerin yerli üretimini artırmasına yönelik İngiliz desteğini de açıklayacağı kaydedildi.

Açıklamada, şu ifadelere yer verildi:

"Ukrayna'ya taahhüdün gücünü vurgulamak amacıyla, Başbakan, Ukrayna ve Fransa'nın Ukrayna'da yerel montaj hatları kurmayı planladıkları bir ortamda, hükümetin savunma şirketi MBDA'nın uzun menzilli SCALP füzesinin İngiltere menşeli bileşenlerine ilişkin gizli bilgileri açıklayabileceğini kabul ettiğini duyurmaya hazırlanıyor. Bu füze, İngiltere'nin Storm Shadow füzesinin Fransa'da üretilen versiyonudur. Her ikisi de ortak Fransız ve İngiliz teknolojisini kullanmaktadır."

Ayrıca, açıklamada, Başbakan Burnham'ın, Kiev'de düzenlenecek Ukrayna konulu "Gönüllüler Koalisyonu" toplantısına da eşbaşkanlık yapacağı duyuruldu.

Kaynak: Star Haber

Suriye’de Esed rejiminin devrilmesinin ardından eski rejimin suçlarına karışan isimlere yönelik başlayan yargılamalarda verilen müebbet kararı, yıllarca zulüm gören Suriye halkı için önemli bir hesaplaşma oluyor.

Afet İnan bu ırkçı tarih siyasetinin merkezinde yer aldı. Türk Tarih Tezi’ni kongre kürsülerinde savundu, devlet destekli antropometri çalışmasını doktora tezine çevirdi, Türk Tarihi Araştırma Cemiyeti yöneticisi sıfatıyla mezar kazısına katıldı ve Kemalist rejimin yurttaşlık kitabını düzenleyerek talebelere okuttu. Kongre zabıtları, ders kitapları, mezar kazıları ve yabancı akademik çalışmalar onun rolünü açık biçimde belgeliyor.

Batı’nın ırk cetveli devlet doktrinine dönüştü

Afet İnan, 1928’de okuduğu Fransızca coğrafya kitabında Türklerin “sarı ırka” mensup ve Avrupalı zihniyetine göre güya ikinci sınıf bir insan tipi sayıldığını gördü. Kitabı Mustafa Kemal’e götürdü. Tek parti yönetimi bu aşağılamayı resmî tarih siyasetinin başlangıç noktalarından biri hâline getirdi ve Türkleri “beyaz ırk” hanesine yerleştirecek geniş bir antropoloji programı kurdu.

Afet İnan, Cenevre’de antropolog Eugène Pittard’ın öğrencisi olarak çalıştı. Araştırmalarını Türklerin beyaz ırkın Avrupalı koluna mensup bulunduğu tezi üzerine kurdu. Nazan Maksudyan’ın History of the Human Sciences dergisinde yayımlanan çalışması, devletin paleoantropoloji, antropometri ve kraniyometriyi Türkleri Avrupalı bir ırk ve Anadolu’nun ezelî yerlileri olarak göstermek gayesiyle seferber ettiğini kaydediyor. Kemalist antropologlar, Avrupa sömürgeciliğinin ürettiği ırk şemalarını milliyetçi devlet programına aktardı.

Bu siyaset, Batı merkezli ırk hiyerarşisine zihnî teslimiyetin mahsulüydü. Avrupa’nın insanları kafatasına ve ten rengine göre derecelendiren tasnifi kabul edildi. Türk milletine bu tasnif içinde “üstün” bir mevki kazandırmak devletin ilmî ve siyasî hedeflerinden biri hâline geldi. İslâm medeniyetinin zengin mirasını çöpe atan rejim, gerçek iftihar vesilelerini tasfiye edip ırkçı safsatalara sarılarak kendisini rezil ediyordu.

Kongreden mezarlara uzanan kafatasçılık

2-11 Temmuz 1932’de Ankara’da toplanan Birinci Türk Tarih Kongresi, ırkçı tarih tezinin resmî kürsüsü oldu. Afet İnan, “Tarihten Evvel ve Tarihin Fecrinde” başlıklı tebliğinde Orta Asya’nın ilk ve tek yerli ırkını Türk olarak tanımladı. Bu topluluğu beyaz ve brakisefal diye tarif etti. Türklerin “on binlerce yıllık, Ari, medenî, yüksek bir ırk”tan geldiğini savundu. Kongre salonu bu sözleri alkışlarla karşıladı.

Kongrede sunulan resmî tarih anlatısı Hitit, Sümer, Elam, Mısır, Akdeniz ve Roma medeniyetlerinin temeline Türkleri yerleştirdi. İnsanlık tarihinin büyük medeniyetleri ırkçı bir soy cetveline bağlandı. Arkeolojik bulgular, heykeller, kafatasları ve beden ölçüleri bu hükümlere delil olarak sunuldu.

Antropolog Şevket Aziz Kansu aynı kongrede masaya dört kafatası koydu. Kafataslarının bir kısmını Maarif ve Dahiliye vekâletlerinin yardımıyla Anadolu’daki metruk mezarlıklardan temin ettiğini açıkladı. Laboratuvarında “iki bine yakın” tasnif edilmiş kafa bulunduğunu söyledi. Ankara’nın Bağlum köyünden getirilen Abdullah, eşi ve çocukları da salonda “Alp adamı, Türk adamı” örneği olarak teşhir edildi. Kemalist rejim, insan bedenini resmî tarih tezinin sergi malzemesine çevirdi.

Kafatasçı faaliyet 1 Ağustos 1935’te Mimar Sinan’ın kabrine ulaştı. Türk Tarihi Araştırma Cemiyeti Başkanı Hasan Cemil Çambel, cemiyet üyesi Şevket Aziz Kansu ve cemiyetin asbaşkanı Afet İnan, Süleymaniye’deki mezarı kazdırdı. Heyet, Osmanlı medeniyetinin büyük mimarının “antropolojik bakımdan da Türk” olduğunu ispatlamayı hedefliyordu.

Kansu, mezar başındaki ölçümün 89-90 endeksle “hiperbrakisefal” özellik gösterdiğini açıkladı. Mimar Sinan’ın ırk kimliği, kafasının en ve boy oranı üzerinden tasdik edildi. Kafatasının kurulması planlanan antropoloji müzesine konacağı duyuruldu. Kafatası mezardan uzaklaştırıldı. Müze projesi gerçekleşmedi ve kafatasının akıbeti karanlıkta kaldı. Belleten’de yayımlanan araştırma, ertesi yıl kafatası ölçülerine göre bir Sinan portresi hazırlandığını da kaydediyor.

Karacaahmet ve Yediler mezarlıklarında yürütülen çalışmalar, devletin mezarlara uzanan sistemli ırk arayışını gösteriyor. Antropoloji Tetkikat Merkezi, ilk yıllarında Karacaahmet’ten toplanan kemikler üzerinde çalıştı. Haziran 1935’te Ankara’daki Selçuklu Yediler Mezarlığı’ndan on iskelet çıkarıldı. Belleten’in aktardığı sayımda, 1939’a kadar enstitüde Anadolu’dan 372 ve İstanbul’dan 1.040 kafatası birikti. Selçuklu-Osmanlı koleksiyonu toplam 1.412 kafatasına ulaştı.

64 bin insanın bedeni ölçüldü

1937 antropometri anketi 64 bin kadın ve erkeğin vücut ölçülerini kayda geçirdi. On ekip, 19 Haziran ile 31 Aralık 1937 arasında ülke çapında çalıştı. Sivil ve asker doktorlar, sağlık görevlileri ve beden eğitimi öğretmenleri araştırmada vazife aldı. Ölçümler Afet İnan’ın 1939’da Cenevre’de savunduğu doktora tezinin temelini oluşturdu.

Araştırma baş uzunluğunu, baş genişliğini, yüzü, burnu, boyu ve beden oranlarını kayıt altına aldı. Veriler, Türk halkını “brakisefal”, “Alpin” ve Avrupalı beyaz ırka mensup gösteren teze bağlandı. Devlet, önceden tayin ettiği tarih hükmüne insan bedeni üzerinden delil üretti. Antropometri böylece ilmî araştırma görüntüsü altında işleyen bir kimlik mühendisliğine dönüştü.

Bugünün biyolojik antropolojisi, insanlığın biyolojik olarak ayrı ve saf ırk kümelerine ayrıldığı fikrini reddediyor. Amerikan Biyolojik Antropologlar Birliği, hiçbir insan topluluğunun biyolojik bakımdan homojen yahut “saf” olmadığını bildiriyor. İnsan bedenindeki farklılıklar, kafatası endeksinden hareketle kurulmuş üstün ve aşağı ırk sınıflarına ilmî temel sağlamıyor. Afet İnan’ın akademik çalışmalarına temel yaptığı kafatası ölçümleri ve ırk tasnifleri, bilim görünümü verilmiş ırkçı kabullere dayanıyordu.

İslâm medeniyetinden arındırılan Türk kimliği

Kafatasçılık ile din düşmanlığı aynı kimlik siyasetinin parçalarıydı. Türk milletinin kuruluş hikâyesi İslâm öncesi çağlara ve hayalî ırk göçlerine bağlandı. İslâm medeniyeti bu yeni tarih kurgusunda kurucu mevkiini kaybetti. Ümmet şuuru milliyetçi devlet projesinin karşısına yerleştirildi.

Arkeolog Çiğdem Atakuman, Journal of Social Archaeology’de yayımlanan çalışmasında antropoloji ve arkeolojinin Türkleri İslâmî geçmişlerinden koparmak amacıyla kullanıldığını belirtiyor. Atakuman, tarih öncesi Türklük tezinin Türk milliyetçiliğini İslâmî muhtevasından arındırmayı ve Türkleri Batı’nın “medenî milletleri” arasına yerleştirmeyi hedeflediğini kaydediyor.

Mustafa Kemal için “asrımızın peygamberi, hatta Allah’ı” diyen Afet İnan’ın adıyla basılan Vatandaş İçin Medeni Bilgiler, bu anlayışı doğrudan eğitim sistemine taşıdı. Maarif Vekâleti kitabı 1931’de 40 bin adet bastı. Eser, 1930-1939 arasında ortaokullardaki yurttaşlık öğretiminin temel kitabı olarak okutuldu. Mustafa Kemal metni el yazısıyla hazırladı; Afet İnan notları düzenledi, kitabı kendi adıyla yayımladı ve derslerinde okuttu.

Kitapta İslâm için “Arapların dini” ve “Muhammed’in kurduğu din” ifadeleri kullanılıyor. Ümmet fikri, “bütün milliyetlerin fevkinde şamil bir Arap milliyeti siyaseti” olarak gösteriliyor. İslâm’ın Türk milletinin “millî rabıtalarını gevşettiği, millî hislerini, millî heyecanını uyuşturduğu” ileri sürülüyor.

Yine kitapta Türk milletinin Kur’an ezberlemekten “beyni sulanmış hafızlara” döndüğü ileri sürülüyor, hilâfet alâmeti sayılan hırka “yalan bir palaspare” diye aşağılanıyor, dinin Türk milletini “gaflet ve yorgunluk beşiğinde uyuttuğu” yazılıyor.

İslâm’ın Türk milletine topraklarını, menfaatlerini ve benliğini unutturduğu; onu “derin bir gaflet ve yorgunluk beşiğinde uyuttuğu” ve “millî duyguyu boğduğu” yazıyor. Ahiret inancı, sefalet ve felaket karşısında milleti uyuşturan bir vasıta olarak gösteriliyor. Din hissinin Türk milletinin vicdanındaki çadırını yıktığı ve “Türk düşmanları olan Arap çöllerine” gittiği ileri sürülüyor. Ardından millî his dinî histen ayrılarak yeni kimlik siyasetinin istikameti tamamlanıyor.

Afet İnan, bu satırları düzenledi, kendi adıyla yayımladı ve gençlere ders olarak okuttu.

Kaynaklar

1. Türk Tarih Kurumu/Belleten, “Türk Tarih Kurumu’nun 50. Kuruluş Yıldönümü”
2. Emine Erden Kaya, “Erken Cumhuriyet Dönemi Ulus İnşa Sürecinde Irk ve Irkçılık (1923-1938)”
3. Nazan Maksudyan, “Racial anthropology in Turkey and transnational entanglements in the making of scientific knowledge”, History of the Human Sciences (2023)
4. Selçuk Mülayim, “Mimar Sinan’ın Mezarında Teşhis-i Meyyit”, Belleten 82/294 (2018)
5. Çiğdem Atakuman, “Cradle or Crucible: Anatolia and Archaeology in the Early Years of the Turkish Republic”, Journal of Social Archaeology 8/2 (2008)
6. A. Âfet İnan, Medeni Bilgiler ve M. Kemal Atatürk’ün El Yazıları, tam metin nüshası
7. Fatma Gürses, “Kemalizm’in Model Ders Kitabı: Vatandaş İçin Medeni Bilgiler”, Gazi Akademik Bakış 4/7 (2010)
8. American Association of Biological Anthropologists, “AABA Statement on Race & Racism” (2019)
9. Haber7, “Atatürk’ü kim ilahlaştırdı?”; Tempo dergisindeki Sermet Sami Uysal röportajından aktarım (23 Eylül 2004)
10. Hasan Karakaya, “Afet İnan... Hem kafatasçı, hem din düşmanı!”, Yeni Akit (26 Ocak 2013)
11. Şevket Aziz Kansu, “Eugène Pittard 1867-1962”, Belleten 27/105 (1963)
12. Atatürk Araştırma Merkezi, Medeni Bilgiler ve M. Kemal Atatürk’ün El Yazıları yayın kaydı

Murat Akdemir-Aylık Baran Dergisi

Hollanda yarışmadan çekildiğini açıkladı

Hollanda, Gazze'deki soykırımın Eurovision Şarkı Yarışması'nın tarafsızlığına zarar verdiğini belirterek 2027 Eurovision'a katılmayacağını açıkladı.

AVROTROS Genel Müdürü Taco Zimmerman, yarışmanın tarafsız karakterinin yeniden tesis edildiğine dair yeterli güven oluşmadığını söyledi. Bu açıklama, İsrail'in Eurovision'a katılımı nedeniyle Avrupa'da yükselen boykot çağrılarının ardından geldi.

İsrail, 2025 ve 2026'daki yarışmalarda birinciliğe oldukça yaklaşmasına rağmen her iki yıl da ikinci olmuştu. İsrail'in katılımını protesto eden Hollanda, İzlanda, İspanya, İrlanda ve Slovenya ise 2026 yarışmasından çekilmişti. İspanya, İrlanda ve Slovenya ayrıca yarışmayı televizyondan yayınlamama kararı almıştı.

Kaynak: Gzt

Paylaşımında Ersoy, şu ifadeleri kullandı:

Mevlid Kandili'nin manevi iklimini yaşadığımız bu mübarek gecede, Sultan Alparslan'ın 1064'teki fethiyle Anadolu'daki Türk-İslam tarihinin kapısını aralayan Ani'de eşsiz bir eseri gün yüzüne çıkardık. 2021'den bu yana kazı çalışmalarını sürdürdüğümüz Selçuklu Mezarlığı'nda, üzerinde kufi hatla 'Hz. Muhammed' isminin altı kez tekrarlandığı bezemeli bir taş bulduk.

Merkezindeki sekiz köşeli yıldız biçimindeki bir motifin etrafındaki yazı kuşağında 'Hz. Muhammed' ismi üç kez görülüyor. Bir Selçuklu kümbetine ait olduğu değerlendirilen bu eser, ecdadımızın Peygamber Efendimiz Hazreti Muhammed'e duyduğu derin muhabbetin asırlardır taşta yaşayan nişanesidir. Bu vesileyle aziz milletimizin ve İslam aleminin Mevlid Kandili'ni tebrik ediyor, bu mübarek gecenin tüm insanlığa barış, huzur ve rahmet getirmesini diliyorum.

ESER, ANİ'NİN TÜRK-İSLAM KİMLİĞİNİ YANSITIYOR

Bakanlıktan yapılan açıklamaya göre, arkeolojik kazılarda bulunan bezemeli taş, 51'e 21 santimetre ölçülerinde.

Kabartma tekniğiyle hazırlanan taşta, sekiz köşeli yıldızın çevresinde kufi hatla 'Hz. Muhammed' ismi altı kez tekrarlanıyor. Eserin yalnızca yarısının günümüze ulaşması nedeniyle bugün bu isimlerden üçü görülebiliyor.

Mezarlıktaki Selçuklu kümbetlerinden birine ait mimari parça olduğu değerlendirilen eser, Ani'nin Türk-İslam kimliğini, dönemin inanç dünyasını ve mezarlık kültürünü somut biçimde yansıtan önemli bir arkeolojik belge niteliği taşıyor.

ANADOLU'DAKİ İLK TÜRK-İSLAM MEZARLIĞI

Sultan Alparslan'ın 1064 yılındaki fethiyle Türklerin Anadolu'ya giriş kapısı olan Ani, Anadolu'daki Türk-İslam tarihinin başlangıç noktaları arasında yer alıyor.

Kazılarda elde edilen veriler, Ani'deki Selçuklu Mezarlığı'nın Anadolu'nun ilk Türk-İslam mezarlığı ve ilk Türk şehitliği olduğunu ortaya koyuyor.

Ani, ilk fetih camisi, ilk cami ve ilk mescit gibi eserleriyle de Anadolu Türk-İslam medeniyeti açısından ayrı bir önem taşıyor.

Benzer süsleme düzenleri Tercan'daki 1191 tarihli Mama Hatun Kümbeti, 1224 tarihli Malatya Ulu Camii, Beyşehir'deki Eşrefoğlu Camii ile Konya'daki Tahir ile Zühre Mescidi'nde de görülüyor.

Kaynak: STAR Haber

“Silah susmadıysa ateşkes yoktur”

Eyyüp Yürek tarafından okunan basın açıklamasında, 10 Ekim 2025’te başlayan ateşkese rağmen İsrail’in 4 binin üzerinde ihlal gerçekleştirdiği, Gazze’de saldırıların ve ablukanın sürdüğü belirtildi. “Silahların susmadığı, hava saldırılarının durmadığı ve ablukanın esnetilmediği hiçbir masayı veya diplomatik makyajı kabul etmiyoruz” denildi.

Van Boykot Ekibi, İslâm ülkelerine kınama açıklamalarıyla yetinmeyip somut adımlar atma çağrısı yaparken, Kudüs ve Filistin meselesi için eğitimden medyaya uzanan bir bilinç seferberliği gerektiğini vurguladı. Açıklama, “Gazze bir aynadır, Kudüs bir imtihandır, Filistin bir medeniyet ölçüsüdür” sözleriyle tamamlandı.

Şirketin kendi sitesi açıkladı: İsrail’e kafileler sürüyor

Yılmazlar International Construction Group, 13 Ağustos tarihli duyurusunda 5 Ağustos’ta bir işçi kafilesinin İsrail’e gönderildiğini açıkça ilan etti. Şirket, daha önceki duyurularında da Türk işçilerin İsrail’deki projelerde çalıştırıldığını belirtirken, işçi alımlarının devam ettiğini duyurdu. Şirket sitesinde İsrail’de tamamlanan projeler arasında Bloomfield Stadyumu, ToHa 1 ve BBC Tower gibi yapılar da sıralanıyor.

Gazze’de on binlerce insanın katledildiği, şehirlerin yerle bir edildiği ve Batı Şeria’daki işgalin genişletildiği bir vasatta Türkiye’den işçi kafilelerinin İsrail’e taşınmaya devam etmesi Müslüman Anadolu tarafından öfkeyle karşılandı. Hüseyin Kılıç, yapılan ticaretin sıradan bir yurt dışı müteahhitlik faaliyeti olarak görülemeyeceğini, İsrail’de sürdürülen ekonomik faaliyetin Filistin’deki işgal ve soykırım şartlarından bağımsız değerlendirilemeyeceğini vurguladı.

Patronundan İsrail’le “ortak savunma” çağrısı

Yılmazlar Holding’in sahibi Ahmet Reyiz Yılmaz’ın İsrail’e yönelik siyasi yaklaşımı da dikkat çekiyor. Yılmaz, 2022 yılında yaptığı açıklamada Türkiye, İsrail ve Azerbaycan arasında güçlü bir ortak savunma anlaşması kurulmasını savunmuş; ülkelerden birine yapılacak saldırının diğerlerine yapılmış sayılacağı bir güvenlik mekanizması teklif etmişti. Ayrıca bütün tarafların “terör gruplarına” karşı aynı mesafede durmasını istemişti.

Hüseyin Kılıç, meselenin herhangi bir kişinin dini veya etnik kimliği olmadığının da altını çizerek hesabın işgal ve soykırım düzenine verilen ekonomik ve fiilî destek üzerinden sorulması gerektiğini belirtti. Kılıç, Yılmazlar Holding’in İsrail’deki faaliyetlerinin hukuki ve ticari boyutlarının incelenmesi, kamuoyunun bilgilendirilmesi ve varsa hukuka aykırı işlemler hakkında gerekli süreçlerin başlatılması için yetkilileri göreve çağırdı.

Cuma namazına dahi tahammül yok

İddiaların merkezindeki bir diğer isim polis memuru İbrahim Toğuz. Toğuz’un araç tamiri sırasında cuma namazına gitmek istemesi üzerine Çevik Kuvvet Amiri tarafından, “Cuma namazı kılacaksan yanlış meslek seçmişsin, git evde kazasını kıl” denilerek engellendiği ileri sürüldü.

Dinî bir vecibeyi yerine getirmek isteyen polis memuruna karşı sergilendiği belirtilen bu tavır, meselenin sıradan bir amir-memur ihtilafı olmadığını ortaya koyuyor. İddialara göre Toğuz, yaşadığı baskıyı idareye bildirmek isteyince bu defa hakkında “psikiyatrik sevk” talebiyle rapor tutuldu ve Aile Mahkemesi üzerinden altı aylık uzaklaştırma kararı aldırıldı. Ancak daha sonra alınan Sağlık Kurulu Heyet Raporu’nda “aktif psikopatoloji saptanmamıştır” denilerek Toğuz’un ruh sağlığının yerinde olduğu tescillendi.

Arı’nın aktardığına göre Çevik Kuvvet Amiri, resmî uygulamaların dışında oluşturduğu WhatsApp grubunda Mustafa Kemal görselleri eşliğinde dinî değerleri ve tarikatları hedef alan mesajlar paylaştı. İbrahim Toğuz’un, “dindar insanların hassasiyetlerinin istismar edilmemesi” gerektiğini belirterek bu gruptan ayrılması üzerine hakkında savcılıkça iddianame düzenlendiği ifade edildi.

İddiaya göre amir, Toğuz’un Kadir Mısıroğlu’nu desteklediği yönündeki beyanlarla savcılığa başvururken, Toğuz’un amiri hakkında parmak sallayarak tehdit ettiği gerekçesiyle yaptığı şikâyet ise takipsizlikle sonuçlandı. Böylece dinî hassasiyetini dile getiren polis memurunun üzerine idari ve adli mekanizmaların sürüldüğü, buna karşılık kendisine yönelen baskı ve tehdit iddialarının neticesiz bırakıldığı ortaya çıktı.

Menemen’deki bu hadiseler, Türkiye’de yıllarca Müslümanların başörtüsünü, sakalını, ibadetini ve dünya görüşünü devlet eliyle baskı altında tutan Kemalist vesayetin emniyet bürokrasisinde hâlâ baskın olduğunu gösteriyor.

Cuma namazına gitmek isteyen bir memurun mesleği sorgulanıyor, dinî hassasiyetini savunan personel psikiyatrik sevkle karşı karşıya bırakılıyor ve kurum içi haberleşme kanalları Batıcı Kemalist propaganda sahasına dönüştürülüyor.

Avukat Yunus Arı, CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in geçmişte 15 Temmuz gecesine ilişkin Atatürkçü subaylar üzerinden yaptığı açıklamaları da hatırlatarak devlet kadrolarında yuvalanan vesayetçi zihniyete karşı yetkilileri göreve çağırdı. Türkiye’nin bir asırdır bedelini ödediği Kemalist tahakkümün emniyet içinde yeniden filizlenmesine müsaade edilmemesi, iddiaların bütün yönleriyle soruşturulması ve inancı sebebiyle baskıya uğrayan kamu görevlilerinin korunması gerekiyor.

Kaynak: Yunus Arı, Akıncı Mecra

Kâinatın O'nun gelişiyle şereflendiği bu gece, insanlık için karanlıkların son bulduğu, zulmün yerini adaletin ve merhametin aldığı bir milattır. Mevlid Kandili, Allah Resûlü’nün üstün ahlâkını, O'nun ölçülerini bir kez daha tefekkür etme ve hayatımıza tatbik etme şuurunu tazeleme vaktidir.

Mevlid Kandilinizi tebrik eder, Allah-u Teâlâ’dan Müslüman Anadolu halkını İslâm ihtilâl ve inkılabının madde ve mânâ şartlarına eriştirmesini niyaz ederiz.

Müslümanların muzaffer, İslâm düşmanlarının kahr-u perişan olması duası ile…

Mevlid Kandiliniz mübarek olsun.

Baran Dergisi

Türkiye de 10 veya 1000 veya 10000 veya 100 bin câmi ve mescit ve bir o kadar da minare varsa, aynı miktar ve mikyasta fabrika bacası yükseltilmesi, câmi ve minarelerin başlıca ihtarıdır. Öyle ki, her minare bir fabrika bacasiyle nişanlı...

Büyük Doğu idealince eşya ve tabiatı teshir gayesinin remzi olan fabrika, hiçbir cihaz, âlet, yedek parça, akaryakıt ve muharrik unsurunu dışarın getirtemez. Bu imkânın doğacağı ve bir "devr-i daim" nizamına gireceği güne kadar da hiçbir makineleşme ve sınaî istihsale gerçek göziyle bakılamaz.

Makineyi yapacak makineyi yapabilme ehliyeti meydana gelinceye kadar, idealimiz madde hünerine malik ellerde esir bilinecek; ve o zâlim madde boyunduruğundan kurtulmak için, müspet bilgi fedâileri, gerekirse gece uykularını 1 saate indirecek ve millet kepekle toprağı karıştırıp yiyecektir.

Makineyi yapacak makineyi yapabilme ehliyeti başlar başlamaz da, eser ne kadar iptidaî olursa olsun, baş tâcı edilecek ve meselâ yabancı bir elçiliğin davetine, yerli yapı külüstür bir otomobille giden Başbakan, herhangi lüks bir Avrupa veya Amerike arabasiyle gitmekten çok üstün bir tesire ve ona göre kelâm hakkına sahip olacağını bilecektir.

Batı adamının, cihazını, âletini, parça parça her şeyini dışarıdan getirdikten sonra plânını, mühendisini, baş ustalarını, hattâ birçok dalda hammaddesini ve muharrik kuvvetini bile Batıddan devşirip, çocukların resimli takozları gibi burada düzene sokturduğu, ismine "montaj sanayi" denilen, bir de utanmadan firmasına "Türk" sıfatı eklenen fabrika soyu, Büyük Doğu ideolocyası gözünde (teknoloji) fahişeliğinin en sefil ve rezil şeklidir.

Büyük Doğu ideolocyasının vatanında fabrikaya hâkimiyet, mühendisinden işçisine kadar, Anadolu köylüsünün kerpiç yoğurur ve tezek kuruturken gösterdiği beceriklilik ve dış yardıma ihtiyaçsızlık nisbetinde olacaktır. Öküzünün kurutulmuş derisinden yaptığı kaytaniyle esterinin hamudunu tamir eden köylüdeki iptidaî iş hâkimiyeti, bütün vatanı kaplayacak fabrikalarda, alâkalılarca, ayniyle âli plânda tecelli etmek borcundadır.

Ziraî ve sınaî temellerin karşılıklı ve kâmil âhengi içinde yükselecek olan fabrika, vatan müdafaasından topyekün beşerî saha bırakmayacak ve bir zamanların İngiliz sanayii eşyası üzerindeki (Made in England-İngilterede yapılmıştır) kaydı yerine ve aynı iftihar uslübiyle "Türk malı" damgasını taşıyacaktır.

Büyük Doğu ideolocyası, minarelerden yükselen ezanlarla Batı ruh ve kültürünü yenmek dâvasını güderken, fabrika bacalarından yükselen duman kıvrımlarının göklerdeki nakşiyle de maddeye hâkimiyet hünerini Batıdan koparıp almak gayesini temsil eder.

Necip Fazıl Kısakürek, İdeolocya Örgüsü

İsrail hükümetinin ocak ayında Kudüs’te düzenlediği antisemitizm konferansına Polonya’daki PiS, İspanya’daki Vox, Macaristan’daki Fidesz ve Fransa’daki Ulusal Birlik partisinden temsilciler katıldı. Netanyahu burada aşırı sağcıları “radikal İslam istilasına” karşı İsrail’in müttefikleri olarak takdim etti. Daha sonra Britanya’yı “nükleer silahlara sahip ilk İslam cumhuriyeti” olmakla tehdit eden Netanyahu, seçim kampanyasında Hizbullah ve İranlı liderlerle birlikte Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile New York Belediye Başkanı Zohran Mamdani’nin fotoğraflarını kullandı.

Makalede, İsrail Dışişleri Bakanlığının Amerikan halkla ilişkiler şirketi Stagwell Global’e hazırlattığı ve basına sızan araştırmaya da yer verildi. Araştırmada Batı kamuoyunu İsrail lehine yönlendirmenin en tesirli yolunun “radikal İslam” ve “cihatçılık” korkusunu yaymak olduğu ifade edildi. İsrail hükümetinin finanse ettiği “United Citizens for Canada” adlı yapı da 2024 yılında Müslüman göçmenlerin Kanada’ya İslam hukukunu dayatmaya çalıştığını öne süren sosyal medya kampanyaları yürüttü.

Josh Paul, İsrail’in Yahudi üstünlüğü ve demografik homojenlik anlayışını Batı’ya taşımaya çalıştığını belirterek bu faaliyetin Batı’nın çoğulculuğu için ciddi bir imtihan teşkil ettiğini yazdı. İslâm düşmanlığını körükleyen kampanyanın Müslümanlara yönelik daha ağır saldırıları besleyebileceği belirtilirken, İsrail’in Batılı aşırı sağ çevrelerdeki desteğini dahi muhafaza edip edemeyeceğinin belirsiz olduğu vurgulandı. Makalede yürütülen kampanya, “seçenekleri giderek tükenen bir devletin çaresiz dış etki faaliyeti” olarak nitelendirildi.

1995 yılına gelindiğinde bu pazar Balkanlar’dan Batı Avrupa ve Kuzey Amerika’ya uzanan yerleşik bir hatta sahipti. Mahkeme dosyaları, diplomatik yazışmalar, resmî hukuk raporları ve uluslararası kuruluşların incelemeleri; yasal evlat edinme işlemleriyle çocukların para karşılığı el değiştirdiği karanlık ticaretin aynı güzergâhlarda yürüdüğünü belgeliyordu. Romanya pazarın başlıca kaynağını oluştururken Arnavutluk ve Bulgaristan onu takip etti. Çocuklar ABD, Kanada, İngiltere, Fransa, İtalya, Yunanistan ve diğer Batı Avrupa ülkelerine götürüldü.

Çavuşesku’nun nüfus siyaseti 100 bini aşkın çocuğu kurumlara sürükledi

Romanya’daki felaketin zemini, Nicolae Çavuşesku yönetiminin zorlayıcı nüfus politikalarıyla hazırlandı. Human Rights Watch bünyesindeki Helsinki Watch’ın Mart 1991 tarihli raporuna göre kürtaj ve doğum kontrolüne getirilen neredeyse mutlak yasak, iş yerlerinde kadınlara uygulanan zorunlu jinekolojik muayenelerle beraber yürütüldü. Rejim, doğum oranını devlet zoruyla yükseltmeye çalıştı.

Ağır ekonomik kriz, yetersiz beslenme ve ailelere sosyal destek verilmemesi sonucunda çok sayıda çocuk bakım kurumlarına bırakıldı. Helsinki Watch, 1989 sonunda Romanya’daki kurumlarda 100 bini aşkın çocuğun bulunduğunu bildirdi. UNICEF’in Ağustos 1990’da yaptığı ilk inceleme de yaklaşık 100 bin kurumsallaştırılmış çocuk tahminine ulaştı.

Bu kurumların önemli bir bölümü bakımsız, personelsiz ve tıbbi imkânlardan yoksundu. Helsinki Watch, iğnelerin sterilize edilmeden tekrar kullanılmasının hepatit B ve HIV’in yayılmasına yol açtığını, engelli çocukların eğitim ve fizik tedavi hizmetlerinden mahrum bırakıldığını kaydetti.

Üstelik kurumlarda yaşayan çocukların tamamı hukuken veya fiilen öksüz değildi. ABD Kongre Kütüphanesi Hukuk Kütüphanesinin daha sonra hazırladığı Balkanlar raporu, birçok çocuğun ailesinin hayatta olduğunu; anne ve babaların çocuklarını geçindiremedikleri için kurumlara bırakmak zorunda kaldığını belirtiyordu. Yoksulluk sebebiyle geçici olarak kuruma verilen çocukların “sahipsiz” kabul edilmesi, yabancı evlat edinme talepleri karşısında büyük bir istismar alanı açtı.

1990’da sınırlar açıldı, yabancı talebi patladı

Çavuşesku’nun 22 Aralık 1989’da devrilmesinden sonra Romanya’daki çocuk kurumlarının görüntüleri dünya televizyonlarında yayımlandı. Ülkeye yardım kuruluşları ve sağlık çalışanları gelirken, Batı Avrupa, Kanada ve ABD’den çok sayıda evlat edinme adayı da Romanya’ya yöneldi.

The Washington Post’un 7 Ocak 1991 tarihli Bükreş haberine göre rejimin devrilmesinden sonraki ilk yıl içerisinde en az bin çocuk yabancılar tarafından evlat edinilmişti. Yabancı çiftler sağlıklı çocuk bulabilmek için kurumları dolaşıyor, mahkemelerde biyolojik aileler, avukatlar ve görevlilerle görüşüyordu. Gazete, kontrolsüz talebin fırsatçı avukatlara alan açtığını ve bebekler için karaborsa oluşturduğunu bildiriyordu. Haberde, doğumun hemen ardından bilinci tam olarak yerine gelmemiş bir anneye çocuğundan vazgeçme belgesi imzalatıldığı yönündeki şikâyete de yer verildi.

1 Ağustos 1990’da çıkarılan 11 sayılı kanun, evlat edinme düzenini değiştirdi. Önceki merkezî izin sistemi kaldırıldı ve karar yetkisi mahkemelere verildi. Yves Denéchère ile Béatrice Scutaru’nun Romanya’daki uluslararası evlat edinmeleri arşiv belgeleri üzerinden incelediği akademik çalışmaya göre bu değişiklikten sonra yabancı evlat edinmeler ciddi bir şart ve sınırlama olmadan yürütüldü. O tarihte Romanya Ceza Kanunu’nun evlat edinmeden mali kazanç sağlanmasını açıkça cezalandırmaması da aracılara geniş hareket alanı bıraktı.

Bir buçuk yılda yaklaşık 10 bin çocuk yurt dışına çıktı

Akademik çalışmada aktarılan UNICEF tahminine göre Ocak 1990 ile Temmuz 1991 arasında yaklaşık 10 bin Romanyalı çocuk yurt dışına çıkarıldı.

Çalışmada derlenen ülke kayıtlarına göre 1990 yılında Romanyalı çocuklar için Fransa 311, Yunanistan 200, Kanada 400, İtalya 520, İngiltere 600 ve ABD 914 giriş veya evlat edinme belgesi düzenledi. Almanya gibi güvenilir kayıt bulunmayan ülkeler bu sayılara dâhil değildi.

Hareketlilik 1991’in ilk yarısında daha da büyüdü. Ocak-Haziran 1991 döneminde Fransa’ya 688, İtalya’ya 1.009, ABD’ye ise 2.594 Romanyalı çocuk götürüldü. ABD’ye götürülen Romanyalı çocuklar, bu ülkede aynı dönemde yurt dışından evlat edinilen çocukların yüzde 28’ini oluşturdu.

Buradaki ayrım önemlidir: Yaklaşık 10 bin rakamı, tamamının “satıldığı” anlamına gelmiyor. Sayı, büyük ölçüde evlat edinme işlemleri kapsamında yurt dışına çıkarılan çocukları ifade ediyor. Bu işlemlerin arasında hukuka uygun evlat edinmeler de olduğu söylense de geneli ticaret içindi. Ayrıca aynı dönemin arşivleri; çocuk satın alma, ailelere para verme, sahte belge düzenleme ve kâr karşılığı aracılık vakalarının yasal işlemlerle iç içe geçtiğini gösteriyor.

Arşiv belgesinde çocuk başına 10 bin dolara ulaşan para

Denéchère ve Scutaru’nun çalışmasında aktarılan 27 Haziran 1991 tarihli bir Fransız diplomatik yazışması, Romanya Evlat Edinme Komisyonunun yabancı evlat edinmeleri geçici olarak durdurma kararını çocuk ticaretini önleme gerekçesiyle aldığını kaydediyordu.

Belgede, bazı çocukların aracılar tarafından alınarak Amerikalı ve Avrupalı yabancılara teslim edildiği, ödenen paranın çocuk başına 10 bin dolara kadar çıkabildiği belirtiliyordu. Bu rakam ülke genelinde uygulanmış sabit bir “fiyat” değil, belirli bir diplomatik belgede bildirilen üst tutardı. Buna rağmen çocukların parasal değer üzerinden pazarlık konusu yapıldığını gösteren önemli bir dönem kaydıydı.

Beş aylık bebek, karton kutuda sınırdan çıkarılmak istendi

Kaçakçılık vakaları ilk yıllarla sınırlı kalmadı. Los Angeles Times’ın 15 Eylül 1994 tarihli haberinde, beş aylık bir bebeği Romanya dışına kaçırmaya teşebbüs etmekle suçlanan İngiliz bir çiftin Bükreş’te yargılanmaya başladığı bildirildi.

İddianameye göre çift, bebeği temin eden aracılara 6 bin dolar ödemişti. Bebeğe yol boyunca sessiz kalması için sakinleştirici verildiği, karton kutunun içinde battaniye altına saklandığı ve sınırda başka bir çocuğa ait pasaport kaydıyla çıkarılmaya çalışıldığı ileri sürüldü. Haberin yayımlandığı tarihte yargılama devam ettiği için bu olay bir mahkûmiyet olarak değil, savcılığın yönelttiği suçlama olarak kayda geçti.

Arnavutluk’ta 270 çocuk bir yılda yabancılara verildi

Benzer bir denetim boşluğu komünist yönetimin 1991’de çöktüğü Arnavutluk’ta yaşandı. ABD Kongre Kütüphanesi Hukuk Kütüphanesinin Ocak 1994 tarihli raporuna göre yaklaşık 270 Arnavut çocuk, bir yıllık dönem içerisinde yabancılar tarafından evlat edinildi.

Bazı mahkeme ve idari işlemler yalnızca birkaç günde tamamlandı. Rapora göre çocukların bir bölümü, evlat edinme işlemlerinden haberdar edilmeyen veya görüşü alınmayan anne ve babalarını geride bıraktı. Çocukların çoğu Yunanistan, İtalya ve ABD’ye götürüldü.

Bir yetimhane müdürü ile eski bir hâkim, yabancıların gerçekleştirdiği usulsüz evlat edinmelere imkân sağlamakla suçlanarak yargılandı. Arnavutluk Başsavcılığı, aceleyle ve denetimsiz biçimde yürütülen işlemler üzerine Mart 1992’de bütün yabancı evlat edinmeleri durdurdu.

Bulgaristan’dan ABD’ye 1.328 çocuk götürüldü

Bulgaristan’a ilişkin güvenilir kayıtlarda ülke çapında uygulanmış sabit bir çocuk “fiyatı” bulunmuyor. Resmî istatistikler ise uluslararası evlat edinmenin boyutunu gösteriyor.

ABD Dışişleri Bakanlığının vize verilerini aktaran Kongre Kütüphanesi raporuna göre 1992-2000 yılları arasında Bulgaristan’dan 1.328 çocuk evlat edinilmek üzere ABD’ye götürüldü. Aynı dönemde Romanya’dan ABD’ye giden çocukların sayısı 7.144’tü. Batı Avrupa, Kanada ve Avustralya’ya götürülenler bu sayılara dâhil değildi.

Bulgaristan’da bir çocuğun yabancılara verilmesinden önce üç Bulgar ailenin evlat edinmeyi reddettiğinin bölgesel bir komite tarafından onaylanması gerekiyordu. Buna rağmen Avrupa Konseyi, 1999’da Bulgaristan’ı uluslararası evlat edinmelerde kaygı verici artış görülen eski Doğu Bloku ülkeleri arasında saydı.

Avrupa Konseyi: Evlat edinme piyasa kurallarına bağlandı

Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisinin 21 Aralık 1999 tarihli raporu, uluslararası evlat edinmenin giderek piyasa kurallarına göre işlediğini, büyük kazanç üreten bir faaliyete dönüştüğünü ve memurlar ile hâkimler arasında yolsuzluğa yol açtığını bildirdi.

Raporda Arnavutluk, Romanya, Bulgaristan ve Rusya’daki artışa dikkat çekildi. Usulsüzlüğün yöntemleri arasında annelere çocuklarının öldüğünü söylemek, biyolojik ailelere yanlış bilgi vermek, çocuk karşılığında para veya mal teklif etmek, sahte doğum belgesi düzenlemek, yalancı babalık beyanında bulunmak, memur ve hâkimlere rüşvet vermek ve çocukları üçüncü ülkeler üzerinden geçirmek sıralandı.

Bu yöntemler, Avrupa Konseyinin farklı ülkelerde tespit ettiği veya bildirimlerden derlediği genel suç biçimleriydi; listedeki her fiilin her ülkede işlendiği anlamına gelmiyordu. Raporun temel hükmü ise açıktı: Çöküş, yoksulluk ve zengin ülkelerden gelen yüksek çocuk talebi, evlat edinmeyi suç şebekelerinin kullanabileceği bir pazara dönüştürmüştü.

Lahey Sözleşmesi çocuk satışına karşı hazırlandı

Uluslararası toplum, büyüyen suistimaller üzerine 29 Mayıs 1993’te Uluslararası Evlat Edinmede Çocukların Korunması ve İş Birliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ni kabul etti. Sözleşme 1 Mayıs 1995’te yürürlüğe girdi.

Metin; çocuğun kaçırılmasını, satılmasını ve ticarete konu edilmesini önlemeyi temel amaçlar arasında saydı. Ailenin rızasının özgürce, yazılı olarak ve herhangi bir ödeme karşılığında alınmamış olması şart koşuldu. Annenin rızasının doğumdan sonra verilmesi, taraf ülkelerin merkezî makamlar kurması ve evlat edinmeden haksız kazanç sağlanmasının engellenmesi istendi.

Fakat Avrupa Konseyinin 1999’da hâlâ “pazar” uyarısı yapması, sözleşme ile sahadaki uygulama arasındaki mesafeyi gösteriyordu. Romanya 2001’de uluslararası evlat edinmeler için moratoryum ilan etti. 26 Haziran 2004’te kabul edilen 273/2004 sayılı kanun, 1 Ocak 2005’te yürürlüğe girdi ve yurt dışından evlat edinmeyi biyolojik büyükanne veya büyükbaba bağı bulunan istisnai durumlarla sınırlandırdı.

Aynı yıllarda kurum sisteminin dağıtılması hızlandı. UNICEF’in eski Romanya temsilcisi Karin Hulshof’un verdiği tahmine göre 2000-2003 arasında yaklaşık 80 bin çocuk biyolojik ailelerine, geniş ailelerine veya koruyucu ailelere yerleştirildi.

Tarihin ortaya koyduğu tablo

Batı, tarih sahnesine çıktığı günden beri barbarlığına medeniyet, yağmasına hukuk, çıkar düzenine insan hakları adını verdi. Güçsüz gördüğü her toplumun toprağını, servetini, emeğini ve neslini kendi menfaati için kullandı. Batı’nın çocuklar üzerindeki karanlık hesabı da tarihin hiçbir devrinde kapanmadı.

1990’larda Romanya, Arnavutluk ve Bulgaristan’da kurulan çocuk pazarı bu sicilin Balkanlar’daki halkasıydı. Komünist rejimlerin çöküşüyle meydana gelen yoksulluk ve devlet boşluğu, Batılı ülkelerdeki çocuk talebi için fırsata çevrildi. Binlerce çocuk yardım görüntüsü altında ailesinden ve doğduğu topraklardan koparıldı.

Batı’nın çocuklara uzanan karanlık yüzü, yakın dönemde Jeffrey Epstein ağıyla yeniden ortaya çıktı. ABD Adalet Bakanlığı, Epstein’ın 250’yi aşkın reşit olmayan kız çocuğunu istismar ettiğini açıkladı; suç ortağı Ghislaine Maxwell 20 yıl hapse mahkûm edildi. Buna rağmen dosya yıllarca gizli anlaşmalarla korundu, ardından birkaç sansasyonel başlığa sıkıştırılarak kasıtlı biçimde gündemden düşürülmeye çalışıldı.

Balkan çocuk pazarından Epstein ağına uzanan tablo aynı hakikati gösteriyor: Coğrafya, yöntem ve failler değişti; yoksulluğu ve savunmasızlığı menfaate çeviren vahşi Batı anlayışı değişmedi. Batı’nın çocuklarla karanlık hesabı Balkanlar’da başlamadı, Epstein ile de sona ermedi.

Kaynaklar

1. Human Rights Watch/Helsinki Watch — “Since the Revolution: Human Rights in Romania”, Mart 1991

2. UNICEF Romanya — “30 Years of UNICEF in Romania”

3. Yves Denéchère ve Béatrice Scutaru — “International Adoption of Romanian Children and Romania’s Admission to the European Union (1990–2007)”, Eastern Journal of European Studies, Haziran 2010

4. The Washington Post — “Despite Aid, Romanian Children Face Bleak Lives”, 7 Ocak 1991

5. Los Angeles Times — “Baby-Smuggling Trial Under Way in Romania”, 15 Eylül 1994

6. ABD Kongre Kütüphanesi Hukuk Kütüphanesi — “Adoption in Albania”, Ocak 1994

7. ABD Kongre Kütüphanesi Hukuk Kütüphanesi — “Domestic Constraints on Intercountry Adoption: Practice in Some Balkan Nations”, Temmuz 2001

8. Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi — “International Adoption: Respecting Children’s Rights”, 21 Aralık 1999

9. Lahey Uluslararası Özel Hukuk Konferansı — 29 Mayıs 1993 tarihli Uluslararası Evlat Edinme Sözleşmesi

Baran Dergisi

İsrail’in 18 Ağustos’ta Suriye’nin kuzeybatısındaki Ebu el-Duhur Hava Üssü’ne düzenlediği saldırı, ABD, İngiltere, Birleşmiş Milletler ve bölge ülkeleri tarafından kınandı. İsrail hükümeti, üs çevresinde Türk askerî hareketliliği bulunduğunu savundu. ABD’nin Türkiye Büyükelçisi ve Suriye Özel Temsilcisi Tom Barrack ise söz konusu bilginin saldırıdan altı gün önce Washington’a iletildiğini, Amerikan istihbaratının yaptığı incelemede bu beyanı doğrulayacak bir dayanak bulamadığını açıkladı.

Dalay, Ankara’nın saldırıyı açık bir provokasyon olarak değerlendirdiğini, buna rağmen Netanyahu’nun tırmandırma siyasetine askerî karşılık vermediğini belirtti. İsrail’in Türkiye ile ABD’yi saldırıdan haberdar etmeden harekete geçmesi, çatışmayı önleme mekanizmasını da işlemez hâle getirdi. Suriye’deki İsrail saldırıları, Ankara’nın Tel Aviv’e bakışını değiştirdi. Türkiye artık İsrail’in bölgesel yayılmacılığını Filistin meselesiyle beraber doğrudan millî güvenliğini hedef alan bir tehdit olarak ele alıyor.

Türkiye, güney sınırında merkezi idaresi güçlü, istikrarlı ve askerî kabiliyete sahip bir Suriye istiyor. İsrail ise zayıf, parçalanmış ve askerî gücü kırılmış bir Suriye hedefliyor. Netanyahu hükümetinin bu siyaseti, ABD, İngiltere, Avrupa ve bölge devletlerinin Şam’da merkezi bir hükümet kurulması yönündeki mutabakatıyla çatışıyor. Dalay’a göre Suriye devletinin zayıflatılması, devlet dışı silahlı yapıların önünü açacak ve bütün bölgeyi uzun süreli savaşlara sürükleyecektir.

Türkiye, Suudi Arabistan ve Pakistan arasında imzalanan Mekke Ortak Savunma Anlaşması da bölgesel düzen arayışında yeni bir safhayı temsil ediyor. Dalay, anlaşmanın doğrudan İsrail karşıtı kurulmadığını, buna karşılık İsrail merkezli düzenin çözülüşünü gösterdiğini kaydetti. İbrahim Anlaşmalarıyla şekillendirilen yapı; ABD güvenlik şemsiyesi altında Arap-İsrail normalleşmesini, İran’ın kuşatılmasını, Türkiye’nin bölgesel tesirinin sınırlandırılmasını ve Filistin davasının önemsizleştirilmesini hedefliyordu. Arap devletlerinin ihtiyaçları, İsrail’in güvenliği ve bölgeye kabul ettirilmesi uğruna geri plana itiliyordu.

Netanyahu hükümetinin Gazze, Suriye ve Lübnan’daki saldırganlığı İsrail’in yalnızlığını derinleştirdi, normalleşmenin bölge ülkeleri açısından siyasî ve toplumsal maliyetini yükseltti. İsrail Mekke Paktı’na karşı çıkarken ABD Başkanı Donald Trump anlaşmayı bölgesel müttefiklerin güvenlik yükünü üstlenmesi bakımından olumlu karşıladı. Washington ile Tel Aviv arasındaki bu ayrışma, İsrail merkezli bölgesel tasavvurun sürdürülebilirliğini kaybettiğini ortaya koydu. Dalay’a göre düzenin çöküşünden başlıca sorumlu, saldırgan ve yayılmacı siyasetiyle İsrail’in kendisidir.

Anlaşmanın imzalanmasının ardından Mısır’ın üyeliği ciddi biçimde değerlendirdiğini açıklamasından sonra bu defa Suriye ve Bangladeş’ten benzer yönde mesajlar geldi. Baran daha önce Kahire’nin anlaşmayı kendi anayasal ve hukukî yükümlülükleri bakımından incelemeye aldığını aktarmıştı.

Suriye: Katılıp katılmamaya henüz karar vermedik

Resmî ziyaret kapsamında Pakistan’da bulunan Suriye Dışişleri Bakanı Esad Hasan Şeybani’ye, Şam yönetiminin Mekke Ortak Savunma Anlaşması’na katılıp katılmayacağı soruldu.

Şeybani, Suriye’nin konu üzerinde çalıştığını belirterek henüz nihai bir karar alınmadığını söyledi. Suriye Dışişleri Bakanı ayrıca Türkiye’yi ülkesinin yeniden inşasında “kilit ortak” olarak nitelendirdi ve iki ülke arasındaki bin kilometreyi aşan sınıra ve tarihî ilişkilere dikkat çekti.

Şeybani’nin açıklaması, Mekke Anlaşması’nın Suriye bakımından artık yalnız dışarıdan takip edilen bir gelişme olmadığını, Şam’ın üyelik seçeneğini resmî düzeyde değerlendirmeye başladığını gösteriyor.

Bu ihtimal özellikle Suriye’nin içinde bulunduğu güvenlik şartları sebebiyle önem taşıyor. İsrail’in Suriye topraklarına yönelik saldırılarının devam ettiği, Türkiye’nin ise yeni Suriye yönetiminin güvenlik ve yeniden inşa sürecindeki en önemli ortaklarından biri olduğu bir dönemde Şam’ın Mekke hattına katılması, anlaşmanın coğrafî ve askerî mahiyetini ciddi biçimde değiştirebilir.

Bangladeş de kapıyı açık bıraktı

Mekke Anlaşması’na yönelik ikinci dikkat çekici mesaj Güney Asya’dan geldi.

Bangladeş Başbakanı Tarık Rahman’ın Dış İlişkiler Danışmanı Humayun Kabir, devlet haber ajansı Bangladesh Sangbad Sangstha’ya (BSS) yaptığı açıklamada, Dakka’nın Suudi Arabistan, Pakistan ve Türkiye’nin yer aldığı bir ekonomik veya savunma çerçevesine katılma ihtimaline olumlu yaklaştığını söyledi.

Kabir, bununla birlikte herhangi bir kararın Bangladeş’in millî çıkarları ile küresel ekonomi ve ticaretteki değişen şartlar dikkate alınarak verileceğini belirtti. Bangladeş yönetiminin dış politikasında “Bangladesh First/Bangladeş Önce” yaklaşımını benimsediğini ve uluslararası ilişkilerde denge aradığını da ifade etti.

Dolayısıyla Dakka’nın açıklaması henüz “Bangladeş Mekke Anlaşması’na katılıyor” anlamına gelmiyor. Fakat üçlü savunma yapılanmasının Bangladeş dış politikasında resmen değerlendirmeye alınmış olması başlı başına dikkat çekici bir gelişme.

Kabir ayrıca Bangladeş’in Pakistan’la ticaret ve halklar arası ilişkiler başta olmak üzere çalışma ilişkilerini kuvvetlendirdiğini, Başbakan Tarık Rahman’ın Suudi Arabistan Veliaht Prensi Muhammed bin Selman’ın daveti üzerine gerçekleştirmesi beklenen Riyad ziyaretinin de yaz sonrasında kesinleşebileceğini söyledi.

Hindistan gelişmeleri takip ediyor

Bangladeş’ten gelen açıklama Yeni Delhi’de de karşılıksız kalmadı.

Hindistan Dışişleri Bakanlığı Sözcüsü Randhir Jaiswal’a, Bangladeş’in Mekke Anlaşması’na katılma ihtimaline ilişkin haberler soruldu. Jaiswal, Hindistan’ın Batı Asya’da yaşanan gelişmeleri “yakından takip etmeyi sürdürdüğünü”söylemekle yetindi.

Bangladeş’in Pakistan’la beraber yer alacağı bir savunma yapılanmasına katılım ihtimali, anlaşmayı Ortadoğu güvenlik mimarisinin sınırlarından çıkarıp Güney Asya’nın güç dengelerini de doğrudan ilgilendiren bir mesele hâline getirebilir.

Özellikle Pakistan-Bangladeş ilişkilerindeki son yakınlaşma ve Dakka’nın Yeni Delhi ile münasebetlerini yeniden tanımlamaya çalıştığı bir dönemde verilen bu mesaj, Mekke Anlaşması’nın coğrafî tesir sahasının ne kadar genişleyebileceğine ilişkin ilk işaretlerden biri olarak değerlendiriliyor.

Üçlü anlaşmadan daha geniş bir yapıya

Türkiye, Suudi Arabistan ve Pakistan’ın imzaladığı anlaşmanın en önemli hükümlerinden biri müşterek caydırıcılık esasına dayanıyor. Taraflardan birine yönelik silahlı saldırının diğerlerine de yapılmış kabul edilmesi öngörülüyor.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan daha anlaşmanın imzalandığı gün, yapının herhangi bir ülkeyi hedef almadığını ve bölgede barış, refah ve istikrarı amaçlayan diğer dost ve kardeş ülkelerin katılımına açık olduğunu açıklamıştı. Daha sonra yaptığı değerlendirmede ise vizyonlarının yalnız üç ülkeyle sınırlı olmadığını ve mümkün olması hâlinde bölge ülkelerinin tamamını zamanla bu çerçeve altında görmek istediklerini söyledi.

Pakistan Dışişleri Bakanı İshak Dar da anlaşmanın savunma amaçlı olduğunu ve temel prensiplerini kabul eden başka bölge ülkelerine açık bulunduğunu belirtmişti.

Bu bakımdan Mısır, Suriye ve Bangladeş’ten arka arkaya gelen açıklamalar, anlaşmanın kuruluş metninde açık bırakılan genişleme kapısının teoriden pratiğe geçmeye başladığını gösteriyor.

Mısır, Suriye, Bangladeş: Harita değişiyor

Mekke Anlaşması’nın mevcut üç üyesinin her biri farklı bir güç unsurunu temsil ediyor: Türkiye büyük askerî kapasitesi, savunma sanayii ve bölgesel operasyon tecrübesiyle; Pakistan nükleer caydırıcılığı ve askerî gücüyle; Suudi Arabistan ise ekonomik ve enerji kapasitesiyle yapının merkezinde yer alıyor.

Mısır’ın katılması durumunda Arap dünyasının en kalabalık ülkesi ve önemli askerî güçlerinden biri; Suriye’nin katılması durumunda Türkiye ile Doğu Akdeniz ve Levant arasında doğrudan coğrafî devamlılık; Bangladeş’in katılması hâlinde ise yaklaşık 170 milyonluk nüfusa sahip önemli bir Güney Asya ülkesi aynı güvenlik çatısı altında buluşmuş olacak.

Ancak burada henüz Mısır, Suriye veya Bangladeş’in üyeliğinin kesinleşmediğinin altını çizmek gerekiyor. Şimdilik görülen şey, üç farklı başkentin Mekke Anlaşması’nı ciddi bir dış politika seçeneği olarak değerlendirmeye başlamış olması.

Bununla beraber gelişmelerin arka arkaya gelmesi, 7 Ağustos’ta üç ülkeyle kurulan yapının yalnızca üçlü bir askerî mutabakat olarak kalmayabileceğine işaret ediyor.

Baran’da Ömer Emre Akçebe, anlaşmanın imzalanmasının hemen ardından kaleme aldığı değerlendirmede yapının değerinin yalnız hukukî metninden değil, fiilî ve kurumsal bir güvenlik mekanizmasına dönüşebilmesindengeleceğine dikkat çekmişti. Ardından Türkiye ve Pakistan’dan Suudi Arabistan’a yönelik askerî hareketlilik de Baran tarafından “Mekke Anlaşması sahaya indi” başlığıyla aktarılmıştı.

“Ben çocuğumu üniversiteye gönderiyorum. Felsefe okuyor, baştan sona Batı felsefesi okuyor. Burası neresi? Patagonya mı?” sözleriyle mevcut tabloyu eleştiren gazeteci-yazar, meselenin Batı düşüncesini öğrenmekten ziyade öğrencinin kendi medeniyetinden kopartılması olduğunu ifade etti.

Pergelin sabit ayağı kendi medeniyetimize basmalı

Konuşmada Mevlânâ’nın “pergel” metaforu üzerinden eğitim sisteminin nasıl kurulması gerektiğine de işaret edildi. Pergelin sabit ayağının kişinin kendi inancına, kültürüne ve medeniyetine basması, hareket eden ayağının ise bütün dünyaya açılması gerektiği vurgulandı.

Kaplan, “Pergelin sabit ayağını bu kültüre, kendi medeniyetine basacaksın. Hareket eden ayağıyla bütün dinlere, kültürlere, inançlara ve dünyalara açılacaksın” ifadelerini kullandı.

Mevcut eğitim düzeninde ise bunun tam tersi bir istikamet görülüyor. Çocuk, anaokulundan üniversiteye kadar kendi medeniyet dünyasını merkeze alan bir eğitimle yetiştirilmiyor; Batı’nın kavramları, ölçüleri ve düşünce kalıpları üzerinden dünyayı tanımaya zorlanıyor. Böyle bir sistem, kendi toprağına basarak dünyaya açılan insan yerine, kendi toprağına yabancılaşan nesiller üretiyor.

Üniversite, kendi toprağına yabancı insan yetiştiriyor

Türkiye’de yükseköğretimin temel meselesi tam da burada ortaya çıkıyor. Üniversiteler bugün Batı’da üretilmiş kavramları, teorileri ve düşünce sistemlerini büyük ölçüde hazır biçimde aktaran kurumlara dönüşmüş durumda. İslâm düşüncesi, Osmanlı ilim geleneği ve bu topraklarda asırlar boyunca teşekkül etmiş fikir mirası ise çoğu bölümde ya tali başlıklar altında ele alınıyor ya da bütünüyle müfredatın dışında bırakılıyor.

Batı düşüncesini bilmek bir zaruret olabilir; fakat onu tek ölçü hâline getirip kendi medeniyetini dipnota çevirmek eğitim değil, fikrî bağımlılık üretiyor. İbn Sînâ’yı, Farabî’yi, Gazâlî’yi, İbn Haldun’u, İbnü’l-Arabî’yi, Mevlânâ’yı ve İmam-ı Rabbânî’yi kendi düşünce tarihinin asli unsurları olarak öğrenmeyen bir genç yaşadığı toprağa fikrî bir mensubiyet geliştiremiyor.

Zihnî işgal eğitim eliyle sürdürülüyor

Konuşmasının sonunda Türkiye’nin askerî olarak işgal edilemediğini ancak zihnen ele geçirildiğini belirten Yusuf Kaplan, “Türkiye fiilen dışarıdan işgal edilemedi ama zihnen işgal edildi” dedi.

Bu tespit, üniversitelerin önündeki asıl meselenin bina, kontenjan veya diploma sayısından çok daha derinde olduğunu gösteriyor.

Üniversitelerimizin müfredatından akademik zihniyetine, bölüm yapılanmalarından ilim anlayışına kadar baştan sona yeniden ele alınması gerekiyor. Kendi medeniyetine yabancı nesiller yetiştiren mevcut sistem devam ettiği müddetçe üniversite sayısının, bina büyüklüğünün veya diploma adedinin artması bir eğitim hamlesi anlamına gelmiyor.

Bihaç’taki Fethiye Camisi’nin ardından Krajina bölgesinin en eski camilerinden biri olan Ahşap Camii, aynı zamanda bölgenin günümüze ulaşan en eski ahşap camisi olma özelliğini taşıyor.

Viyana Kuşatması sonrasında bölgeye yerleşen halk için yapıldı

Tarihçi Amir Sijamhodzic’in verdiği bilgilere göre, caminin bulunduğu yerde daha önce taştan yapılmış başka bir cami bulunuyordu. Bugünkü Ahşap Camii ise Viyana Kuşatması’nın ardından bölgeye yerleşen Müslüman halkın ibadet ihtiyacını karşılamak amacıyla inşa edildi.

Caminin dönemin Bosna Valisi Mehmed Vecihi Paşa tarafından yeniden inşa ettirildiğini belirten Sijamhodzic, yapının inşa tarihi konusunda iki farklı kaydın bulunduğunu ifade etti. Vakıfnamede 1838 tarihi yer alırken, caminin önündeki taş kitabede 1835 tarihi bulunuyor.

Ahşap Camii’ni asıl dikkat çekici kılan husus ise yapım tekniği. Yaklaşık iki asır önce inşa edilen yapıda tek bir çivi dahi kullanılmadı.

Çatısı kestane ağacıyla yenilendi

Bosna Hersek’te “Ulusal Anıt” ilan edilen camide yürütülen restorasyon çalışmalarında da yapının tarihî dokusunun korunmasına özen gösteriliyor. Çatının yenilenmesi sırasında orijinal yapıya uygun biçimde kestane ağacı kullanıldı.

Ahşap camileri halk kendi imkânlarıyla yaptı

Osmanlı döneminde Bosna’da görev yapan valiler daha çok büyük şehirler ve merkezî bölgelerde kalıcı camiler inşa ederken, Buzim gibi merkeze uzak bölgelerde yaşayan halk, ihtiyaçlarını kendi imkânlarıyla karşılayarak ahşap camiler yaptı.

Büyük şehirlerde inşa edilen taş camilerin önemli bir bölümü günümüze ulaşırken, kırsal bölgelerdeki ahşap camilerin büyük kısmı savaşlar ve zamanın tahribatı sebebiyle yok oldu. Buzim’deki Ahşap Camii ise yaklaşık iki asırdır ayakta kalarak bölgenin Osmanlı-İslâm mirasını yaşatmayı sürdürüyor.

Kaynak: GZT

Adalet Bakanlığı ile İçişleri Bakanlığı arasındaki güçlü koordinasyonun cumhuriyet başsavcılıkları, emniyet ve jandarma teşkilatlarının etkin işbirliğiyle somut sonuçlara dönüştüğünü vurgulayan Gürlek, "Bu çerçevede, 24 Nisan 2026 tarihinde kurduğumuz Faili Meçhul Suçları Araştırma Daire Başkanlığımızın koordinasyonunda cumhuriyet başsavcılıklarımız, emniyet ve jandarma teşkilatlarımızla yürüttüğümüz kapsamlı çalışmalar sonucunda bugüne kadar 36 dosyada, 41 maktul ve 7 yaralının bulunduğu faili meçhul olayları aydınlattık" bilgisini paylaştı.

"Ankara'da aynı yöntemle gerçekleştirilen cinayetler yeniden mercek altına alındı"

Bu çalışmalar kapsamında yıllardır faili belirlenemeyen iki önemli dosyada daha kritik sonuçlara ulaştıklarını, Türkiye'nin yakın dönemindeki bir seri cinayet zincirinin failinin tespit edilerek dosyalardaki bulguların aynı şüpheli üzerinde birleştirildiğini ifade eden Gürlek, şöyle devam etti:

"Ankara'da 2015 yılında aynı yöntemle gerçekleştirilen 3 kasten öldürme ve 6 kasten öldürmeye teşebbüs olayı yeniden mercek altına alındı. Hasan Saygın, Muhsin Demirdirek ve Mustafa Çağmaoğlu'nun öldürüldüğü, 6 kişinin ise öldürülmeye teşebbüs edildiği olaylar arasındaki benzerlikler incelendi. Beyanlar, HTS ve baz kayıtları, şüphelinin olayların yaşandığı dönemdeki hareketleri ile Antalya'da işlenen benzer nitelikteki bir cinayet birlikte değerlendirildi. M.Ö.'nün 2015 yılı sonunda Ankara'dan ayrılmasının ardından benzer saldırıların sona ermesi de dosyadaki önemli bulgulardan biri oldu. Halen başka bir cinayet suçundan cezaevinde bulunan M.Ö.'nün Ankara'daki 3 cinayet ve 6 öldürmeye teşebbüs olayının şüphelisi olduğu tespit edildi. 7 Ağustos'ta ifadesi alınan M.Ö, 3 kez kasten öldürme ve 6 kez kasten öldürmeye teşebbüs suçundan tutuklandı."

Kaynak: Yeni Şafak

İSLÂMÎ CEMAAT HAYATINA VURULAN KİLİT HÂLÂ ANAYASADA

Aradan yüz yılı aşkın zaman geçmesine rağmen bu tasfiye kanunu sıradan bir tarihî düzenleme olarak kalmadı. 1982 Anayasası’nın 174. maddesi, Tekke ve Zaviyeler Kanunu’nu “inkılâp kanunları” arasında sayıyor ve hükümlerinin Anayasa’ya aykırı şekilde yorumlanamayacağını hükme bağlıyor. Başka bir ifadeyle Kemalist rejimin İslâmî cemaat hayatına karşı 1925’te kurduğu hukukî bariyer, bugün anayasal koruma altında yaşamaya devam ediyor.

Bu tercihin hangi istikamete hizmet ettiği tarihî seyir içinde daha açık görülüyor. Müslüman milletin kendi inancı etrafında teşkilatlanarak nesilden nesile aktardığı tasavvuf, irfan ve terbiye ocakları dağıtıldı; dinin cemiyet üzerindeki kurucu ve terbiye edici tesiri mümkün mertebe özel hayata sıkıştırıldı. Batıcı rejimin hedeflediği yeni insan tipinin önündeki en güçlü manevî direnç merkezlerinden biri böylece parçalandı.

CEMAATİN TÜZEL KİŞİLİĞİ TÜRKİYE HUKUKUNA YABANCI DEĞİL

Türkiye hukukunda “cemaat” esasına dayanan bir tüzel kişilik modeli aslında mevcut. Vakıflar Genel Müdürlüğüne göre Cumhuriyet’ten önce gayrimüslim Türk vatandaşları tarafından oluşturulan hayır kurumları 1936 beyannameleriyle kayda geçirilerek cemaat vakfı statüsüne kavuştu. 5737 sayılı Vakıflar Kanunu da bunları gayrimüslim cemaatlere ait özel hukuk tüzel kişileri olarak tanıyor.

Üstelik bu vakıfların yönetim kurulları kendi cemaat mensupları tarafından seçiliyor. Yani hukuk düzeni; belli bir dinî topluluğun mensubiyetini, kurumunu ve kendi içinden seçtiği yönetimi tanıyan bir modele yabancı değil. Bu yapı bugün de resmen varlığını sürdürüyor.

BATILILAŞTIRMANIN HUKUKÎ AYAĞI

Kemalist modernleşme, İslâm’ı cemiyet kurucu bir kuvvet olmaktan çıkarmayı hedefleyen bir istikamet takip etti. Tekke ve zaviyelerin kapatılması da bu büyük tasfiyenin hukukî ayaklarından biri oldu. Milletin imanını, ahlâkını ve manevî terbiyesini muhafaza eden köklü müesseseler “çağdaşlaşma” adına ortadan kaldırılırken ortaya çıkan boşluk zamanla Batı merkezli kültür, eğitim ve hayat tarzıyla dolduruldu.

Bu milletin kendi inanç ve medeniyet köklerinden doğan cemaat hayatı niçin hâlâ 1925’in Batıcı hukuk anlayışının gölgesinde tutuluyor?

Türkiye, cemaat meselesini Cumhuriyet’in kuruluş devrinden kalan korkularla değil, kendi tarihî ve içtimaî hakikatiyle yeniden ele almak zorunda. Asırlar boyunca medreseyi, tekkeyi, vakfı, mahalleyi ve cemiyeti birbirine bağlayan İslâmî teşkilatlanma geleneğinin hukuk içinde açık, kayıtlı ve denetlenebilir bir zemine kavuşması artık ertelenmemesi gereken bir meseledir.

“Ara seçim” deniyor ama 3 Kasım Salı günü yapılacak seçimlerde, 100 üyeli Senato’nun 35 üyesi ve Temsilciler Meclisi’nin 435 üyesinin tamamı belirlenecek. Şu anda Trump’ı Epstein Seks Skandalı dosyasıyla ilgili iddialardan mahkeme önüne çıkmaktan koruyan ve onun açık şekilde yasamanın yetki alanına tecavüz eden uygulamalarına Kongre’nin seyirci kalmasını sağlayan Cumhuriyetçi çoğunluk, Temsilciler Meclisi’nde 7, Senato’da 2 üyeye dayanıyor.

“İki Trump” kuramını tekrarlarsak: Amerika’nın siyasetine hâkim olan, dünyaya yeniden şekil verme sevdasındaki NeoConlar ve Müdahaleci Muhafazakarların temeli İsrail yanlısı ve Amerika’nın çıkarlarını sadece İsrail bakış açısıyla tayin eden Siyonist tahakkümdür. Trump’ı buna baş kaldıran, adeta devrimci bir siyasetçi olarak gören bir kesim var. Bunların tam tersine, Trump’ı İsrail Lobisi’ne teslim olmuş, Amerika’yı İran karşısında hezimetle sonuçlanan siyasete sürükleyen kişi sayan kesim arasında derin bir kutuplaşma mevcut.

Bu kutuplaşma, Kasım’daki seçmen davranışına yansımayacak gibi görünüyor. Yani, Trump’ı Siyonizm’in kölesi olarak gören veya onu Siyonizm’e karşı direnen bir siyasetçi sayanlardan, Cumhuriyetçi adaylara da Demokrat adaylara da oy verecekler var. O kadar ki, siyasal eğilimlerden birini veya ötekini desteklemediği bilinen (tarafsızlığı garantili!) kurumların üzerinde anlaştıkları anket sonuçlarına (consensus forecast/üzerinde mutabakat olan tahmin) göre, Temsilciler Meclisi’nde Demokratlar 208, Cumhuriyetçiler 207 sandalyeyi garantiliyor, sadece 20 sandalye henüz belirsizliğini koruyor. Eğilim analizleri, bu 20 sandalyenin 13’ünün Demokratlara, 7’sinin Cumhuriyetçilere gidebileceğini gösteriyor, ki bu durumda önümüzdeki yasama yılında Trump, hayatında üçüncü kez yüce divana sevk edilen ilk başkan olabilir.

Olmayabilir de. Çünkü şu geçtiğimiz iki hafta içinde dahi, Amerikan siyasal yelpazesinde son 30 yılda benim hiç tanık olmadığım iki “deprem” yaşandı. Birinci sarsıntı, öldürülen Başkan Kennedy’nin İsrail’e (kimine göre de hayatına mal olan) “ayrıcalığı olmayan ülke” statüsü uygulamaya başladığı 1963’ten bu yana ilk kez, Amerikan halkının, kayıtsız-şartsız İsrail yanlısı tutumu büyük ölçüde terk ettiği görülüyor. Elbette “büyük ölçüde” nitelemesinin ölçüsü niteleyene göre değişir. Ama en ciddi yazarlar ve hatta Musevi siyasetçiler bile (örnek: Senatör Bernie Sanders) “Anti-Siyonizm Anti-Semitizm değildir” diye yazılar yazıp konuşmalar yaptıklarına göre bu değişim çok ciddi boyutlara varmış demektir.

İkinci deprem ise, özellikle Demokrat Parti’de yer alan “ilerici” siyasetçilerin çok ilerisinde, kendisini “sosyalist” veya “demokratik sosyalist” olarak niteleyen siyasetçilerin araseçimler için yapılan yoklamaları kazandıklarını görüyoruz. New York kentinin Müslüman ilk belediye başkanı Zohran Mamdani, yıllarca Amerikan Demokratik Sosyalist Partisi’nden belediye meclisine seçilmiş, başkanlık için hem kendi partisi hem de Demokrat Parti tarafından aday gösterilmişti.

Kennedy, 1963’te İsrail’i, Amerika’dan çalınan ve İsrail’de Dimona reaktöründe zenginleştirilmiş gibi gösterilen nükleer malzemenin geri verilmemesi durumunda ilişkilerin tehlikeye girebileceği konusunda uyarmıştı. Şimdi bu sosyalistlerden biri olan ve Michigan eyaleti senatörlüğünü garantilemiş görünen Dr. Abdul El-Sayed,, Kennedy’nin yarım kalan soruşturmasını tamamlamak için kanun teklifi vereceğini çekinmeden söylüyor. Dr. El-Sayed’in bu girişimi geçen dönemlerde olsaydı, belki hiç ilgi çekmez ve sonuçsuz kalırdı. Ama şimdi birçok başka senatör adayından olumlu yanıtlar geliyor.

Bu iki beklenmedik gelişme Trump için karanlık bir dönem, Amerika için hiç olmadık bir gelişmenin habercisi olabilir.

Hakkı Öcal, Milliyet

Gazze’de on binlerce Müslümanın katledilmesi, şehirlerin yerle bir edilmesi ve açlığın bir silah olarak kullanılması, Yahudi işgaline karşı dünya çapındaki öfkeyi büyütüyor. Yunanistan’da yaşanan hadise de Gazze’deki vahşetin ardından Yahudilere yönelik tepkinin Avrupa sokaklarına kadar yayıldığını bir kez daha gösterdi.

7 Ekim’in ardından Gazze’de yaşanan soykırım, dünyanın dört bir yanında vicdan sahibi insanların Filistin meselesiyle beraber İslâm’a yönelmesine de vesile oluyor. Yusuf’un ihtidası da Filistin için çıkılan yolculuğun hidayetle neticelenen örneklerinden biri oldu.

Doğu Türkistan’daki toplama kamplarından kurtulan Tursunay Ziyawudun, kadınların geceleri hücrelerinden çıkarılarak darp edildiğini ve toplu tecavüze uğradığını anlattı. Yaşananları, “Kızlara toplu tecavüz ediyorlar. Bayılanları daha çok dövüyorlar” sözleriyle aktardı.

İki kez toplama kampına kapatıldı

1978 Künes doğumlu Ziyawudun, Kazakistan’da yaşarken Doğu Türkistan’a döndüğünde iki kez toplama kampına kapatıldı. İşkence ve ağır kötü muameleye maruz kaldığını belirten Ziyawudun, 2018’de serbest bırakıldıktan sonra yaşadıklarını dünya kamuoyuna anlattı.

Sayragul Sauytbay: “Kadınlar zorla kısırlaştırılıyordu”

Bir başka kamp tanığı Sayragul Sauytbay da Doğu Türkistan’daki kamplarda kadınlara yönelik ağır cinsel şiddet ve zorla kısırlaştırma uygulamalarına şahit olduğunu anlattı. Sauytbay, “Birkaç Çinli erkeğin genç bir kadına tecavüz ettiğini gördüm. Kadınlar ilaç ve iğnelerle kendi istekleri dışında kısırlaştırılıyordu” ifadelerini kullandı.

Bu tanıklıklar, yaşananların münferit kötü muamele vakalarıyla sınırlı kalmadığını; kadınların bedeni, aile yapısı ve neslin devamı üzerinden yürütülen sistematik bir baskı düzenine işaret ettiğini gösteriyor.

Kalbinur Sıdık: “Çığlık sesleri hâlâ aklımda”

Kamplarda yaşananlara ilişkin bir diğer ağır tanıklık ise Kalbinur Sıdık’tan geldi. Sıdık, tutuklulara elektroşokla işkence uygulandığını belirterek, “Elektro şok cihazlarıyla mahrem yerlerine zarar veriyorlar. Çığlık sesleri hâlâ aklımda” sözleriyle yaşananları aktardı.

Birden fazla kamp tanığının birbirini tamamlayan anlatımları, Doğu Türkistan’daki baskının mahiyetini daha da ağırlaştırıyor. Tecavüz, işkence, zorla kısırlaştırma ve insan onurunu hedef alan uygulamalar, kamplardaki düzenin en karanlık yüzünü oluşturuyor.

Türklere yönelik zulmün günümüzdeki halkası: Doğu Türkistan

Trablusgarp’tan Balkanlar’a, Kırım ve Ahıska sürgünlerinden Hocalı’ya kadar Türkler tarih boyunca büyük katliam ve sürgünlere maruz kaldı. Bugün Doğu Türkistan, Türk ve Müslüman kimliğine yönelik sistematik baskının sürdüğü başlıca coğrafyalardan biri.

Dünya sessiz

Kamplardan kurtulanların tanıklıkları ve yayımlanan raporlara rağmen birçok devlet, Çin’le ekonomik ve siyasî ilişkilerini önceleyerek Doğu Türkistan’daki zulme karşı sessiz kalıyor.

Ziyawudun, Sauytbay ve Sıdık’ın anlattıkları, Doğu Türkistanlı Müslüman kadınların yaşadığı dehşeti bütün açıklığıyla ortaya koyuyor. Bu tanıklıkların unutulması ise zulmün üzerinin örtülmesine ve Pekin yönetiminin baskı düzeninin sürmesine hizmet ediyor.

Bu azgın saldırganlık, İslam’ı bu topraklardan tamamen tasfiye etmeyi gaye edinen eski "seçkinler" zümresinin, elinden kayıp giden tahakkümün oluşturduğu bir hezeyandır. Yıllardır İslam’a yapılan saldırıların cezasız kalması, bu şımarık güruhu iyice azıtmış; Müslümanları kendi vatanlarında "yabancı" gibi gören bu kafa yapısının egosunu şişirmiştir.

Müslüman Anadolu’nun sabrı taşıyor

"Yallah" diye bağıran, eşyaları fırlatan, başörtülü annenin karşısında bir "histeri nöbeti"yle titreyen laik dinozor, İslam’ı tahkir etme geleneği kesintiye uğrayınca, tıpkı madde bağımlıları gibi yoksunluk krizi yaşamaktadır.

Ancak şunu bilmelidirler ki, Müslüman Anadolu’nun sabrı da artık tükenmiştir. Tesettürlülere karşı sergilenen bu aşağılık tutum, bu memleketin her karışında artık "karşılıksız" kalmayacaktır.

Laik kokonaların histerik çığlıkları, aslında kendi sonlarının yaklaştığını duyuran birer siren sesidir. İslam’ın nurunu kendi karanlıklarıyla örtmeye çalışanlar, en nihayetinde Müslüman Anadolu’nun ihtilalci öfkesinin altında ezilmeye mahkûmdur.

Baran Dergisi

Bu rezalete şahit olan bir kadının tepkisiyle, mesele bambaşka bir boyuta evrildi. "Burası çocuk parkı, yaşınızdan başınızdan utanın" diyen kadına karşı i.nelerden biri "uzatma" diyerek bağırması, bu sapıkların sadece ahlaksız değil, aynı zamanda ne kadar arsız olduklarını da gözler önüne serdi. Artık sadece edepsizliği sergilemekle kalmıyor, buna karşı çıkanları da sindirmeye, üste çıkmaya cüret ediyorlar.

KEPAZE LAİK DÜZENİN ESERİ!

Bu, devletin asli görevi olan ahlakı ve asayişi koruma yükümlülüğünü ayaklar altına almasının bir sonucudur. Parkları başıboş bırakan, yasayı, nizamı, caydırıcılığı rafa kaldıran bu kepaze düzen; sapkınlığa, ahlaksızlığa ve namussuzluğa yol vermiştir.

Milletin "bana ne" diyerek duyarsızlaşması, bu pisliğin her yere sirayet etmesine zemin hazırladı. Sokaklar, meydanlar, parklar; hiçbir denetimin olmadığı, rezilliğin meşrulaştığı bir bataklığa dönüştü. Yaşlısından gencine kadar bu sapkınlığın yayılması, bünyemizi saran kanserin boyutunu gösteriyor.

BU KADAR AHLAKSIZLIĞA YETER!

Yeter artık! Bu hayasızlığın, bu ahlaksızlığın önünü kesecek kanunlar, yasaklar ve en sert tedbirler derhal devreye sokulmalıdır. Çocukların olduğu her yer, bu tür sapkınlar için yasaklı bölge ilan edilmeli; arsızlıklarına, namussuzluklarına en ağır müeyyide uygulanmalıdır. "Bana ne" diyerek seyirci kalmaya devam ettiğimiz her an, bu pislik daha da büyüyecek.

• Sapıklar, Boğaz'da boy göstermeye kalkıyor! Ayasofya da güzergahta!
• Müslüman Anadolu, sapkın LGBT gemisine geçit vermedi

Çocukların da bulunduğu toplu taşıma aracında açık açık aile değerlerine, toplumsal ahlaka savaş açan sapkınlığın propagandasını yapan kadına etraftaki vatandaşların kayıtsız kalması tepki çekti.

Konuşmasında, adanın geçmişte uğradığı Roma, Anglo-Sakson ve Norman istilalarının İngiliz halkında nasıl bir savunma psikolojisi oluşturduğu anlatıyor. Bu ruh halinin zamanla dünyayı sömürgeleştirme fikrine nasıl dönüştüğü, Anglikan kilisesinin kuruluşu ve İspanyol donanmasına karşı kazanılan ilk ölüm kalım savaşı kronolojik bir akışla aktarılıyor.

Tarihçi Tatlı, İngilizlerin dünyayı yönetirken ve ittifaklar kurarken Osmanlı pragmatizminden nasıl faydalandığını çarpıcı örneklerle dile getiriyor.

Ayrıca günümüz küresel siyasetine de değinilerek sermayenin Amerika'dan Çin'e taşınması, dijital faşizm tehlikesi ve Amerika'nın geri çekilme süreci değerlendiriliyor.

İbrahim Tatlı, yapay zekanın gelişi ve bilginin tabana yayılmasıyla birlikte küresel dengelerin her an değişebileceğini ifade ediyor. Güçlü devletlerin tarihte nasıl aniden çöktüğünü Tunç Çağı örneğiyle açıklıyor ve bugünkü İngiliz planlarının da hiç beklenmedik bir kaosla sonuçlanabileceğini belirtiyor.

“Mütefekkir fikrini ve aksiyonunu diri tutan insandır”

Konuşmasında “mütefekkir” kavramı üzerinde duran Dr. Hıdır, fikir ile tefekkür arasındaki farka dikkat çekti. Ona göre mütefekkir, fikrini, zikrini ve aksiyonunu sürekli diri tutan; statükoya teslim olmayan insandır. Dr. Hıdır, Kur’an-ı Kerim’de tefekkür, tezekkür ve taakkul gibi kavramların fiil formunda kullanılmasının, insanın sürekli bir idrak ve hareket hâlinde olması gerektiğini gösterdiğini söyledi.

Necip Fazıl’ın “İman ve Aksiyon” eserine de değinen Hıdır, bu eserin Kur’an’daki “Ey iman edenler, iman edin” hitabıyla doğrudan irtibatlı okunabileceğini belirtti. Dr. Hıdır’a göre iman bir iddiadır ve bu iddia sosyal hayatta, ibadet hayatında, fikir hayatında amelle ve aksiyonla ispat edilmelidir.

• "Necip Fazıl ve Gençlik" programı İZÜ’de yapıldı

“Zor zamanlar, büyük mütefekkirleri ortaya çıkarır”

Dr. Hıdır, İslâm tarihinde kriz dönemlerinin büyük âlimleri ortaya çıkardığını vurgulayarak İmam Gazali örneğini verdi. Moğol, Haçlı, Batınilik ve aşırı zahirilik gibi meydan okumaların bulunduğu bir dönemde İmam Gazali’nin büyük eserler verdiğini hatırlatan Hıdır, Necip Fazıl’ı da modern dönemde ölçü koyan şahsiyetler arasında değerlendirdi.

“Necip Fazıl Büyük Doğu gençliğini idealize etti”

Dr. Hıdır, Necip Fazıl’ın nesil yetiştiren bir mütefekkir olduğunu belirterek Büyük Doğu gençliği ve Nur Gençlik vurgusuna dikkat çekti. Tarihte Nabi’nin Hayriyye’si, Mehmet Akif’in Asım’ın Nesli, Sezai Karakoç’un Diriliş Nesli gibi örneklerin bulunduğunu ifade eden Hıdır, büyük mütefekkirlerin daima bir nesil ideali ortaya koyduğunu söyledi.

Gençlere mefkûre verilmesinin bugün daha da hayati hâle geldiğini belirten Dr. Hıdır, mefkûresiz, ideali olmayan ve istikamet duygusundan mahrum gençliğin ciddi savrulmalar yaşayabileceğini dile getirdi. Bu çerçevede Hz. İbrahim’in teslimiyetini, Hz. Peygamber’in genç sahabilerle kurduğu irtibatı ve Zeyd bin Sabit’in kısa sürede farklı bir dili öğrenerek devlet işlerinde vazife almasını örnek gösterdi.

Necip Fazıl’ın hayatında aksiyon ve tefekkürün her alana yayıldığını söyleyen Dr. Hıdır, gençlerin vakit disiplinini kuşanması gerektiğini, Necip Fazıl’ın Abdülhakim Arvasi Hazretleriyle tanışmasının onun hayatında büyük bir kırılma meydana getirdiğini, “O ve Ben” eserinde anlatılan bu hadisenin onun perspektifini bütünüyle değiştirdiğini belirtti.

“Necip Fazıl bir tuz mesabesindedir”

Konuşmasının sonunda Necip Fazıl’ı “tuz” metaforuyla anlatan Dr. Hıdır, tuzun bozulmayı önleyen bir unsur olduğunu belirtti. Necip Fazıl gibi merkezî mütefekkirlerin toplumda bozulmaya karşı koruyucu bir rol üstlendiğini, Müslümanın da kendi hayatında bu manada “tuz” olması gerektiğini söyledi.

Koruma kanunu dolayısıyla sorgulanamaz bir dogma haline gelen ve seküler bir dine dönüşen Kemalizm, tekno-paganizm adı altında, yeni, hazza dayalı bir putperestliği meydan yerine dikerek toplumu büyük bir felakete sürüklüyor. İktidar da bu felaketi önlemek yerine, eziklik psikolojisi dolayısıyla sırf yaranmak uğruna Kemalist putperestlerin dayattığı seküler kimliğe rızayı gösteriyor.

Milletin sırtına binerek 22 senedir iktidarda olan ve yine İslâmî değerleri ve kültürü yaşatmak sözüyle iktidarda kalan hükümet, ruhî imarı gerçekleştirmek yerine bilakis her türlü sapkınlığa kapı aralıyor ve bununla da övünüyor. “Kemalist rejim günlüğü” başlığı altında yorumladığımız haberlerde de görüleceği üzere bir yangın yerine dönüşen ve her an tutuşmaya hazır bir memleketi göreceksiniz.

İşte vaziyetimiz:

Son Karar, Türkiye’de 1988-1990 yılları arasında yayınlanmış ve Büyük Doğu-İbda fikriyatına nisbetle faaliyet göstermiş bir dergidir.

Dergi ilk sayısını Mayıs 1988 tarihinde ve “Aylık Siyasi Fikir ve Aksiyon Dergisi” olarak yayımlamıştır. İstanbul merkezli olarak yayın yapan derginin yazı işleri müdürlüğünü Serdar Yücel üstlenmiş, genel yayın yönetmenliğini ise Kaya Balaban yapmış ancak Şubat 1989 sayı 8’den itibaren Ali Hışıroğlu üstlenmiştir.

Dergide Abdullah Kiracı, Ali Hışıroğlu, Atilla Özdür, Enver Küçükgörür, Enes Duymaz, Harun Yüksel, Hayrettin Soykan, Kâzım Albayrak, Mehmet Tarakçı, Mevlüt Koç, Mustafa Saka, Saadettin Ustaosmanoğlu, Süleyman Dal, Şükrü Sak, Oktay Şener gibi birçok yazarın yazıları yayınlanmıştır.

Son Karar’ın 1988 tarihli 1. sayısının kapağında Salih Mirzabeyoğlu’na ait “Gençliğin Cevabı” başlıklı bir deklarasyon yayınlanmış ve yazıda, Batı’nın olumsuz etkilerine karşı durulması ve hakikat yolunda kararlı bir nesil yetiştirilmesi gerektiği ifade edilmiş ve “Allah için buğz ve Allah için aşk ölçüsüne uygun şekilde, baş nefret kutbu ile baş muhabbet kutbunu tayin etmiş olarak...” denilmiştir.

Derginin ikinci sayısı Büyük Doğu ve Necip Fazıl özelinde çıkmıştır. Bu sayıda Necip Fazıl Kısakürek ve Büyük Doğu ideolojisi, bu ideolojinin modern dünyada nasıl uygulanması gerektiği ve İslâm’ın sosyal, siyasi ve kültürel hayatta yeniden nasıl yer alması gerektiği ele alınmıştır. İçerik olarak, gençliğe hitap eden yazılar, sosyal güvenlik açısından zekâtın önemi, Filistin meselesi, Ayasofya’nın durumu gibi konular ele alınmıştır. “Üstad’ı anmak” başlığı altında, onun ideolojik mirasının sadece anılmakla kalmayıp, aksiyoner bir şekilde hayata geçirilmesi gerektiği ifade edilmiştir.

Mütefekkir Salih Mirzabeyoğlu’nun 1988 yılında yaptığı “Nasıl Birlik?” konferansı, derginin Haziran 1988 tarihli 2. sayısında; “İşkence ve Filistin Meselesi” konferansı, derginin Temmuz 1988 tarihli 3. sayısında; Cemaat ve Aksiyon” başlıklı konferansı ise Ağustos 1988 tarihli 4. sayısında yayımlanmıştır.

Salih Mirzabeyoğlu’nun kaleme aldığı “M. Kemal hakkındaki Bir Gün” başlıklı yazı da ilk defa Son Karar’ın Kasım 1988 tarihli 6. sayısının 31. sayfasında, daha sonra da Ekim-Kasım 1989 tarihli 14. sayısının 22. sayfasında yayımlanmıştır. Karar’ın Kasım 1988 tarihli 6. sayısı, Bir Gün başlıklı yazıdan dolayı, “Mustafa Kemal’e hakaret” gerekçesiyle toplatılmıştır.

Son Karar Dergisi’nin önemli hususiyetlerinden biri, ilk defa Fetullah Gülen eleştirisi yapılan yayın organı olmasıdır. Son Karar Dergisi’nin 15 Aralık 1989 tarihli 15. sayısının 17. sayfasında imzasız yayınlanan “Hem Gülen - Hem Güldüren” başlıklı bir sayfalık yazıda, türban gösterilerini provokatörlükle suçlayan Fetullah’ın “düzenist Müslüman” tipini yetiştirme görevini devralan “sinsi bir hain” olduğu ve ondan hesap sorulacağı söylenmektedir.

Derginin geneline baktığımızda Seyyit Ahmet Arvasi, Muhsin Yazıcıoğlu, Atilla Özdür gibi şahsiyetlerle mülakatlar yapıldığı görülmektedir. Bilhassa Seyyit Ahmet Arvasi’nin yayımlanan röportajı vefatından önceki son röportajıdır.

Dergi, Türkiye’nin siyasî ve içtimâî sorunlarına Büyük Doğu-İbda perspektifinden bakmaya çalışmış, Kemalist rejime ve Batı’ya karşı net bir duruş sergilemiş, sert bir üslupla eleştiride bulunmuş, iman şuurunu ve aksiyon ruhunu sürekli kamçılamayı hedeflemiştir. Sadece aktüel siyasetle ilgilenmemiş, aynı zamanda tarih, sanat, edebiyat ve felsefe gibi konularda da makaleler ve yorumlar yayınlamıştır.

Fikirle eylemi birleştirmede şu örnekleri sayabiliriz:

Flama Kültür Faaliyeti lokalinde yapılan ve cepheleşme yapılanmasının ilk örneği sayılabilecek, her cephenin bir bildiri sunduğu faaliyet, derginin Haziran 1988 tarihli 2. sayısında yer almıştır. Karar’ın Kasım 1988 tarihli 6. sayısında Mahir Çakır’ın “Hakkını Vermek” başlıklı yazısı cepheleşme ve içtimaileşme açısından dikkat çekmektedir. Ayrıca Ayasofya için imza kampanyası da derginin Şubat 1990 tarihli 16. sayısında yer almıştır.

Tespitlerimize göre İbda’nın cepheleşmesine atıfla “İBDA-C” isminin ilk kullanıldığı yayın organı bu dergidir. Son Karar Dergisi’nin 15 Aralık 1989 tarihli 15. sayının arka kapağında aynen şöyle denmektedir:

“Büyük Doğu mücadelesi ve onun yumuşattığı iklim... Ve Müslümanların önünde bir korkuluk gibi duran “Menemen” hatırasını bir tekmede deviren şanlı GÖLGE! Akıncı Güç patlaması, Rapor talimi, Gönüldaş, çaba ve direnci, İBDA taarruzu! Hedef iktidardır!” İşte İBDA-C KARAR’ın nereden geldiğinin ve ne yapmak istediğinin hikâyesi...”

Karar Dergisi’nin Temmuz 1988 tarihli 3. sayısında yer alan Cahit Yeşilyurt’un “Gerçek Beraberlikler” yazısı Tilki Günlüğü 2. cilt s. 439’da iktibas edilmiştir. Aynı şekilde Haziran 1988 tarihli 2. sayıda yer alan Kâzım Albayrak’ın “Kayan Yıldız Sırrı Üzerine” başlıklı yazısı da Tilki Günlüğü eserinde, 3. cilt, s. 231’de iktibas edilmiştir.

Karar Dergisi Kasım 1988 tarihli 6. sayısında Salih Mirzabeyoğlu’nun “Suda Boğulan Balık” isimli bir hikayesi yayımlanmıştır. Ayrıca Mart 1989 sayı 9’dan itibaren aralıklı sayılarda Salih Mirzabeyoğlu’nun altı şiiri (Devri Daim, Altın Nazar, Perde, Kabarcık, Lügat ve Çehre) yayımlanmıştır. Karar Dergisi’nin bazı takdim yazıları ve çerçeve içerisindeki bazı arka kapak yazıları, İBDA Mimarı’nın telkin ve tavsiyeleri doğrultusunda kaleme alınmıştır.

Özellikle genç neslin uyanışına ve mücadeleye katılımına büyük önem veren dergi, gençlerdeki idealizm, heyecan ve aksiyon ruhunu harekete geçirmek ve onları Büyük Doğu-İbda fikriyatına kazandırmak için çaba göstermiştir. Türkiye’deki İslâmcı düşünce ve hareket tarihinde önemli bir yere sahip olan Son Karar, 17 sayı çıkmış ve 1 Mart 1990 yılında yayın hayatına son vermiştir.

5 Eylül 2024 

Aylık Baran Dergisi

Konferansta İsrail’e yönelik boykotun önemine dikkat çekildi. Filistin davasına daha aktif bir şekilde sahip çıkılması gerektiği vurgulandı.

Said Ercan: Gündemimizde sürekli Gazze olmalı!

Dursun Ali Erzincanlı: Gazze’ye sahip çıkan insanlar aziz ve şereflidir

Ercan Çifci: Gazze bir fikirdir. Gazze Y*hudi’nin yerle bir edildiği yerdir.

Ayçin Kantoğlu: 21 bin çocuk kayıp Gazze’de. 21 bin. Bunun tercümesi şu: Bu dünyada 8 milyar insan kayıp!

Kâzım Albayrak: ABD-Y*hudi emperyalizminin tekerine çomak sokucu işler yapılmalı!

Yakup Köse: Uzak gördüğünüz şey aslında size çok yakın!

Tayyar Tercan: Türkiye'den İsrail'e katliam yapmaya gidenlerin vatandaşlıktan çıkarılmasını istiyoruz.

Haberin tamamı için TIKLAYINIZ

Dergimizin olduğu kitabevleri:

Gölge Kitabevi: Ali Kuşçu, Büyük Karaman Cd. 4A, 34083 Fatih/İstanbul

Kökler Kitabevi: Hırka-i Şerif, Kadı Sk. No:14, 34091 Fatih/İstanbul

Ağaç Kitabevi: Akşemsettin, Şehitkubilay Sk. No:6, 34010 Fatih/İstanbul

İnkılap Kitabevi: Fevzipaşa Caddesi, Şehitkubilay Sokak No: 6/A-B Fatih-İstanbul

Ankara Birleşik Kitabevi: Tuna caddesi Bulvar Pasajı, D:no:3/3, Çankaya/Ankara

Gaziantep Akyol Kitabevi: Şahinbey, 44002. Bedesten Sk. No:15, 27410 Şahinbey/Gaziantep

Mephisto Kitabevi: Kuloğlu, İstiklal Cd. No:125, 34435 Beyoğlu/İstanbul

Kitap Dünyası İlahiyat Şubesi: Aşkan Mah. Aşkan Cad. No: 22/1 Meram / Konya

Nasıl abone olunur?

Aylık Baran Dergisi’ne abone olmak için adres ve irtibat bilgilerinizi telefon yahut mail ile bize bildirdikten sonra abone bedelini yatırmanız yeterlidir.

Abone olmak için irtibat numaramız 0533 166 20 50

1 senelik abonelik ücreti (2026 itibariyle) kargo dahil 1900 TL'dir.