Necip Fazıl’ın eserleri tesbit edebildiğimiz kadarıyla 112 adet olup bunların sadece beşi tercüme veya sadeleştirmedir. Önce tek cilt olarak 13 sayı çıkan dergi/kitap formatındaki Rapor'lar daha sonra iki cilt bir arada basılmış olup altı cilt halinde yayınlanmıştır. Bu şekilde hesaplanırsa eserlerin sayısı 105 olur.
O, sistemleştirdiği fikriyatına Büyük Doğu ismini vermiştir. Onun hayatı ve mücadelesi ile eserleri at başı gitmiş, yaşadıklarını yazmış, yazdıklarını yaşamıştır. Zaman ve mekânı bütünlemek ve hakikatin sesi olmak arzu ve iştiyakında olan Necip Fazıl, eserlerini kendi tabiriyle “senfoni” olarak ortaya koymuştur. Onun “davayı temellendirici baş eser” dediği İdeolocya Örgüsü’nün “Orkestra, Senfonya ve Biz” bahsinde söylediği üzere, bu senfoniyi çalacak orkestrayı (gençliği) yetiştirmek için de kendisi canla başla mücadele vermiştir.
Eserlerini temalarına göre şu başlıklarda toplayabiliriz: Fikir, Sanat (Şiir, Piyes, Hikâye, Senaryo Roman ve Roman), Din ve Tasavvuf, Otobiyografi, Hâtıra ve Siyasî Hâtırat, Konferans, Hitabe, Seyahat, Müdafaa, Röportaj, Teşkilât, Mizah, İnceleme, Tarih, Günlük Fıkralar.
İlk akla gelen şu dört eseri sayılabilir: “Varlık sebebim” dediği ve fikriyatını sistematize ettiği İdeolocya Örgüsü eseri en başta sayılmalıdır.[1] Onun hakikati arayış çilesi ve derin tahassüs eseri Çile de peşinden zikredilebilir. Onun hayat macerası ve mürşidiyle ilişkileri için otobiyografisi olarak O ve Ben eseri de akıcı ve ilgi çekici olduğu gibi ehemmiyetlidir. Bunların hemen yanında Allah Sevgilisi’nin hayatını doyulmaz bir vecd diliyle anlattığı Çöle İnen Nur eseri muhakkak zikredilmelidir.[2] Bu dört eserin peşinden onun her biri ayrı bir olay olan konferanslarının toplandığı şu dört eseri verelim: İman ve Aksiyon, Sahte Kahramanlar, Hesaplaşma ve Dünya Bir İnkılâp Bekliyor. Onun her bir eserinin zihin dünyasını dolduran bir dili ve şuuraltını yönlendiren bir üslûbu vardır.
Hareket adamlığı yanında velûd bir kalem erbabı olan Necip Fazıl’ın eserleri konularına göre şöyle listelenebilir: