Kendi kültürüne yabancılaşan toplum, zamanla köklerinden tamamen kopuyor ve hızla kimliksizleşme girdabına sürükleniyor. Geçmişin birikimi, manevi dinamikler ve asırlık değerler sistemli bir şekilde törpüleniyor, geriye savunmasız bir insan yığını kalıyor. Bu tablo, fertlerin kendi öz aidiyetlerini unutup boşlukta kalmasına yol açıyor ve onları her türlü dış rüzgara açık hale getiriyor.
Medya ve dijital platformlar üzerinden pompalanan içerikler, bu büyük kopuşu hızlandırıyor. Ekranlarda sergilenen yabancı yaşam tarzları, şiddet sarmalları ve yapay ilişkiler, insan zihnini kendi öz değerlerine yabancılaştırıyor. Toplum, kendi hikâyesinden ve ruh kökünden uzaklaşıyor; sunulan her türlü yabancı kurguyu olağan karşılıyor.
Kimliğini kaybeden ve öz benliğini yitiren fertler, başka ülkelerin kültürlerine son derece kolay bir şekilde adapte oluyor. Kendi medeniyetinin estetiğinden ve ahlakından mahrum kalan kitleler, öteki coğrafyaların sunduğu cazibeli ama yıkıcı kalıpları seve seve benimsiyor. Bu kolay adapte olma hali, güçlü bir aidiyet bilincinin yokluğunu ve derin bir zihinsel teslimiyeti gözler önüne seriyor.
Dünyada örnekleri görüldüğü üzere, Güney Kore veya Japonya gibi ülkeler kendi millî kültürlerini koruyarak küresel bir etki üretiyor, bizim coğrafyamızda ise bambaşka bir asimilasyon süreci işletiliyor. Televizyon dizileri ve sinema yapımları, yerli değerleri yüceltmek yerine Batı’nın ferdi ve kaotik kodlarını taklit ediyor. Bu durum, kültürel ihracat kisvesi altında kimliğin ve özgün karakterin erimesine hizmet ediyor.
Tehlikeli gidişata dur demek ve kimliksizleşme illetinden kurtulmak, ancak köklere yeniden dönüşle mümkün hale gelir. Medya dilinden sanat anlayışına kadar her alanda bu toprağın ruhunu yansıtan sahici üretimler hayata geçirilmeli. İnsanımızın kendi medeniyetine olan bağını yeniden tesis eden zihniyet inşası, başka kültürlerin boyunduruğundan kurtulmanın tek çaresidir.
Baran Dergisi