Modern soykırım, tetiği çekenlerin ötesinde ipek kravatlı bürokratlar, dijital sistemleri yönetenler ve devasa fonları yönlendiren finansörler aracılığıyla işliyor. Hossam Shaker’ın analizine göre Gazze’deki yıkım, geçmişteki vahşetlerin aksine tamamen mekanize ve teknolojik bir sistem içerisinde ilerliyor. Bu yeni nesil imha süreci, faillerin kurbanla doğrudan temasını keserek sorumluluğu geniş bir ağa yayıyor.
Savaşın teknolojikleşmesi, katliamı gerçekleştiren figürleri gizleyerek sadece kurbanları görünür kılıyor. Uzak askeri üslerde insansız hava araçlarını yöneten operatörler ile yapay zekâ destekli yazılımlar, şiddeti bir bilgisayar ekranı mesafesine indiriyor. Bu durum, failin eylemiyle arasına fiziksel bir mesafe koymasını sağlarken üniversitelerden bilişim şirketlerine kadar geniş bir yelpazeyi bu teknolojik ağın parçası kılıyor.
Sistemin ekonomik boyutu "soykırım ekonomisi" adındaki devasa bir çarkı besliyor. Birleşmiş Milletler Özel Raportörü Francesca Albanese’nin raporları, küresel ölçekli pek çok firmanın bu yapıya dahil olduğunu gösteriyor. Devlet varlık fonları ile sosyal güvenlik kurumları, askeri sanayilere sermaye aktararak bu yıkımın finansal sürdürülebilirliğini sağlıyor. Bir bankacı veya fon yöneticisi, ofisinden ayrılmadan binlerce kilometre ötedeki bir yıkıma dolaylı yoldan ortak oluyor.
Bürokratik sessizlik ve diplomatik çifte standartlar da bu sistemin işlemesi için koruma kalkanı işlevi görüyor. Ukrayna’daki savaş nedeniyle Rusya’ya binlerce yaptırım uygulayan Avrupa bürokrasisi, Gazze’deki yıkım karşısında somut cezai önlemlerden kaçınıyor. AB-İsrail Ortaklık Anlaşması’nın askıya alınması gibi önerilerin engellenmesi, bürokrasinin statükoyu koruyarak suç ortaklığını kurumsallaştırdığını kanıtlıyor.
Bu devasa mekanizmanın içerisinde Aaron Bushnell gibi vicdani reddi hayatıyla ödeyenlerin varlığı, modern insanın etik sorumluluğunu hatırlatıyor. Shaker’a göre günümüzde soykırım sadece bir askeri operasyon olarak kalıyor; yatırımcıdan yorumcuya, sessiz kalan bürokrattan kâr peşindeki şirkete kadar herkes bir şekilde bu sürece dahil ediliyor. Gazze'de yaşanan trajediden herkesin sorumlu tutulabileceği gerçeği, modern dünyanın en büyük ahlaki sınavı olarak karşımızda duruyor.
Middle East Eye
