Diriliş Postası yazarı Dr. İsrafil Kuralay, estetik ameliyatların giderek yaygınlaşmasını ve bu uğurda insanların hayatlarını tehlikeye atmasını ele aldığı yazısında, güzellik arayışının geldiği noktaya dikkat çekti. Estetik operasyonların ardından yaşanan ölümlere ve genç yaşlarda yapılan müdahalelere değinen Kuralay, geçmişte makyaj üzerinden yürüyen güzellik arayışının bugün cerrahi operasyonlara kadar uzandığını belirtti.

İnsanların kendi görünüşlerini sürekli incelemesinde sosyal medyanın büyük rol oynadığını ifade eden Kuralay, fotoğraflar üzerinden burun, dudak, kulak ve yanak gibi uzuvların kusurlu görülmeye başlandığını anlattı. Bu durumun insanların özgüvenini ve psikolojisini olumsuz etkilediğini belirten yazar, güzel görünme arzusuyla yapılan müdahalelerin kimi zaman sağlığı ve hayatı tehlikeye attığını vurguladı.

Estetik sektörünün ekonomik boyutuna da temas eden Kuralay, dünyada milyarlarca dolarlık bir pazar oluştuğunu belirterek bu harcamaları israf açısından değerlendirdi. Dünyanın bir tarafında açlık ve yoksulluk yaşanırken diğer tarafında insanların görünüşlerini değiştirmek için büyük paralar harcadığına dikkat çekti. Kuralay, insan bedeninin Allah tarafından verilmiş bir emanet olduğunu hatırlatarak bu emanete karşı sorumluluk bilinciyle hareket edilmesi gerektiğini ifade etti.

Kapitalizm önce güzellik ölçüsü belirliyor, ardından onu satıyor

Kuralay'ın dikkat çektiği estetik çılgınlığının arkasında, üzerinde durulması gereken daha büyük bir mesele bulunuyor. Küresel kapitalist sermayenin pazarladığı tek tip hayatın bir parçası da insanın yüzü. Dizi ve filmler belli bir hayatı ve o hayatla özdeşleşen yüzleri özendiriyor. Reklamlar ve sosyal medya ise giyilecek markadan gidilecek tatil yerine, cilt bakımından dudak biçimine kadar o hayata nasıl ulaşılacağını tarif ediyor. Güzellik endüstrisi bu düzen içinde önce hangi yüzün güzel sayılacağını telkin ediyor, ardından o yüze yaklaşmak için ücretli işlemler sunuyor. İnsanların kendi görünüşlerinden duyduğu memnuniyetsizlik de böylece bir gelir kaynağına dönüşüyor.

Bu düzenin devam edebilmesi için insanların sahip olduklarıyla yetinmemesi, kendilerinde sürekli değiştirilmesi gereken bir eksiklik bulması gerekiyor. Reklamlar, sosyal medya fenomenleri ve popüler kültür aracılığıyla belirli yüz hatları güzelliğin ölçüsü hâline getiriliyor. İnsanlar bu ölçülere yaklaştıkça güzel olacaklarına inandırılıyor. Böylece kapitalist sistem, önce insanı kendi görünüşünden rahatsız ediyor, ardından bu rahatsızlığı gidereceğini vadeden ürün ve hizmetleri pazarlıyor.

İnsanlar kendi yüzlerinden uzaklaşıyor

Güzel sayılmanın ölçüsü daraldıkça insanın kendi yüzünden memnun kalması zorlaşıyor. Hâlbuki her insan yaratılışından gelen kendine mahsus bir güzellik taşıyor. Kiminin dudağı ince, kimininki kalın; kiminin burnu uzun, kimininki kısa. İnsanlar aynı dudak, burun ve çene biçimine özendirildikçe yüzler birbirine benziyor. Toplum da bir yüzü diğerinden ayıran özelliklerdeki güzelliği görme kabiliyetini zamanla yitiriyor.

Küresel sapkınlığın finansörü Deutsche Bank'ın Epstein ve Trump belgeleri patladı
Küresel sapkınlığın finansörü Deutsche Bank'ın Epstein ve Trump belgeleri patladı
İçeriği Görüntüle

Bu anlayış, insanın kendi yaratılışına bakışını da değiştiriyor. Bir zamanlar insanları birbirinden ayıran tabiî özellikler, bugün düzeltilmesi gereken kusurlar olarak sunuluyor. İnsan, kendisini başkalarına benzetmeye çalışırken kendi yüzüne yabancılaşıyor. Üstelik güzellik ölçüleri sürekli değiştiğinden bu arayışın sonu da gelmiyor. Dün beğenilen bir yüz biçimi bugün kusurlu sayılabiliyor. Böylece insanlar, sermayenin belirlediği ve sürekli yenilediği güzellik anlayışına yetişebilmek için bedenlerine müdahale etmeye devam ediyor.

Mesele, insanın güzel görünmek istemesinin ötesinde, güzelliğin kim tarafından ve hangi ölçülere göre belirlendiğidir. Allah'ın her insana farklı özelliklerle verdiği yüz, bugün küresel sermayenin kazanç elde ettiği bir tüketim alanına çevrilmiş durumda. İnsanın kendi yaratılışından memnuniyet duymasını zorlaştıran bu düzen, güzelliği tabiî çeşitliliğinden kopararak satın alınabilen bir kalıba indirgemektedir. Neticede kazanan güzellik endüstrisi olurken insan, kendisine mahsus güzelliğini ve yaratılışına duyduğu hürmeti kaybetmektedir.