Bundan yüz sene evvel bu milletin neneleri cepheye mermi taşıyor, anaları evlatlarını savaşa gönderiyor, erkekleri düşmana karşı canını ortaya koyuyordu.
Bu insanlar, yalnızca üzerinde yaşadıkları toprağın sınırlarını korumak için mücadele etmiyordu. Vatanlarını, dinlerini, namuslarını, şereflerini, ailelerini ve mukaddesatlarını korumak için savaşıyorlardı.
Düşman bu toprakları işgal etmesin, gavurluk Müslüman Anadolu'ya hâkim olmasın, İslâm elden gitmesin, ezanlar dinmesin, Müslüman kadınların ve çocukların namusu çiğnenmesin diye cepheye koşuyorlardı.
Çanakkale'de İngiliz ve Fransız kuvvetlerine, Anadolu'da Yunan işgaline karşı verilen mücadeleyi, milletin inancından ve mukaddesatından bağımsız düşünmek mümkün mü?
O dönemin Anadolu insanının zihninde vatan, din ve namus birbirinden koparılamayacak değerlerdi. Vatan yalnızca bir toprak parçası değil, bir fikir, ezanların susmadığı, İslâm'ın yaşandığı ve Müslüman nesillerin yetiştirildiği mukaddes bir yurttu.
Ancak bu milletin cephede kazandığı mücadelenin ardından kendi memleketinde karşılaştığı garabet dolu manzara, büyük bir tarihî çelişkiyi ortaya çıkardı.
Düşman işgaline karşı dinini, namusunu ve vatanını korumak için savaşan Müslüman Anadolu insanına, birkaç yıl sonra Batılı hayat tarzı baskıyla dayatılmaya başlandı.
Yabancıların bu topraklara zorla sokamadığı kültürel anlayış, bu defa devletin kendi kurumları eliyle millete benimsetilmeye çalışıldı.
Müslüman Anadolu milletinin dinî hassasiyetleri gericilikle, asırlık gelenekleri çağ dışılıkla, inancına bağlılığı ise ilerlemenin önündeki engel olmakla itham edildi.
"O olmasaydı ismin Yorgo olurdu" diyenler Yorgo oldu
Türkiye'deki laik ve Kemalist çevrelerin bir kısmı, yıllardır Müslüman Anadolu insanını aşağılamak için son derece çirkin bir ifadeye başvuruyor:
"O olmasaydı şimdi ismin Yorgo olurdu."
Bu söz, yalnızca tarihî bir varsayım olarak kullanılmıyor. Müslüman Anadolu milletini küçümsemenin, onu kendi geçmişinden ve kimliğinden utanmaya zorlamanın bir aracına dönüştürülüyor.
Bu sözün altında, düşman işgali karşısında Müslüman Anadolu insanının kendi dinini, ailesini, namusunu ve kimliğini koruyamayacağı iması da bulunuyor.
Halbuki cepheye koşan, düşmana karşı direnen, açlığa ve yokluğa rağmen mücadele eden insanlar bizzat bu milletin kendisiydi.
Müslüman Anadolu'nun kadınını, erkeğini, gencini, yaşlısını kendi tarihinin edilgen bir unsuru gibi göstermek, o milletin verdiği mücadeleye karşı yapılabilecek en büyük haksızlıklardan biri.
Üstelik aynı zihniyetin Batılılaşma anlayışı içinde ortaya çıkan tezatlar, bugün aile hayatından çocuklara verilen isimlere kadar uzanıyor.
Dün "O olmasaydı ismin Yorgo olurdu" diyerek Müslüman milleti korkutmaya, aşağılamaya çalışan laikler, bugün Batılı isimleri modernliğin ve seçkinliğin göstergesi olarak benimsiyor ve çocuklarına bu isimleri veriyor.
Almira, Lara, Eva, Lina, Mila, Maya, Arya, Melis ve Ares gibi onlarca isim, aynı o kültürlerin yaşam tarzıyla birlikte çocuklara giydiriliyor. Hani "0 olmasaydı ismin Yorgo olurdu" diyenler bugün Yorgo'dan fazla Yorgo olmuşlar. Olmakla kalmamışlar, kendi medeniyetinin isimlerini eski, yabancı medeniyetlerin isimlerini ise modern ve itibarlı görmeye başlar hale gelmişler.
Bir zamanlar milletin adı Mehmet'ti, Ahmet'ti, Mustafa'ydı, Fatma'ydı, Ayşe'ydi, Zeynep'ti. Bu isimler, yalnızca ailelerin çocuklarına seslenmek için seçtiği kelimeler değildi. Bir inancın, bir tarihî mensubiyetin ve bir medeniyetin işaretleriydi.
Bugün Kemalist kesim çocuklarının isimlerini dahi küresel modanın ölçülerine göre belirlemeye başlıyorsa bu değişimi yalnızca bireysel zevk veya özgürlük meselesi olarak görmemek gerekiyor. Dün Yorgo ismiyle milleti aşağılayanların, bugün Eva ve Lara isimlerini çağdaşlığın alameti olarak benimsemesi, bir asırlık kültürel dönüşümün ne hale geldiğini ve nereye doğru evrildiğimizi de gözler önüne seriyor.
Önce güzellik yarışmaları, sonra Yeşilçam ve medya
Batılılaşmanın toplum üzerindeki en önemli müdahale alanlarından biri de kadın ve aile hayatı oldu.
Müslüman Anadolu kadınının iffeti, mahremiyeti ve aile içerisindeki konumu, Batılılaşma anlayışının karşısına aşılması gereken bir gelenek olarak çıkarıldı.
Bu anlayışın toplumda yaygınlaştırılması için yalnızca kanunlar kullanılmadı. Kadının kamusal alandaki görünürlüğü, kıyafeti ve yaşayışı üzerinden yeni bir hayat tarzı oluşturulmaya çalışıldı.
Bu dönüşümün sembolik adımlarından biri güzellik yarışmalarıydı.
Türkiye'de ilk güzellik yarışması 1929 yılında düzenlendi. 1932 yılında Keriman Halis'in Belçika'da "dünya güzeli" seçtirilmesi ise Cumhuriyet yönetimi ve dönemin basını tarafından büyük bir başarı olarak sunuldu.
O dönem yaşanan gelişmelere bakıldığında, kadın güzelliğinin uluslararası bir yarışmada tescil edilmesinin yalnızca şahsi bir başarı olarak değerlendirilmediği görülüyor. Kadının Batılı ölçülerle takdim edilmesi, Cumhuriyet inkılaplarının başarısını gösteren bir sembole dönüştürüldü.
Böylelikle Müslüman Anadolu kadını, kendi toplumunun mahremiyet ve iffet anlayışından uzaklaştırılarak Batı'nın alkışını kazanmanın modernleşme olarak görüldüğü bir zemine çekildi.
Bir nevi Türk kadını Batılıların belirlediği ölçülere göre teşhir edildi, medeniyet ve ilerleme alameti olarak topluma benimsetildi.
Ardından sinema geldi.
Yeşilçam'da oluşturulan pek çok karakter üzerinden toplumun değer yargıları yeniden şekillendirildi. Köylü, fakir, dinine bağlı, geleneksel hayatını sürdüren Anadolu insanı sıklıkla komedinin konusu yapıldı.
Şaban gibi Müslüman Anadolu'da son derece kıymetli karşılığı bulunan isimler, sinemada saf, sakar, cahil veya sürekli alaya alınan karakterlerle özdeşleştirildi.
Fakir ve geleneklerine bağlı insanın kıyafeti, konuşması, davranışları ve yaşayışı üzerinden mizah üretildi. Buna karşılık Batılı hayat tarzına sahip, şehirli, zengin, iyi giyimli ve gösterişli karakterler birçok yapımda toplumsal itibarın temsilcileri olarak öne çıkarıldı.
Müslüman Anadolu insanının kıyafeti, şivesi, fakirliği ve saflığı üzerinden üretilen mizah, zamanla geniş kitlelerin kendi kültürüne dışarıdan bakmasına zemin hazırladı.
Bu defa yapılan iş kanun çıkarmak değildi. İnsanların neye güleceğini, kime özenip kimden utanacağını belirlemekti.
Daha sonra televizyon dizileri, magazin programları, reklamlar, moda sektörü ve nihayet sosyal medya aynı dönüşümü çok daha geniş bir alana taşıdı.
Namussuzluğun özgürlük diye pazarlandığı düzen
Bugün gelinen noktada Batılılaşmanın ahlak üzerindeki tahribatı çok daha açık şekilde görülüyor.
Bir zamanlar aile içerisinde mahrem kabul edilen meseleler, bugün milyonlarca insanın önünde sergileniyor. İnsanlar evlerinin en özel alanlarını, ilişkilerini, yatak odalarını ve aile hayatlarını sosyal medyada teşhir ediyor.
Kadının bedeni bir tüketim malzemesine, mahremiyeti ise reklam ve takipçi kazanma aracına dönüştürülüyor. Teşhircilik özgürlük, hayasızlık cesaret, namussuzluk ise tercih adı altında normalleştiriliyor.
Kadının sokakta neredeyse çırılçıplak dolaşması, bedenini teşhir etmesi veya sosyal medyada mahremiyetini pazarlaması, sekülerlerce çağdaşlığın ve özgürleşmenin göstergesi olarak takdim ediliyor.
Müslüman toplumun iffete, aileye ve mahremiyete verdiği değerler ise aynı çevreler tarafından baskı ve gericilik olarak yaftalanıyor.
Kadını iffetiyle, şahsiyetiyle, anneliğiyle, ilmiyle ve ahlakıyla kıymetli gören medeniyet anlayışı itibarsızlaştırılırken, kadının bedenini piyasaya sunan kapitalist kültür özgürlük diye pazarlanıyor.
Gavatlığın, teşhirciliğin ve aile mahremiyetinin ortadan kaldırılmasının normalleştiği bir düzen ortaya çıkıyor.
LGBT de adeta meşru sayılmaya başlandı. Artık açık açık düne kadar şakaları yapılırken bugün gerçeği yapılmaya başlandı. Hatta "LGBT'li komşum bana çok iyi davrandı" hikayeleriyle sapıkları meşru saymaya ve normal insanı aşağılama başladı.
Tabii ki bu dönüşümün arkasında yalnızca bireysel tercihler bulunmuyor. Reklam ekonomisi, eğlence sektörü, küresel medya kuruluşları ve dijital platformlar, tüketimi ve teşhiri sürekli özendiren güçlü bir kültürel zemin oluşturuyor. Bunla birlikte bu tür çalışmalar dinlerini, ruhlarını, vatanını satan birçok veledi zina eliyle de yapılır oldu. Özellikle dışarıdan aldıkları ücret karşılığında dinlerini, vatanlarını, kültürlerini kötüleyen ve buna alternatif olarak da hayvanlar gibi yaşamayı özendiren programlar yapar oldular.
Eskiden Müslüman Anadolu insanının utanacağı davranışlar, bugün milyonlarca beğeni toplamanın, para kazanmanın ve şöhrete ulaşmanın araçlarına dönüştü adeta.
Görülüyor ki, bir asır önce Kemalist rejim eliyle Müslüman Anadolu'ya dayatılan Batılı hayat tarzı, bugün piyasa ve medya eliyle gönüllü bir teslimiyete dönüştürülüyor.
Dün Yunan işgaline karşı savaşanların torunları bugün Yunan şarkıcının önünde dans ediyor
Bu kültürel dönüşümün son örneklerinden biri, 4 Kasım 2026 tarihinde Ankara'da yaşandı.
Yunanistan şarkıcı Konstantin Argiros'un konserinde dans eden Ankaralı kadını konuşuyor. "Argiros, Türkler ile ilişki konusunda hükümetten daha iyi, Dış İşleri Bakanı olsun" esprileri yapılıyor. Argiros'un, 4 Kasım'da Ankara'da verdiği konserin biletleri yok satmıştı. Videodaki izleyici Türkiye kökenli bir Yunan dansı olan "zeybekiko" oynuyor.
— Gaffar Yakınca (@GaffarYakinca) November 9, 2026
Yunan şarkıcı Konstantinos Argiros, Congresium Ankara'da konser verdi. Biletleri tükenen konserde yaşanan bir hadise ise ne hale geldiğimizi gösteriyordu.
Konser sırasında bir Türk kadın, Yunanistan'da zeybekiko dansı sergiledi. Yunan şarkıcı Argiros ise kadının dansını sahne kenarında diz çökerek izledi ve alkışladı.
Görüntüler kısa sürede sosyal medyada yayıldı. İki toplum arasındaki yakınlaşmayı öven yorumlar yapıldı. Hatta Argiros'un Türklerle ilişkileri hükümetten daha iyi yürüttüğü, dışişleri bakanı olması gerektiği yönünde espriler dolaşıma girdi.
İşte bu manzara, üzerinde düşünülmesi gereken çok daha büyük bir meseleyi hatırlatıyor.
Bundan bir asır önce Anadolu'nun kadınları Yunan işgaline karşı cepheye mühimmat taşıyordu. Erkekleri, ailelerini, namuslarını, dinlerini ve vatanlarını korumak için savaşıyordu.
Bugün ise aynı topraklarda Yunan bir şarkıcının önünde yapılan dans, Kemalistlerce büyük bir kültürel yakınlaşma ve eğlence olarak alkışlanıyor.
Burada asıl üzerinde durulması gereken, Yunan bir sanatçının Türkiye'de konser vermesinden daha büyük bir mesele. Müslüman Anadolu milletinin tarihî hafızasının nasıl aşındırıldığı, bir zamanlar uğruna mücadele ettiği değerlerin ne ölçüde geri plana itildiği ve Batılı hayat tarzına duyulan hayranlığın hangi noktaya ulaştığı.
Çanakkale geçilmez dedik, peki kültürel işgale ne oldu?
Her yıl Çanakkale Zaferi'nin yıl dönümünde aynı ifadeyi tekrar ediyoruz: "Çanakkale geçilmez!"
Elbette Çanakkale'de gösterilen direniş bu milletin tarihindeki en büyük kahramanlıklardan biri. Fakat Çanakkale'nin yalnızca askerî bir zaferden ibaret görülmesi, o mücadeleyi veren milletin ruhunun unutulmasına sebep oluyor.
O cephelerde savaşan Müslüman Anadolu insanı, bugün kendi torunlarının zihnine yerleştirilen Batılılaşma anlayışını görse ne düşünürdü?
İslâm'ın gündelik hayattan çıkarılmasına, mahremiyetin ortadan kaldırılmasına, namussuzluğun özgürlük adı altında pazarlanmasına, kadının bedeni üzerinden ticaret yapılmasına ve kendi medeniyetinin hakir görülmesine nasıl karşılık verirdi?
O gün cepheye koşan Mehmetçiğin uğruna canını ortaya koyduğu değerlerle, bugün topluma çağdaşlık adı altında benimsetilmeye çalışılan Batılı değerler arasında nasıl bir münasebet bulunuyor?
Asıl üzerinde düşünülmesi gereken budur.
Çünkü bir milleti mağlup etmek için mutlaka topraklarını işgal etmek gerekmiyor. Onun inancını, ahlakını, tarihini ve kültürünü değersiz hâle getirmek, kendi değerlerinden utanmasını sağlamak da bir milletin istiklaline yönelmiş büyük bir saldırıdır.
Batılılaşma cereyanının Türkiye'de meydana getirdiği en büyük tahribat da budur.
Önce Müslüman Anadolu milletinin inancına, kıyafetine, ibadetine ve kurumlarına müdahale edildi. Ardından dinî ve tarihî değerleri gericilikle özdeşleştiren bir kültürel ortam oluşturuldu.
Dün "Atatürk olmasaydı ismin Yorgo olurdu" diyerek Müslüman Anadolu'yu küçümseyen zihniyet, bugün Batılı isimlere, Batılı yaşayışa, Batılı ahlak anlayışına ve Batılı kültürün dayattığı ölçülere hayranlık duyuyor ve onlar gibi yaşıyor. Eğer kendi kültürümüze, kendi dinimize ve kendi medeniyetimize dönmezsek toplumumuzu kaybettiğimiz gibi memleketi müdafaa edecek bir insan bile bulamayacağız. Hatta hayran oldukları Batı tarafından işgal edilmeleri alkışlarla karşılanacak!
Çanakkale'de düşman donanmasına geçit vermeyen milletin torunları, bugün Batılılaşmanın kültürel işgaline karşı aynı dirayeti göstermek zorunda.
Çünkü Çanakkale'yi geçilmez kılan yalnızca toplar, tüfekler ve siperler değildi. O siperlerde savaşan Müslüman Anadolu insanının imanı, ahlakı, cesareti ve mukaddesatına bağlılığıydı.
Kısacası Çanakkale'yi düşman donanması geçemedi. Fakat Batılılaşma cereyanı, milletin mahremine, ailesine, yaşayışına ve zihnine kadar sokuldu.
Bir asır önce düşmana karşı geçilmez olan cephelerin, bugün kültürel teslimiyete karşı da geçilmez hâle getirilmesi gerekiyor.
Baran Dergisi
