● Bin ciltlik davamızı, bir cilde, bir yaprağa, bir satıra, bir cümleye dökebileceğimiz gibi, bir heceye de yerleştirebiliriz. O hece şudur: Hep!..
● Evet, hep!.. Hep’e bağlanmak, hep’çi olmak... Yol budur! Yani yolun ana metodu, bu!..
● Hangi dâvanın adamı olursa olsun, hep’çi olmayan hiç bir şeyci değildir.
● Biz hep’çiyiz; ve İslâm, gökte tek yıldız ve yerde tek kum tanesi bırakmamak şartiyle her şeyi mihrakında toplayıcı hep’çilik ruhu...
● Kuvvet, sadece bu metodu sımsıkı tutmak ve topyekûn eşya ve hadiselere tatbik etmekten geldiği gibi, zaaf da onu gevşetmekten, kısmaktan, boyuna arazi kaybetmeye ve tâviz vermeye mahkûm kılmaktan doğar.
● Nihayet bu hâl, İslâmın fezayı kuşatan dairesini daralta daralta, tebeşirle kondurulmuş bir nokta kadar küçültmeye dek varır. Böyle olmamış mıdır?
● Hikmetlerine eremediği ölçülerin kabuklarına sımsıkı yapışıp onlar dışında dünyayı kapkara gören, iç ve dışa hâkim, derinliğine ve genişliğine bir âleme yol bulamayan (gûya imana yakın) dar ruhlarla, işi gücü boyuna fedakârlık etmek, safra atmak, buhar koyuvermekten ibaret (mutlaka küfre yakın) tâvizci mizaçların hâlidir bu...
● Bu halin tarihi bizde 4 asırlık... Tanzimata kadar gelen ilk 2 buçuk asırda dar ruhlular, ondan sonraki 1 asırda da tâvizci mizaçlar iş başında... Geriye kalan yıllarda ise imana uzaklık ve küfre yakınlık diye bir meseleye yer bile kalmamıştır.
● Halk Partisi şekâvet idaresinin İkinci Dünya Savaşı nihayetine tesadüf eden devresinde, Hıristiyanlık dünyasından cebir yoluyla gelme sözde hürriyet havası içinde, kömür yüklü bir kamyondan yere düşmüş tek parça halinde, İslâm'a içinden karıncaların bile geçemeyeceği bir muvazaa deliği açıldığını ve yine sözde müslümanların bununla yetindiğini görüyoruz.
● Firavun’un ehramına taş taşımaya mahkûm esirlere, kuru ekmekle beraber ayda bir kere hoşaf lütfedercesine, efsane çapında bu hasis muvazaa, arada Allah’ın ismini andığı için gafil halka mümin görünen başbakanlar tarafından her fırsatta “teokratik idare” tabiriyle şeriata saldırarak açığa vurulduğu ve gözlere sokulduğu halde kimsede bir anlayış yoktur. Bu halin, verdiği sahte teselli bakımından da, cebrî küfürden beter olduğuna dair yine kimsede bir takdir hissi mevcut değil...
● Muvazaa ve muvazaacılık, olmanın, olmaya doğru gitmenin değil, olmamanın, olmak istidadını her ân biraz daha kaybetmeye yönelmenin işidir. Yamalı bohça, çingene bohçası marifeti...
● Atla eşek arasında muvazaa oldu mu, meydana katır çıkar, Doğurmayan, eser vermeyen, yalnız yük taşıyan hakîr hayvan... Muvazaacı budur!
● Bir hep’çi yıkılacak olursa, çelikten bir putrel gibi bütün gövdesiyle devrilir; fakat vücudundan bir zerrecik bile koparılmasına, bir talaşcık bile yontulmasına tahammül edemez. Ne mesuttur o insan ki, devrilenlerin bile şeref ve haysiyet sahibi olduğu hep’çilik dâvasında, ezelden ebede kadar ayakta duracağını bildiği sisteme bağlanmış ve onun muhasebesini “hep” üzerinden vermeyi borç bilmiştir.
● Biz, inanmanın Allah için olduğunu bilenler, fakat neye olursa olsun, mücerret inanmaktaki gücü anlayanlar, bâtıla inananlardan ziyade, hiçbir şeye inanmayanlardan tiksiniriz. Zira bâtıla inandığı halde mücerret inanma cevherini kaybetmeyen dalâletteki adam, bir gün aynı cevheri Hakka çevirecek olursa ondan halis bir mü’min doğabilir. Ama hiçbir şeye inanmayan ve boyuna inkâr etmekten başka işi olmayan gübre insandan, çıksa çıksa tezek çıkar. Bu yüzdendir ki, komünist, ilericilik taslayan, kendi öz ruh kökünün haini, başıboş bir devrimbazdan daha az iğrençtir. Zira devrimbazın ne kitabı, ne mezhebi, ne dünya görüşü, ne kafa çilesi vardır. Kısacası, hayvanî nefsi ve nebatî duygularından başka hiçbir şeyi yok...
● Demek ki, hep’çi, toptancı, yekûncu olabilmek için kâinata hâkim kanuna ermek, ona inanmak, bağlanmak ve zerre feda etmemecesine yapışmak lâzım...
● İslâm, işte bu kanunlar manzumesinin ismidir ve mücadelesini “hep” üzerinden tanzim borcundadır.
● Pratikte ve müşahhasta Büyük Doğu dâvası, her iş şubesiyle, nazariyede ve mücerrette en büyük prensibimiz olan hep’çilik usûlüne bağlıdır.




