Eserlerinde kısım, bölüm yerine tercih ettiği “levha” (parıltı) tabiri, hâlden hâle geçişlerin ifadesidir; her bir levha, ibdaî kaynaktan yayılan ibdaî tecellileri yansıtır. “Varoluş”a dâir tüm keyfiyetleri içinde barındıran tecelli nuruna sonsuza kadar açık “Büyük Sanatkâr”, kelâmın sırlarına ermiş olmanın da bahtiyarlığı içinde, zevkle temâşa ettiği mânâlara maddeler giydirir ve onları bu maddeler içinde izhar eder. Mukîm olduğu makamda, mûkin (yakînî iman) sahibi olarak müşahade ettiği, ama faş etmesine izin verilmeyen sırları yoğurur, biçimlendirir, kendi diyalektiğinin kalıbına döker ve bunları yeni bir dile dönüştürür. Salih Mirzabeyoğlu’nun portresini çizebilmek, âdeta Müslümanların ruhlarına verilmiş bir tür arınma ve yenilenme emri olan eserlerini anlayabilmek ve onlardan yansıyan saf ışığı görebilmek, bu dili anlamakla mümkündür.