Albayrak, Necip Fazıl’ın “Hürriyet hakikate esarettir” prensibini hatırlatarak, mutlak hakikat ölçülerine bağlı ruh hürriyetinin esas olduğunu belirtti. Batı kaynaklı ideolojilerin yol açtığı buhranlara işaret eden Albayrak, Başyücelik Devleti’nin İslâmî devlet tecrübesini ve meşveret geleneğini günümüze taşıyan müstakil bir nizam teklifi olduğunu ifade etti. Mülakatta ayrıca iradeyi temsil eden Başyüce ile vicdanı temsil eden Yüceler Kurultayı arasındaki anayasal denge mekanizması, ehliyetli aydınlar zümresinin vazifesi, milletin senede bir gün doğrudan hesap sormasını güvence altına alan Halk Divanı ve hükümetler üstü konumdaki Yüce Din Dairesi gibi teşkilat esasları ele alındı.

Programın tam metnini okuyucularımız için paylaşıyoruz:
Feridun Erdoğral:
Sevgili seyirciler, Türkiye Cumhuriyeti tarihinde geçmişte bulunduğu döneme damgasını vuran ve onunla da yetinmeyip günümüze kadar eserleri gelen, ismi gelen, yaptıkları, ettikleri ve o döneme ve Türkiye’ye, ülkeye, millete kattıklarıyla anılan birçok isim var. Onlardan bir tanesi Necip Fazıl Kısakürek elbette… Kendisini konuşacağız. Yazar Kâzım Albayrak bizlerle. Sayın Albayrak hoş geldiniz.
Dr. Kâzım Albayrak:
Hoş bulduk.
Feridun Erdoğral:
Necip Fazıl’ın hürriyet anlayışı nasıl bir temele dayanıyor? Böyle başlayalım, arzu ederseniz.
Dr. Kâzım Albayrak:
Evet, kitabımda da “hürriyet” mevzuunu en başa aldım zaten. Necip Fazıl’ın hürriyet anlayışını bilmemiz lazım. Çünkü kamu hukukunu ilgilendiren bir mevzu. Hürriyet mevzuu aslında bütün hayatımızı ilgilendiriyor. Şahsî hayatımızı ilgilendirdiği gibi devletle, yönetimle ilişkimizi de ilgilendiriyor.
Necip Fazıl’ın hürriyet anlayışı… Necip Fazıl mesela şöyle diyor: “Hastanede doktora, orduda kumandana, sınıfta hocaya karşı hürriyet mi olurmuş?” Fikriyatında öz olarak ifade ediyor: “Hürriyet hakikate esarettir!” Başıboş hürriyetleri Necip Fazıl reddediyor. Büyük Doğu İdeolojisi temelde Batı rejimlerinden farklılaşıyor. Başıboş ve nefsanî hürriyetlere karşı Necip Fazıl ruh hürriyetini savunuyor ve “Hakk’a esaret” diyor. Başyücelik Devleti’nin meclisinde “Hâkimiyet Hakkındır!” ölçüsü pırıldar. Necip Fazıl, Mutlak Ölçülerden hareketle insanın hürriyeti olabileceğini söylüyor.
Hürriyetin sınırları… Sınırsız bir hürriyet, mutlak bir hürriyet -bu, kitapta da zaten inceleniyor- mutlak bir hürriyet mümkün değil. Hürriyeti en çok dillendiren, hürriyetin “şampiyonluğuna” oynayan Batı’nın hürriyet ve demokrasi anlayışının iflas ettiğini birçok yerde gördük. En son Gazze’de gördük. Yani Batı’nın “demokrasi” ve “hürriyet”inin ne olduğunu gördük!
Batı’nın bize biçtiği sekülerizm, liberalizm, demokrasi türü rejimlerle değil; bize özgü bir rejim tasarımıdır Başyücelik Devleti… Hürriyet anlayışı da buna göre ortaya konmuştur.
Dolayısıyla Necip Fazıl, tutarlı bir hürriyet anlayışı savunuyor. Yani propagandist bir dilden ziyade gerçek, hakikate uygun, insanın misyonuna uygun, haklarımıza uygun, vazifelerimize uygun bir hürriyet anlayışı savunuyor. Bunu da Mutlak Ölçüler ışığında sistemleştiriyor… Çünkü Mutlak Fikir olmadan “Ben kimim?”, “Ölüm nedir?” sorusunu cevaplayamayız. Necip Fazıl bu tefekkürden gelerek bir hürriyet anlayışını ortaya koyuyor. Necip Fazıl’ın hürriyet anlayışı kamu hürriyetleri açısından da mühim.
Necip Fazıl’ın Başyücelik Devleti modeli, “baş eserim” dediği İdeolocya Örgüsü eserinin kalbi mesabesinde. O eserin sekizinci bölümünde “Devlet ve İdare Mefkûremiz” diyor, önceki ve sonraki bölümler var; Beklenen İnkılâp, Beklenen İnkılâbın Yönleri gibi. Başyücelik Devlet Modeli, Müslümanın dünyaya alternatif “dünya düzeni” teklifidir.
Necip Fazıl’ın, Müslüman münevver olarak bütün halka yönelik bu teklifi, tabii ki başta yöneticilere, siyasetçileredir. İBDA Mimarı Salih Mirzabeyoğlu, Başyücelik Devleti diye müstakil bir eserde tafsil ediyor, açıklıyor. Mesela orada Batı demokrasilerinin de eleştirisi yapılıyor ağırlıklı olarak.
Mirzabeyoğlu, “hürriyetin mana itibarıyla herkese göre değişen bir tanımı olduğunu” belittikten sonra şöyle diyor: “İslâmî rejimin hürriyet anlayışı karşısında, demokrasi, hürriyeti yok etme hürriyeti olarak kabul edilemez.” Yani demokrasinin hürriyet anlayışı bizim hürriyetimizi yok ediyor...Hemen bir misal vereceğim… Mesela LGBT gibi bir şeye, bir sapkın anlayışa biz hürriyet tanıyamayız. Onların “hürriyeti” de bizim hürriyetimize sınırlamadır. Çünkü biz çoluğumuzu, çocuğumuzu, neslimizi nasıl koruyacağız? Onların hürriyet anlayışı bizi tahrip eder. Biz bunu kabul edemeyiz. Bunun gibi birçok misal verebilirim.
Feridun Erdoğral:
Şimdi efendim, “Başyücelik Devleti”, yani kitabınızın merkezindeki bu kavram… Bunu nasıl tarif ediyorsunuz? Necip Fazıl nasıl bir devlet ve yönetim modeli tasavvur ediyor?
Dr. Kâzım Albayrak:
Şimdi bunun birkaç özelliğini hemen söyleyeyim. Başyücelik’te dikkat çekmek istediğim şey “yüce” kelimesidir. Aslında bu “yüce” kavramı, Osmanlı Devleti’nin tam adı olan “Devlet-i Aliyye” ile örtişüyor. Çünkü “Devlet-i Aliyye”, “Yüce Devlet” manasına geliyor. İşin aslında “yüce” kelimesini kullanarak Necip Fazıl “Asr-ı Saadet”e gönderme yapıyor, ancak ben bu tevafuku da zikredeyim dedim.
Yani seçkin, çilekeş, temayüz etmiş, duruşuyla temayüz etmiş insanların -buna aydınlar tabakası da diyebiliriz- oluşturduğu bir Yüceler Kurultayı… Adı Yüceler Kurultayı. Bu “kurultay” kelimesiyle Necip Fazıl, tarihî tecrübeleri de süzüyor, Kur’an’da emredilen istişareye de vurgu yapıyor.
Bu modelde, Yüceler Kurultayı ile Başyüce var merkezde. Bir insanda iki cephe veya iki cephede bir insan. Bunu Necip Fazıl şu şekilde ifade ediyor: “Yüceler Kurultayı vicdan; Başyüce irade...” Yani Yüceler Kurultayı iman-ahlâk-vicdan diyebileceğimiz iç kısmı olup Başyüce de bunun irade ve aksiyona geçmesidir. Bu ikisi arasında bir denge var. Kuvvetler dengesi de diyebiliriz.
İki kuvvet zayıf bir ihtimal de olsa ihtilafa düşerse ne olur? Onu da söyleyeyim kısaca. Yüceler Kurultayı yüzde 75 oyla Başyüce’yi devirebilir. Başyüce zaten kendi içinden çıkıyor ve yine kendi içinden seçiliyor. Başyüce ise eğer Yüceler Kurultayı’nı çok kötü bir durumda görürse, kokuşma gibi bir durumda görürse, bir fesat içinde görürse yüzde 40’ını yanına alarak ve referanduma giderek Yüceler Kurultayı’nın geri kalan kısmını yenileyebilir. Böyle bir denge mekanizmasını da kurmuş Necip Fazıl.
Başyücelik hükümeti, meclis dışından seçilen vekillerden oluşur. Başvekil ise meclis içinden olur. Yüceler Kurultayı hükümeti onaylamazsa Başyüce yeni bir hükümet kurar.
Bu arada şunu söyleyeyim. Bu “demokrasi” kelimesine sihirli bir sözcük gibi çok sarılıyoruz. Halbuki demokrasi değil, kendi kavramlarımızla konuşmamız daha faydalı. Meşveret… Meveddet… Şûra… Divan… Bunun gibi kavramlarla… Hak, adalet, vazife, bunun gibi kavramlarla konuşmamız lazım.
Yüceler Kurultayı’yla Başyüce arasındaki uyumu, dengeyi söyledim. Yüceler Kurultayına “Şûra Ehli”, “Ehlü’l-hal ve’l-akd”, “Meşveret Meclisi” de diyebiliriz.
Başyücelik’in temelinde seçkinlerden-çilekeşlerden oluşan aydınlar tabakası vardır. Başyücelik rejiminin dayandığı sınıf, bütün sınıflar üstü gerçek münevverler kadrosudur. Yüceler Kurultayı de bu aydınlar tabakasına tâbidir. Bu anlaşılacak bir şeydir. Bugün zaten dünya da buraya doğru gidiyor.
Hülefa-yı Râşidin dönemine bakalım. Hazreti Ebubekir, Ensar ve Muhacir topluluğu tarafından seçilmiştir. Hazreti Ömer ise Hazreti Ebubekir tarafından nasp ile atanmıştır. Hazreti Osman’ı ise 6 kişilik bir heyet seçmiştir. Hazreti Ali ise Medine ileri gelenlerince seçilmiştir.
İmam Mâverdî devlet idaresiyle ilgili meşhur eserinde, seçenler, seçilenler ve bunun dışında kalanlar şeklinde üçlü bir tasnif yapıyor. Yani ehliyetli olmayanların seçenler sınıfına girmesini şart görmüyor. Halkın genelinin oyuna başvuracak şeyler belki daha ziyade belediye işlemlerinde, beledî meselelerde, devlet yönetiminin denetlenmesi işlerinde, emir bi’l-ma’ruf işlerinde, Hisbe teşkilatında vs. olur. Yani devlet başkanını seçmede böyle ilgili ilgisiz, bilen bilmeyen herkesin oyu gibi bir şey söz konusu değil.
Başyücelik’teki Halk Divanı/Halk Şûrası müessesesinden de kısaca bahsedelim. Senede bir Başyüce’nin sarayında toplanır ve her hak sahibi yüksek sesle hakkını sorar. Zira Başyücelik rejiminde alkış ve yuha hakkı anayasal bir haktır. Hazreti Ömer devrinde böyle örnekler çoktur.
Yüce Din Dairesi ise hükümet üstü konumdadır. Başyüce ile bir ihtilaf olursa Yüceler Kurultayı’na gider ve hiçbir tesir dinlemez. Bu aynı zamanda hukukun üstünlüğünün kendisidir. Gerçek manada hukukun üstünlüğüdür, yalandan değil. Yargı, Başyüce adına iş görür. Bunu da belirtelim.
Feridun Erdoğral:
Peki, toparlayalım efendim…
Dr. Kâzım Albayrak:
Başyücelik’te “nizamlı hürriyet” anlayışı var... Hürriyet mevzuunda böyle popülist söylemlere gerek yok. Reel olmak lazım. Hürriyetin gerçek tarifini Mirzabeyoğlu bir eserinde -Başyücelik eserinde olacak- şöyle söylüyor: “Allah ve Resulü’ne, izinde olanlara tâbi olabildiğin kadar hürsün ve hürriyet bunun içindir.” Yani hürriyetin hakikati budur.
Başyücelik rejimi, çağımızda Müslümanın altında özgürce yaşayacağı ve dünyaya adaleti taşıyacağı Necip Fazıl tarafından tasavvur edilmiş bir modeldir. Necip Fazıl sadece şair değil; mütefekkirdir en başta… Bu model onun tarafından kurgulanmıştır…
Başyücelik Devleti, yöneticilerimiz kimse, her kimse, AK Parti diğer partiler, okur-yazar kesim kimse, bilhassa Üstadımızın bize bıraktığı bu mirası el üstünde tutanların sırtlanması gereken bir dava. Neden biz şunun, bunun, yok liberalizmdir, yok sosyalizmin saçmalıklarına uyalım. Böyle bir şeye mahkûm değiliz. Kabul de etmiyoruz.
Biz Kur’an ve Sünnet ölçülerinden ilhamını alan, bize göre bütün İslâmî devlet geleneklerini de süzmüş, böyle Üstad Necip Fazıl gibi bir dehanın ortaya koyduğu Başyücelik rejiminin altında yaşamak istiyoruz. Bunun için de risk almamız gerektiğine inanıyoruz. Teşekkür ederim.
Feridun Erdoğral:
Ben de çok teşekkür ediyorum. Sizin vesileniz ve kitabınızın da vesilesiyle Necip Fazıl Kısakürek’i bu kısacık zaman diliminde biraz daha hem anlamış olduk, belki de biraz da anmış olduk aslında. Allah kendisine gani gani rahmet eylesin.
Dr. Kâzım Albayrak:
Âmin. Necip Fazıl kısa zamanlara sığmaz. İnşallah daha uzun, daha detaylı programlarda Büyük Doğu davası konuşulur.




