Bugün karşımızda devasa bir münafık kitlesi duruyor. Ne sözlerinin arkasında durabiliyorlar ne de ettikleri kelimelerin ağırlığını taşıyabiliyorlar. Rüzgâr nereden eserse o yöne dönen bu oportünist rüzgâr gülleri, üç beş kuruşluk makamlarından ve koltuklarından olmamak adına her şeyden özür diler hâle geldiler.

10 Kasım'da Mustafa Kemal'e saygı duruşunda bulunmak adeta hukuksuz ve mesnetsiz zorbalıklarla dayatılan bir ritüele dönüştü. Artık sirenler çalarken durmayanlar sokak ortasında tartaklanıyor, toplumsal baskıyla sindirilmeye çalışılıyor. Elbette bunun en büyük müsebbibi, 25 yıldır iktidarda olup Kemalizm'in ve Kemalist ideolojinin kılcal damarlarını beslemeye devam eden çarpık sistemin ta kendisidir.

Hacı Yakışıklı, "Belli bir saatte arabadan inip yol kesilmez, heykel karşısında saygı duruşu olmaz, bu cebirdir, dayatmadır" dediği için adeta aforoz edildi ve çalıştığı TV kanalından kovuldu.

Söylediği sözün arkasında durma dirayetini gösteremeyen Hacı Yakışıklı ise makam ve menfaat tatlı gelmiş olacak ki, Türkiye'deki bir kısım muhafazakârın içine düştüğü o kronik eziklik ve aşağılık kompleksiyle bir özür videosu yayınladı. Sözlerinin yanlış anlaşıldığını öne sürerek adeta ağlayarak af diledi. Bir daha asla "saygısızlık" yapmayacağına dair sözde "Atatürkçü kardeşlerine" adeta yalvardı.

Ne oldu da birkaç gün içerisinde bu derece keskin bir dönüş yaşandı? Söylediği sözlerin yanlışlığına mı kanaat getirdi, yoksa üzerine yönelen baskının ağırlığını mı taşıyamadı?

Ancak haberimizin konusu elbette Hacı Yakışıklı değil. Hatta meselenin onunla hiçbir ilgisi yok. Asıl mesele, çeyrek asırlık bir iktidar döneminde palazlanan, omurgasız ve münafık bir insan tipolojisinin türetilmiş olmasıdır.

FETÖ'nün yıllarca Müslümanlara aşıladığı o aşağılık kompleksi, kendisini gizleme, olduğundan başka görünme, güç karşısında eğilme ve menfaat uğruna her türlü tavizi verme alışkanlığı bugün de yaşamaya devam ediyor. Dün devletin çeşitli kademelerinde mevki edinmek için kimliğini gizleyen, inancını ikinci plana atan ve her devrin adamı olmaya çalışan zihniyet, bugün başka suretler altında karşımıza çıkıyor. Dillerinden dinî kavramları düşürmeyen, fakat en küçük dünyevî kayıp ihtimalinde bütün iddialarından vazgeçen bu insanların FETÖ'den devraldığı sünepelik mirası, Müslüman şahsiyetini içten içe kemirmeye devam ediyor.

Bugün karşımızda devasa bir münafıklık kitlesi duruyor. Ne sözlerinin arkasında durabiliyorlar ne de ettikleri kelimelerin ağırlığını taşıyabiliyorlar. Rüzgâr nereden eserse o yöne dönen bu oportünist rüzgâr gülleri, üç beş kuruşluk makamlarından ve koltuklarından olmamak adına her şeyden özür diler hâle geldiler. Dava dedikleri kutsalları bir çırpıda sattılar, inandıkları değerleri ellerinin tersiyle yok ettiler.

Üstelik bu manzara, kendisini muhafazakâr olarak tanımlayan bir iktidarın çeyrek asra yaklaşan hâkimiyeti altında yaşanıyor. Bunca yıl boyunca makamlar dağıtıldı, kadrolar oluşturuldu, kurumlar yeniden şekillendirildi. Fakat Müslümanların kendi inançlarını, tarihlerini ve değerlerini hiçbir aşağılık kompleksine kapılmadan müdafaa edebilecekleri bir şahsiyet iklimi meydana getirilemedi. Aksine, iktidarın nimetlerinden faydalanmayı dava zanneden, koltuğunu kaybetmemek için her türlü zillete razı olan bir muhafazakâr tipolojisi palazlandırıldı. Bugün bu insanların en küçük toplumsal baskı karşısında nasıl dağıldıklarını ibretle seyrediyoruz.

Kemalizm'in adeta zoraki bir din hâline getirildiği bu toplumda, çıkarları uğruna lâf etmeye korkanlar aslında bu çarpık rejime nasıl hizmet ettiklerinin farkında bile değiller. Her geri çekilişleriyle dayatmayı biraz daha güçlendiriyor, her özürleriyle kendilerine yönelen baskıyı meşrulaştırıyorlar. Bir düşüncenin eleştirilmesini dahi tahammül edilmez sayanlara karşı gösterdikleri bu teslimiyet, yarın daha büyük dayatmaların önünü açıyor. Çünkü karşısında omurgalı bir irade bulamayan her zorbalık, sınırlarını biraz daha genişletiyor.

Burada asıl utanç verici olan, Kemalistlerin kendi dünya görüşlerini müdafaa etmesi değil. Onlar zaten kendi çürümüş ideolojilerinin gereğini yapıyorlar. Asıl utanç verici olan, Müslüman olduğunu söyleyen insanların kendi değerlerini savunmayı bir suç, kendi inançlarından taviz vermeyi ise bir meziyet hâline getirmeleridir. Başkalarının kararlılığı karşısında kendi şahsiyetini kaybeden, kendisine yöneltilen her itirazı bir emir telakki eden bu sünepe anlayışın ne İslâm'ın izzetiyle ne de Müslüman şahsiyetinin vakarıyla bir ilgisi vardır.

Şunu net olarak görelim: Sorun ne Kemalistlerde ne de hakkıyla Müslüman olanlarda. Asıl sorun, Müslüman gibi görünerek bu dinin vakarını, izzetini ve haysiyetini ayaklar altına almaya çalışan o ezik, sünepe ve korkak münafıklardadır. İslâm'ın izzetini ağızlarından düşürmeyip menfaatleri söz konusu olduğunda zillete razı olan bu zihniyet, FETÖ'den kalan sünepelik mirasının bugünkü temsilcisidir.