(...) Kemalizm’in asıl buğz edilmesi gereken tarafı, ne İslâm karşıtlığı, ne dış yüz devrimleri, sadece idraki iğdiş etmiş olmasıdır…”(Salih Mirzabeyoğlu, Adımlar, İbda Yayınları, 1997, s. 156-157)

Salih Mirzabeyoğlu

Meseleyi bir çırpıda halleden bu hükmün üzerine eğilmeden, Türkiye’de ne 10 Kasımların trajikomik ayinlerini ne de başı secdeli geçinen bir zümrenin bu ayinlerde üstlendiği gönüllü teşrifatçılığı anlamak mümkündür. Zira karşımızdaki hadise, basit bir tarih bilmezlik veya siyasi nezaket gösterisinden öte; doğrudan doğruya “düşünme” melekesinin, eşyayı ve hadiseleri kendi hakikatiyle görme kabiliyetinin ta kökünden hadım edilmiş olmasıdır!

Klasik Kemalist ile meselemiz aslında basittir…

O, pozitivizmi din edinmiş, İslâm’ın cemiyet hayatından tasfiyesini “ilericilik” olarak bilmiş ve safını buna göre tutmuştur. Düşmanlığı dürüst, kütlüğü pek; cephesi ise sarihtir...

Buraya kadar tamam.

Peki ya her 10 Kasım sabahı siren sesiyle esas duruşa geçip, onu “aslında dindardı da etrafındakiler yanılttı” masalıyla İslâm dairesinin başköşesine oturtmaya çalışan şu muhafazakâr garabete ne demeli?

İşte İbda Mimarı Salih Mirzabeyoğlu’nun “idrakin iğdiş edilmesi” dediği felaket, tam olarak bu zihin yapısında cisimleşir. Kendi evini yıkan balyozun sapına sarılan gariban misali, kendi mukaddesatını, harfini, hukukunu, hilafetini ve medresesini tarihten kazıyan bir iradeye “dinî hürmet” beslemek, ancak beyni alınmış bir kafanın yapabileceği iştir!..

Bu zümreyi sıkıştırdığınızda, ceplerinden hemen ezberlenmiş birkaç savunma mekanizması çıkarırlar. Derler ki: “Efendim, Meclis’i dualarla, hatimlerle açmadı mı? Balıkesir’de hutbe okumadı mı?”

İdraki sağlam her insaf sahibi bilir ki, bir siyasetçinin hakiki niyeti, gücü ele geçirmeden önceki taktiksel manevralarıyla ölçülmez; iktidara kavuştuğunda yaptığı icraat ve vardığı nihai noktayla tartılır. 1920’de şartlar gereği sarıklı hocalarla fotoğraf veren irade, iktidarını tahkim ettikten sonra Şer’iye vekâletini kaldırmış, tekkelerin kapısına kilit vurmuş ve İslâm hukukunu lağvetmiştir. Başlangıçtaki taktik manevrayı hakikat, nihayetteki tasfiyeyi ise teferruat saymak, akıl tutulmasının dik âlâsıdır!..

İkinci sığınakları daha da fecidir: “Ama Elmalılı’ya tefsir yazdırdı, Kur’an’ı Türkçeye tercüme ettirdi!..”

Kemalizm’in zihinlerde açtığı tahribat o kadar derindir ki, bu herifler niyet beyanını bizzat sahibinden okumaktan bile acizdir. Kâzım Karabekir’in hatıratında bizzat Mustafa Kemal’in ağzından naklettiği, “tercüme” işinin “Arap oğlunun yavelerini Türk oğullarına öğretmek” ve “budalalığı bilsinler” maksadıyla yapıldığına dair ifadeler ortadayken [1], bunu İslâm’a hizmet diye pazarlamak hangi seviye bir ahmaklıktır?

Son çare olarak, “O yapmadı, etrafındaki kadro yaptı” diyerek kendi putlaştırdıkları şahsiyete aslında en büyük hakareti ederler. Tek parti devrinin “mutlak hâkimi” olan bir lideri, etrafındaki üç beş bürokratın oyuncağı olmuş aciz bir figür gibi göstermek, onu kurtarayım derken batırmaktır. Kaldı ki “etrafındakiler” dedikleri kadroya bizzat kendi el yazısıyla dikte ettirdiği Medenî Bilgiler kitabında İslâm’ı “Arapların dini” olarak niteleyen, bu dinin Türklerin millî bağlarını gevşetip hislerini uyuşturduğunu yazan bizzat kendisidir [2].

“Gökten indiği sanılan kitap” ile mevlid okutmak!

Hepsini bir kenara bırakın; ölümünden sadece bir yıl önce, 1 Kasım 1937’de Meclis kürsüsünden bütün dünyaya ilan ettiği şu cümle bile tek başına bütün muhafazakâr duyar kasmayı yerle bir etmeye yeter: “Fakat bu prensipler, gökten indiği sanılan kitapların dogmalarıyla asla bir tutulmamalıdır. Biz, ilhamlarımızı, gökten ve gaipten değil, doğrudan doğruya hayattan almış bulunuyoruz.” [3]

Ortada böyle inkârı imkânsız bir beyan dururken, 10 Kasımlarda cami kürsülerinden ve mihraplardan bu sözlerin sahibine mevlidler okutulması, hatimler indirilmesi tarihin kaydettiği en tuhaf müsamere olarak karşımıza çıkıyor. Vahyi açıkça reddedip Allah’ın kitabına “zanna dayalı dogma” muamelesi yapan bir iradeye, bizzat o kitabın ayetleriyle rahmet dileniyor. İdraki iğdiş edilmiş dindarımız ise kendi mukaddes kitabını “gökten indiği sanılan” diyerek aşağılayan kişinin ruhu şad olsun diye camide el açıp “âmin” diyor. Kur’an’ın hükümlerini cemiyet hayatından kovan bir devrime, yine Kur’an tilavetiyle meşruiyet kazandırmaya kalkışmak, yaşanan zihnî tahribatın ve zillete düşüşün en tuhaf vesikasıdır.

Kur’an-ı Kerim’in hükümlerine “dogma” diyen; İngiliz gazeteci Grace Ellison’a açıkça “Benim bir dinim yoktur ve bazen bütün dinlerin denizin dibini boylamasını istiyorum” beyanatını veren [4] bir iradeyi hâlâ “müspet ve dindar” bir çerçeveye oturtmaya çalışmak, kendi mukaddesatına yabancılaşmaktan da öte bir salaklıktır!..

Dış yüz devrimleri kılık kıyafeti değiştirdi, İslâm karşıtlığı müesseseleri yıktı; lâkin asıl yıkım, Müslüman geçinenlerin hak ile bâtılı ayırt etme melekesini yok ederek, onları İslâm’ı hayattan kovan bir ideolojinin gönüllü bekçisi haline getirmesidir.

10 Kasım’da asıl ağlanması gereken şey, bu topraklarda İDRAKİN cenazesinin hâlâ ortada kalmış olmasıdır.

Dipnotlar ve Kaynaklar:

[1] Kâzım Karabekir, Paşaların Kavgası: İnkılap Hareketlerimiz, Emre Yayınları, İstanbul, 1991, s. 154. (Mustafa Kemal’in Temmuz 1923’te Tevhid-i Tedrisat ve din meselesi konuşulurken Karabekir Paşa’ya söylediği söz: "Evet Karabekir, Arap oğlunun yavelerini Türk oğullarına öğretmek için Kur'an'ı Türkçeye tercüme ettireceğim ve böylece de okutturacağım, ta ki budalalığı bilsinler...")

[2] Afet İnan, Medenî Bilgiler ve M. Kemal Atatürk’ün El Yazıları, Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara, 1969, s. 364-365. (Mustafa Kemal’in kendi el yazısı metinlerinde yer alan ifade: "Türkler Arapların dinini kabul etmeden evvel de büyük bir millet idi. Arap dinini kabul ettikten sonra, bu din, ne Arapların, ne aynı dinde bulunan Acemlerin ve ne de Mısırlıların ve sâirenin Türklerle birleşip bir millet teşkil etmelerine hiçbir tesir etmedi. Bilakis, Türk milletinin millî rabıtalarını gevşetti; millî hislerini, millî heyecanlarını uyuşturdu.")

[3] Atatürk’ün Söylev ve Demeçleri, Cilt I, Türk İnkılâp Tarihi Enstitüsü Yayınları, Ankara, 1989, s. 405. (TBMM V. Dönem 3. Toplanma Yılı Açış Konuşması, 1 Kasım 1937).

[4] Grace Ellison, Turkey To-day, Hutchinson & Co., London, 1928, s. 24; ayrıca bkz. Andrew Mango, Atatürk: Modern Türkiye'nin Kurucusu, Remzi Kitabevi, İstanbul, 2000, s. 535.